tag:blogger.com,1999:blog-27666291139498924582012-01-19T19:38:38.059+02:00Έργα και ημέραι του κυρίου Ρίκου, αλλιώς αυτισμός, φάσμα ΔΑΔ από την πλευρά της μανούλαςΜαριλέναnoreply@blogger.comBlogger5271100tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-29338919211310191622011-03-24T09:49:00.002+02:002011-03-24T09:53:29.619+02:00

Λίγα να λέμε, πολλά να καταλαβαίνουμε, 2 Απριλίου όλος ο καλός κόσμος εμού συμπεριλαμβανομένης, θα είναι εδώ! Σας περιμένουμε!

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-3991504825247973972011-03-15T09:00:00.000+02:002011-03-15T09:01:07.549+02:00

Η αλήθεια είναι ότι η μέρα δεν κατάλαβα πότε πέρασε, είχε δίκιο ο Ρίκος για το τρέξιμο. Η νύχτα όμως είχε τις χαριτωμένες στιγμές της. Περνάμε τη φάση «και ώρα Ελλάδος ό,τι να ‘ναι» που τραγουδούσε η Αφροδίτη Μάνου. Ο Ρίκος έχει ψύχωση με τα ρολόγια, ειδικά ηδονίζεται όταν η ώρα είναι ακριβώς ίδιο ψηφίο ώρας και λεπτών ή συμμετρικές οι ώρες και τα λεπτά. Για να αυξηθούν αυτές οι στιγμές χαράς,

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-70076727525808190412011-03-14T08:49:00.002+02:002011-03-14T08:56:04.436+02:00

(δεν ξέρω αν ακολουθώ την ενδεδειγμένη κυπριακή ορθογραφία, αλλά αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιεί ο τσυπραίος πατέρας μου για αυτόν που δεν ευχαριστιέται με τίποτα, τον ανικανοποίητο. Ποιος θα αποδειχτεί να είναι, άραγε?) Το blog για τις επόμενες 15 μέρες θα προσπαθήσει να είναι συνεπές με καθημερινή παρουσία, είναι παραγγελιά του πατερ-φαμίλια που την έχει ξαπλάρει στο Τορόντο και θέλει να

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-63509408910410084372011-03-02T12:30:00.001+02:002011-03-02T12:34:12.202+02:00

Λοιπόν, γράφω τα νέα μου κατόπιν προτροπής της Αθανασίας. Δίνω εν συντομία τον εξομολογητικό τόνο του ποστ: η αλήθεια είναι ότι όσο με θυμάμαι είναι οι εμμονές που δίνουν τη χροιά της κάθε εποχής. Το διάβασμα είναι μια σταθερή συνήθεια, μπήκε ο αυτισμός και ο σχετικός ανένδοτος εν συνεχεία και τώρα διανύω τη φάση που το ‘χω ρίξει στη δουλειά και στο περπάτημα. Το πρώτο με βρήκε την εποχή που οι

Μαριλέναnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-63796825675401473362010-11-15T08:33:00.003+02:002010-11-15T10:19:45.288+02:00

Για να πω την αλήθεια μου τη μαύρη, όσον αφορά το ντύσιμο ο Ρίκος δεν είναι φουλ ανεξάρτητος. Πέρυσι στην εργοθεραπεία έμαθε πολλά, αλλά εν συνεχεία δεν υπήρξε πολλή εξάσκηση οπότε υπάρχουν προβληματάκια. Βασικό θέμα το μπρος πίσω σε μπλούζες-παντελόνια, όπου η εργοθεραπεύτρια του έμαθε να στηρίζεται στο χαρτάκι που πρέπει να είναι πίσω. Είναι σαββατοκύριακο, άρα υπάρχει άπλετος χρόνος να

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-61898877501479114182010-11-08T09:31:00.001+02:002010-11-08T09:33:55.379+02:00

Πάμε χτες να ψηφίσουμε με το Ρίκο. Είμαι μέσα στο παραβάν κι ο Ρίκος απέξω κύριος οίδε τι κάνει, οπότε εγώ από μέσα νουθετώ: «Θοδωρή, μην κάνεις αυτό, Θοδωρή μην κάνεις το άλλο», όταν ένας εκπρόσωπος συνδυασμού του πιάνει την κουβέντα: «Κάπου σε ξέρω εσένα, εσύ πρέπει να είσαι ο Θοδωρής λοιπόν». Ο νέος δίνει την απάντηση του συνειδητοποιημένου πολίτη που δεν πέφτει στην παγίδα της

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-37187550033516652722010-09-22T09:27:00.003+03:002010-09-22T09:37:03.331+03:00

Γκούγκλιζα για ένα συνάδελφο να βρω ένα ωραίο βιβλίο που να περιγράφει τα στάδια ανάπτυξης των παιδιών, (αλλά και οδηγίες-καλές πρακτικές ανατροφής παιδιών, αν έχετε προτάσεις ακούμε), όταν έπεσα πάνω σ' αυτό:Ώριμη ηλικία:Το εγώ του ώριμου ατόμου χαρακτηρίζεται από τις εξής λειτουργίες: 1) Αναβάλλει τη δράση ως ότου σχηματίσει την ολοκληρωμένη εσωτερική αναπαράσταση της εκτέλεσης και των

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-60129428733382102712010-09-09T07:46:00.003+03:002010-09-09T07:59:53.857+03:00

.nobrtable br { display: none } Στήβεν Κίνγκ, σχεδόν ποιητικός, από τους Ρυθμιστές που μού είχε στείλει ο Zlatko ζευγαράκι με το Ντεσπερέισον, αλλά λόγω άνοιας ξαναγόρασα-και ξαναδιαβάζω.«Εύχομαι να ήμαστε νέες ακόμη, με όλα τα βρόμικα χαρτιά που μας μοιράζει η ζωή θαμμένα ακόμη βαθιά μέσα στην τράπουλα». Βέβαια δε μιλάμε απλώς για βρωμόχαρτα, η συγκεκριμένη μεγαλώνει τον αυτιστικό ορφανό

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-88619216402435669032010-09-06T09:08:00.007+03:002010-09-06T09:19:44.619+03:00

Κάθε φορά που περνάω από το κλειστό βενζινάδικο λέω να σταματήσω να τη φωτογραφίσω κι επιτέλους αξιώθηκα. Η τιμή της αμόλυβδης με κάνει σχεδόν να δακρύζω. Αμόλυβδη, ένα χρόνο πριν ο,829.Το in.gr στην ψηφοφορία του στο κομμάτι «πολιτισμός» ρωτάει: «Παρά τις μειώσεις στα εισοδήματα εξακολουθείτε να αγοράζετε βιβλία το ίδιο συχνά;» Μάλλον μπήκε για να χρησιμοποιηθούν οι απαντήσεις ως επιχείρημα για

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-9879870940011613382010-08-24T10:42:00.002+03:002010-08-24T10:51:54.413+03:00

Από τα πολιτιστικά μιας κυριακάτικης βρήκα αυτό το άρθρο: ο συντάκτης μέσα στους 15 πιο υπερεκτιμημένους αμερικάνους συγγραφείς βάζει τον Φόερ (εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά) και το Τζούνο Ντίαζ (Όσκαρ Γουάο). Για το Φόερ μπορώ εκ των υστέρων να συμφωνήσω, η αλήθεια είναι όμως ότι καθώς τον διάβαζα με άρεσε-βέβαια ισχύει απολύτως ότι παρουσιάζει έναν 9χρονο να σκέφτεται με το μυαλό ενός

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-65396387143742277942010-08-23T14:53:00.003+03:002010-08-23T14:55:32.262+03:00

Το σχολείο είναι στη Λαμπρινή, Τέω 56. Είναι μικρό σχολείο, 3θέσιο το αφήσαμε φεύγοντας, με περίπου 12 παιδιά. Οι χώροι των τάξεων είναι λίγο στενόχωροι αλλά έχει μια ικανοποιητικού μεγέθους αυλή. Συστεγάζεται με ένα νηπιαγωγείο παιδιών τυπικής ανάπτυξης-τη δε διευθύντρια του νηπιαγωγείου τη συμπαθούσα ιδιαίτερα διότι συμπαθούσε το Θόδωρο-αυταπόδεικτο. Δεν ξέρω αν ήταν θέμα διευθυντή-ο οποίος

Μαριλέναnoreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-290914113309455492010-08-20T09:24:00.003+03:002010-08-20T10:50:12.279+03:00

Στη Νάξο στο χωράφι πάνω από το σπίτι έχει ένα κοτέτσι, γουρούνια και κατσίκες. Ο Ρίκος εκστασιάζεται με τις κότες και τις «κύκνες» όπως λέει τις άσπρες γαλοπούλες-«γαλοπούλες είναι όταν είναι καφέ, όταν είναι άσπρες είναι κύκνες» είναι το αφοπλιστικό επιχείρημα. Η είδηση είναι ότι ο αγκρίκολας θέλει οπωσδήποτε να του πάρουμε ένα κοτέτσι. Όταν του λέγαμε ότι πρέπει να γυρίσουμε στην Αθήνα για

Μαριλέναnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-46628660709552618082010-08-10T09:47:00.002+03:002010-08-10T09:58:49.311+03:00

Το φετινό καλοκαίρι είχε διάφορες στιγμές συνειδητοποίησης πόσο και πώς ο Θόδωρος μεγαλώνει. Μπορεί να εθελοτυφλούσα και για άλλους να ήταν πασιφανές, αλλά μέχρι τώρα νόμιζα ότι βλέποντας τον Ρίκο κυρίως έβλεπε κανείς το παιδί και δευτερευόντως τον αυτισμό. Στις διακοπές υπάρχουν δραστηριότητες που μπορεί να καμουφλάρουν τις εμμονές του για αρκετή ώρα, πχ το παιχνίδι με το νερό, το γέμισμα και

Μαριλέναnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-24085149813532038732010-07-14T08:36:00.000+03:002010-07-14T08:37:26.067+03:00

(Τώρα το παραπάνω εγώ το θυμάμαι να είναι σύνθημα, αλλά κάπου πάσχει γιατί αν το γκουγκλίσω δεν το βρίσκω αυτούσιο πουθενά. Μάλλον το θυμάμαι παρεφθαρμένο-αλλά δεν είναι άσχημο.) Λοιπόν, ο Ρίκος συμπληρώνει κάτι καλοκαιρινές αξιολογήσεις εργοπεραπείας. Είναι που μετράμε δευτερόλεπτα μέχρι τις 17 Ιουλίου, είναι που έχουν πέσει πολλές ώρες μαθημάτων μαζεμένες, ο πτωχός νέος σηκώνει λευκή σημαία

Μαριλέναnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-42117192435753498432010-07-12T09:40:00.004+03:002010-07-12T09:43:08.654+03:00

Σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα με το νέο νόμο για τα της αναπηρίας. Δείτε εδώ, άρθρα 6 και 7.Υπάρχει άραγε προηγούμενο από τον WHO ή όλα θα εξαρτηθούν από τη δύναμη του κάθε σωματείου μέσα στην ΕΣΑμεΑ, θα δούμε.

Μαριλέναnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-81670042193836200792010-07-06T13:52:00.002+03:002010-07-06T14:17:32.075+03:00

Εδώ μια είδηση για τις επιτροπές Πρόνοιας, όσοι έχουν 80% ποσοστό αναπηρίας για πέντε παθήσεις (ναι, και ο αυτισμός μέσα, αλλιώς γιατί το λέμε) περνάνε από επιτροπή άπαξ!Διάβασα ένα σωρό ωραία βιβλία για ισάριθμα διαφορετικά θέματα: -Ο εαυτός μας κι ο κόσμος μας με τα μάτια του σκύλου μας. Σκύλο εγώ δεν έχω, αλλά η κατακλείδα είναι, με τη σειρά που δίνεται: άσκηση, πειθαρχία, αγάπη.-Κρασί και

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-79454691796458457262010-06-28T10:24:00.003+03:002010-06-28T10:41:29.767+03:00

Η ψύχωση με τις κότες συνεχίζεται-μέχρι το τελικό αντάμωμα, φαντάζομαι, το καλοκαίρι. Λόγο: Το κοτέτσι είναι του παππού? Ρίκος, έτοιμος να βγει από τα ρούχα του: Όχι βέβαια, ο παππούς έχει σπίτι, το κοτέτσι είναι για τις κότες, δεν είναι του παππού.Διάφορα:Το πιο εξοργιστικό σημείο της χτεσινής θρασείας συνέντευξης του Πάγκαλου στη Μαρία Κατσουνάκη, γιατί δεν πιστεύω ότι ένα σωρό φίλοι-γνωστοί

Μαριλέναnoreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-50176371565633586962010-06-24T08:55:00.003+03:002010-06-24T08:57:31.557+03:00

Φαντάζομαι, αν δε βαριόμουν να διαβάζω παλιά ποστ μου, στις περσινές αντίστοιχες ημερομηνίες θα είχε παιχτεί το ίδιο δράμα που ζήσαμε και φέτος. Κλείνει το σχολείο, ο μεγάλος φεύγει, ο Ρίκος μένει να γεμίσει τις ώρες του στο διαμέρισμα με μπίλιες, μάδημα φύλλων και άλλα δημιουργικά. Ο Ρίκος ξεφεύγει, γιγαντώνονται οι εμμονές του και περνάμε κολασμένες ώρες. Κάποια στιγμή ξεκινάει να έρχεται η

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-41333596796870025372010-06-22T19:00:00.003+03:002010-06-22T19:08:00.947+03:00

Η άσκηση γράφει: " Θέλω να πάω στη Νάξο στις διακοπές μου, για να μπορέσω να βλέπω κότες που βρομάνε". Κι η αλήθεια πίσω από τη δήλωση-που λογικά θα φέρει κοσμοσυρροή τουριστών στο νησί,- είναι ότι πέρα μακριά από το σπίτι υπάρχει ένα κοτέτσι και ο Ρίκος χάσκει να βρίσκεται ανάμεσα στις κότες-αλλά πολύ ανάμεσά, σε βαθμό εναγκαλισμού. Εξ' ου και οι σχετικές απορίες που απαντάμε με όση δόση

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-88573528506645911312010-06-15T09:37:00.005+03:002010-06-15T10:06:28.301+03:00

Μετά από 2 χρόνια στο 8ο ειδικό Αθηνών, ο Ρίκος αλλάζει περιβάλλον λόγω μετακόμισης -η Παμμακάριστος θα είναι το νέο του σχολείο. Έχουμε κάνει μια επίσκεψη εκεί, έχει δει τους χώρους, έχει κάνει τραμπολίνο και του ΄χουν τρέξει τα σάλια με την πληθώρα των φυτών, αλλά μάλλον ήταν χτες που συνειδητοποίησε το οριστικό της αλλαγής σχολείου, όταν στο σχολείο αποκαθήλωναν τους Πόλλοκ που έφτιαξαν όλη

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-25593880559798969972010-06-14T08:45:00.000+03:002010-06-14T08:45:00.634+03:00

Μερικές φορές έχει πλάκα, άλλες νιώθω ενοχή (όταν αναπαράγουν τη γκρινιάρα, μίζερη εκδοχή μου) είναι πάντως στιγμές μυστήριες όταν ακούς τον εαυτό σου και τις νουθεσίες χρόνων μέσα από το στόμα των βλαστών. Λογοθεραπεύτρια και Ρίκος σε μάθημα επίλυσης προβλήματος. Ο κύριος της εικόνας υποφέρει από αϋπνία. Οι πιθανές λύσεις που έχουν πέσει μέχρι τώρα στο τραπέζι (από την πλευρά εκείνης, μη

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-70879474215737373172010-06-10T20:26:00.000+03:002010-06-11T08:11:42.923+03:00

Κυριακή στο Μαραθώνα, εδώ συγκεκριμένα. Το φράγμα ανοιχτό στο κοινό, ωραία η εκδήλωση, ο μεγάλος (που είναι οικοφρικιό) παρακολούθησε με προσήλωση, αγχώθηκε, συνέπασχε καθόλη τη διάρκεια του έργου. Ο μικρός πάλι δεν έδειξε παρόμοια οικολογική ευαισθησία, μάδησε διάφορα (καμένα ευτυχώς) και η μόνη στιγμή που τον συνεπήρε ήταν η άνοδος και η κάθοδος των χορευτών στο 54 μέτρων φράγμα. Στη φωτο με

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-10700381004906718462010-06-05T09:22:00.000+03:002010-06-05T09:23:58.265+03:00

Σάββατο πρωί, ο Θόδωρος ανακαλύπτει το μαγικό κόσμο της Ντόρας, αλλά πέφτει σε κατά βάση αγγλόφωνο επεισόδιο. Ντόρα: «Φωνάξτε όλοι ‘γουόοοοτς άουτ’». Ο Ρίκος από τον καναπέ, χαμένος στη μετάφραση, ανταποκρίνεται με ό,τι πιο συγγενές ηχητικά : «Σάαααγαπάω».

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-49574285155811014482010-06-02T14:29:00.001+03:002010-06-02T14:31:47.896+03:00

Τον τελευταίο καιρό ο Ρίκος έχει ανεξέλεγκτα νεύρα. Κάθε φράση κλείνει με την επωδό «να πάρει!». «Τι θα φάμε το μεσημέρι, να πάρει! Πότε θα πάμε στο λούνα παρκ, να πάρει!», από έναν μονίμως ζοχαδιακό Ρίκο. Πάμε συχνά πυκνά στο σπίτι που θα μετακομίσουμε και το χαζεύουμε. Λέγαμε ότι όταν μετακομίσουμε θα πάρουμε ένα σκύλο ή μια γάτα αλλά άλλος αποφάσισε ερήμην μας κι ένας σκύλος έχει κάνει ήδη

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-10678906535868317842010-05-21T08:36:00.002+03:002010-05-21T08:44:31.909+03:00

Το 2002 και το 2003 ήταν οι χρονιές που φάγαμε τα Παίδων με το κουτάλι, πρέπει να νοσηλεύτηκε συνολικά ο Θόδωρος 2 μήνες. Μια συνηθισμένη νοσηλεία ξεκινούσε ως εξής: ο Θόδωρος μελάνιαζε, λιποθυμούσε, το 166 έσπευδε πάραυτα, κάνα δυο φορές είχε έρθει και η γιατρός με μηχανή εκτός από το νοσοκομειακό. Το θέμα διακομιδή ήταν λυμένο και με το παραπάνω λοιπόν. Βέβαια, πηγαίνοντας εκεί συναντούσαμε

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-90505798487967957822010-05-17T08:35:00.000+03:002010-05-17T08:35:52.000+03:00

Τα νέα μας σε bulletίνια:Τον παλιό καλό καιρό κατέβαινα με μνημειώδεις λίστες στην Πολιτεία, ούτε σκέψη για περιορισμό στα έξοδα. Μετά κατέφυγα στο Μικρό Μοναστηράκι και τώρα πλέον στο δεύτερο χέρι του Παλαιοβιβλιοπωλείου (βέβαια έτσι βρήκα και τον Ιπποπόταμο που η Διόνα κόμπαζε ότι είναι παλιό και σπάνιο). Μπορεί να το γράφω για να είναι γελαστικό, αλλά φοβάμαι ότι η μετατροπή μας σε νεόπτωχους

Μαριλέναnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-25922407338147044292010-04-12T08:57:00.000+03:002010-04-12T08:57:37.110+03:00

Όπως μαρτυρούν οι φωτογραφίες το χόμπυ των διακοπών ήταν το σκαρφάλωμα. Citius, Altius, Fortius για τα καλύτερα φύλλα για μάδημα.Η χαρά της εξοχής, αμολούσαμε το Ρίκο και μετά τον ψάχναμε στα δέντρα με τα κιάλια.Τα καλύτερα όσων διάβασα ήταν ο Ρίτσαρντ Φόρντ και οι Άγριοι Ντετέκτιβ.

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-53829156665705943652010-03-31T10:52:00.000+03:002010-03-31T10:52:04.162+03:00

Εμείς σχεδιάζουμε πρόγραμμα απασχόλησης του Ρίκου στο πλοίο. Εδώ μερικά βιβλιαράκια για ζωγραφική που ετοίμασα (αν και ορισμένες φορές οι συνδυασμοί που έχω διαλέξει-«βάφω μπλε το αυγό, καφέ τις ρίγες» μπορεί να προκαλέσουν και κρίσεις επιληψίας).Αναχωρούμε αύριο, επιστρέφουμε με τα σχολεία, να περάσετε/περάσουμε καλά.Στη φώτο ο Ρίκος δεν διαβάζει ακριβώς την (υπέροχη) Χώρα όπως είναι, αλλά

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-18065142243230517052010-03-29T09:42:00.000+03:002010-03-29T09:42:47.056+03:00

Και τι μας κάθεται το τελευταίο διάστημα: τα μυρμήγκια στο ο-θεός-να-το-κάνει-σαλόνι μας. Τα μυρμήγκια μπαίνουν κάτω από τις μπαλκονόπορτες κι ο Ρίκος τα παρακολουθεί, τα μετακινεί τους λέει τα χιλιάδες δακρύβρεχτα μυστήρια: «σας ευχαριστώ που μου κάνετε παρέα»-όταν μετακομίσουμε να φροντίσουμε τάχιστα το ζήτημα σκύλος ή γάτα αλλιώς θα περάσει κολάρο σε καμιά σαύρα. Τα μπαλάκια στην Ερέτρια: έχω

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-74050714583660636642010-03-17T07:48:00.002+02:002010-03-17T07:48:54.064+02:00

Πάμε στην οδοντίατρο χτες και γλιτώνει τις προστατευτικές επικαλύψεις στα πίσω δόντια γιατί δεν έχουν βγει αρκετά (τα δόντια, Λία, τα δόντια). Ετοιμαζόμαστε να φύγουμε κι η οδοντίατρος θέλει να μας κεράσει ένα κουτί με κουλουράκια που μόλις της φέρανε.Εγώ αρχίζω τα κλασικά ευγενή, «όχι, ευχαριστούμε κλπ».Οδοντίατρος: «Nα τα πάρετε, να τα φάει το παιδί. Μήπως δεν τρώει κουλουράκια?».Ρίκος: «Τρώω

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-80232937339070556742010-03-16T07:42:00.000+02:002010-03-16T07:42:41.525+02:00

Θυμάμαι από το Γυμνάσιο μια φίλη να λέει ότι αποφεύγει να ζητάει βοήθεια στα μαθήματα από το Φυσικό πατέρα της γιατί «το παραμικρό να τον ρωτήσεις, ξεκινάει από την ανακάλυψη της φωτιάς».Αυτό το εξαντλητικό (nervous) breakdown analysis έμελλε τελικά να γίνει η ζωή μου-αλλά δεν το ήξερα τότε. Αυτό που επίσης δεν φανταζόμουν ήταν ότι θα μου άρεσε.Από χτες ξεκινήσαμε ένα ακόμα πιο σπασα&^%χ΄δικο

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-55160851095002112952010-03-15T09:12:00.000+02:002010-03-15T09:12:17.166+02:00

Μπορεί να φταίει η εποχή, κούραση λόγω μαθημάτων-η επιληψία πάντως δεν ταιριάζει με τις ημερομηνίες του να το αποδώσω εκεί-το γεγονός είναι ότι ο Ρίκος περνάει μια από τις πιο αυτιστικές φάσεις του. Ώρες με τις μπίλιες ή τα φύλλα, τα ίδια ξανά και ξανά, οι ίδιες ερωτήσεις, παρατηρήσεις ενίοτε κι εξυπνάδες: Εγώ: «Σταμάτα να μου λες τα ίδια και τα ίδια, δεν αντέχω να λέω ξανά τα ίδια πράγματα»,

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-38841924553317992492010-03-11T08:55:00.002+02:002010-03-11T09:14:04.137+02:00

Από τη στιγμή που έγινε αντιληπτό ότι τη λέξη «μ@λ@κ@» δεν είναι σωστό να τη λέμε, ο Ρίκος έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα προκείμενου να πετύχει τον απαγορευμένο στόχο:-Ποια είναι αυτή η λέξη, το «μαλάκ», με τα 3 όμως «α», που δεν πρέπει να λέω?-Μπορώ να λέω μαλακόνι? Μαλακάκι? Μαλακώστα?Και μ’ αυτά τα αξεπέραστα επιτεύγματα περνάμε στις μαθησιακές κορυφές που προσπαθούμε να

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-43593817389284805532010-03-10T08:47:00.001+02:002010-03-11T09:14:25.415+02:00

(και της αναπόφευκτης Ζαμπούναινας)Μιλάω στο τηλέφωνο ενώ διεξάγεται το τουρνουά  Μονόπολης. Ρίκος: «άντε πες τώρα ευχαριστώ πολύ και γεια σας και κλείσε το τηλέφωνο».Τα εξαιρετικά σημαντικά που έλαβαν χώρα όσο το μπλογκ αργούσε:-το σχολείο μας του χρόνου θα είναι μάλλον η Παμμακάριστος.-αρκετές δύσκολες μέρες λόγω ιώσεων με κρίσεις επιληψίας και το Ρίκο να ζητάει είτε φάρμακο είτε να του φέρουμε

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-37461506984157010642010-02-22T09:43:00.000+02:002010-02-22T09:43:47.670+02:00

Ήταν να μη μάθει τα επαγγέλματα στο σχολείο φέτος, όλοι πλέον είμαστε όπως στην αχτίδα, ο σύντροφος μηχανικός κι ο σύντροφος φούρναρης. Και φυσικά ο σύντροφος κουρέας.Πριν από εμάς κουρεύεται ένα άλλο παιδάκι. Εμείς οι Γουόλτονς εν χορώ απευθυνόμενοι στο παιδάκι:«Μπράβο σου, έγινες πολύ όμορφος!»Ρίκος αποδίδων τα του Καίσαρος: «Μπράβο σε σένα, κουρέα!»Ο κουρέας ευτυχώς έχει χιούμορ και

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-10364404583495013052010-02-19T12:35:00.001+02:002010-02-19T13:54:26.809+02:00

Μου στέλνει η Π μήνυμα-συμβαίνει τώρα-από το σχολείο: Χρόνια πολλά, να τον χαίρεσαι! Του κάναμε πάρτυ και έλεγε συνέχεια: «σας ευχαριστώ πολύ όλους, σας ευχαριστώ πολύ» J J.

Μαριλέναnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-49187910012159138192010-02-11T12:59:00.001+02:002010-02-11T12:59:54.024+02:00

Διαβάζω τα καταπληκτικά περί ένταξης που μου υπέδειξε η Βαγγελιώ εδώ. Πάρα πολύ ωραίες οι ιστορίες για να εξοικειωθούν τα παιδιά με τη διαφορετικότητα, χρήσιμες για συμμαθητές, αδέλφια, καινούριες παρέες παιδιών.Διαβάζοντας το υπόλοιπο υλικό που απευθύνεται στο δάσκαλο της γενικής τάξης και το συνοδό έπεσα πάνω στο εξής, από τις σελίδες 40-41 του "Η κοινωνική ένταξη σε σχολείο και η μετάβαση σε

Μαριλέναnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-60449224582362662102010-02-10T08:37:00.003+02:002010-02-10T09:42:42.593+02:00

Όταν πρωτοέμαθα τα περί αυτισμού μια αρχική-σκέψη ταφόπλακα ήταν ότι το παιδί δεν θα μπορέσει ποτέ να απολαύσει όσα ευχαριστιέμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος: παρέες, σχέσεις, ταξίδια, σινεμά, βιβλία. Σταδιακά συνειδητοποιούσα ότι ορισμένα ίσως όντως δεν του ταίριαζαν, άλλα ήταν απλώς οι γονικές επιθυμίες που πρόβαλα πάνω του κι άλλα θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ κι ο ίδιος κι εμείς για να τα

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-34784614980877159452010-02-09T09:40:00.000+02:002010-02-09T09:40:23.728+02:00

Είναι λίγο δύσκολες οι μέρες, έχουμε καιρό να πάμε στην Ερέτρια και τα φύλλα που κόβει ο Ρίκος στο μπαλκόνι δε συγκρίνονται με το έξω. Στο θέμα του σχολείου δεν διαφαίνεται φως άμεσα, παλινωδούμε ακόμα.Τα ευχάριστα του ΣΚ: το Σάββατο ξεκινάμε να πάμε σε ένα χορό συλλόγου γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες και καταλήγουμε σε μια αίθουσα όπου ο πρόεδρος χωρίς μικρόφωνο προσπαθεί να ακουστεί και αν

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-7152354010783856902010-02-05T08:50:00.002+02:002010-02-05T08:50:49.997+02:00

Σύμφωνα με πληροφορίες το Βήμαgazino αυτής της Κυριακής έχει αφιέρωμα στον αυτισμό, ίσως σπαράγματα σοφίας δικής μου (όχι φωτογραφία μου παρά το γενικό ρεκτιφιέ στο οποίο κατέφυγα την προηγούμενη, κομμωτήριο, botox, μάνι/πέντι-κιουρ) και το καλύτερο: φωτο του Ρίκου στο κολυμβητήριο! 

Μαριλέναnoreply@blogger.com17tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-58256775556332002092010-02-03T08:52:00.003+02:002010-02-03T09:08:16.215+02:00

Είδα στα στατιστικά κίνησης του blog 2-3 ανθρώπους να ψάχνουν για social stories, κι επειδή δεν είναι εποχή ν’ αφήνει κανείς δυσαρεστημένους αναγνώστες ιδού άλλες δυο. Είναι παραλλαγές από ένα βιβλίο που μού έστειλε η πάντα πρωτοπόρα Θεσσαλονίκη, το Everyday Education. Η πρώτη αφορά τη σπάνια περίπτωση που δέχομαι-να κάνω ούτε λόγος-τηλεφωνήματα προ της ώρας κατάκλισης του Ρίκου (τηλεφωνώ από

Μαριλέναnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-24492487549311800972010-02-02T08:09:00.001+02:002010-02-02T08:11:37.031+02:00

Πιο φανατικός υποστηρικτής του Παπακωνσταντίνου δεν πρέπει να έχει υπάρξει ακόμα (ίσως όχι του ανδρός αλλά της πολιτικής του σίγουρα). Τελευταία ο Ρίκος καθώς περιμένουμε στο ταμείο κι ενώ αρχίζει να βγαίνει η απόδειξη σεληνιάζεται και αρχίζει τις παραινέσεις στην ταμία: «Κυρία, ένα χαρτάκι για σένα ένα για μένα». Ανεμίζει την απόδειξη μέχρι το σπίτι, σε κάθε κάδο κάνει το

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-3855114216395550362010-01-29T08:09:00.002+02:002010-01-29T08:10:46.128+02:00

Αυτός είναι ο κανόνας που έφτιαξε η Π, η ειδική παιδαγωγός του σχολείου για το Ρίκο που τρώει τα νύχια του-το έχει μειώσει κάπως. Στο πούλμαν ένας συμμαθητής του, ο Κώστας, είχε τελευταία υπερβολικό άγχος και ξέσπαγε σε κρίσεις κατά τη διαδρομή. Η Π. σκέφτηκε η συνοδός να του δίνει κάθε μέρα ένα χαρτί με τη σειρά των ονομάτων των παιδιών που θα σταματήσουν να πάρουν μέχρι να φτάσουν στο σχολείο.

Μαριλέναnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-80058091679685950952010-01-27T15:53:00.000+02:002010-01-27T15:55:02.635+02:00

Τουτέστιν με δημόσια διαβούλευση, ακούω προτάσεις-πληροφορίες. Είδα σήμερα την ψυχολόγο του σχολείου και μού πρότειναν τα εξής (που μού καλοακούστηκαν). Να μάθω για τα ειδικά σχολεία της περιοχής που θα είμαστε από του χρόνου (ειδικό Ραφήνας-Παμμακάριστος), πάω από εκεί κι αν μου κάνουν τους δύσκολους αναλαμβάνει το δικό μας ειδικό να μου εξασφαλίσει ραντεβού (λένε). Το πιο ομαλό που βλέπουν

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-43662507380437918492010-01-26T07:34:00.000+02:002010-01-26T07:34:00.343+02:00

Όπως πάντα, κάθε φορά που χρειάζομαι δημόσια υπηρεσία (τομέας εκπαίδευση) προετοιμάζομαι ψυχολογικά αρχίζοντας με τηλεφωνήματα. Τα τηλεφωνήματα θα ατσαλώσουν το ηθικό μου, θα μού θυμίσουν ότι δεν έχω να κάνω με κανονικούς ανθρώπους κι ότι καμιά πλευρά δεν παίρνει αιχμαλώτους-πώς βάφει ο Ράμπο με λάσπη τα μάγουλα του, κάτι τέτοιο.Τηλεφώνημα για να ρωτήσω ποια είναι η διαδικασία για να πάει ένα

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-49130356817132346582010-01-25T08:02:00.001+02:002010-01-25T08:10:46.363+02:00

Η νέα μόδα επιβάλλει γδύσιμο του Ρίκου από τη μέση και κάτω σε κάθε επίσκεψη στην τουαλέτα. Εκνευριστικό μεν, εξυπηρετεί βέβαια διότι μετά πρέπει να τα ξαναβάλει μόνος του οπότε κάνει πρακτική στο ντύσιμο. Εγώ: Γιατί γδύνεσαι παιδί μου? Μόνο να τα κατεβάζεις τα ρούχα δεν είπαμε? Ρίκος: Πρέπει να τα βγάζω τελειώς, γιατί αν δεν τα βγάλω τελείως θα λερωθούν τα βρακιά (sic) και θ’ αλλάζω βρακιά (

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-67212130114048743662010-01-21T07:53:00.000+02:002010-01-21T07:54:26.330+02:00

Εγώ (ενώ έχω την υποψία ότι κι εγώ τελικά το ίδιο αναγκάζομαι να κάνω): Δεν μπορώ να μου λες συνέχεια τα ίδια και τα ίδια, με κουράζει αυτό. Ρίκος: Εσένα σε κουράζει να λέω τα ίδια και τα ίδια, αλλά εμένα με ξεκουράζει να τα λέω.

Μαριλέναnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-16257132679930860512010-01-19T07:42:00.002+02:002010-01-19T07:49:34.370+02:00

Πρέπει να το ΄χω ξαναγράψει, αλλά ο Ρίκος, μπερδεμένος από τις δασκάλες «κυρία Μαρία, κυρία Δήμητρα κλπ», συχνά πυκνά με λέει κυρία μαμά. Ρίκος: «Κυρία μαμά, πότε θα πάμε στην Ερέτρια?» Εγώ: «Μη με λες κυρία μαμά, ρε Θόδωρε!» Ρίκος: «Κυρία Μαριλένα, πότε θα πάμε στην Ερέτρια?»

Μαριλέναnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-85888804086885155592010-01-18T08:12:00.001+02:002010-01-18T08:15:52.069+02:00

ή πώς ό,τι κι αν κάνεις θα αποδειχτεί λάθος Ο Ρίκος αφού σταμάτησε να τρώει τα νύχια του ξεκίνησε να τρώει τις σάρκες του-κυριολεκτικά όμως, τις περί τα νύχια σάρκες. Κάποια στιγμή απηυδισμένη από τα αίματα και τα πρησμένα δάχτυλα του, του στέρησα το πάρκινγκ με τις μπίλιες. Ο όρος ήταν ότι όταν τα δάχτυλα γίνουν καλά-ροδαλά σαν τα δικά μου J) θα το πάρει πίσω. Μεγαλύτερη τιμωρία δεν μπορώ να

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-7701718871735587982010-01-14T08:25:00.001+02:002010-01-14T08:28:57.738+02:00

Η Π. η μία δασκάλα του Θόδωρου έχει τη μέση της, οπότε ακυρώνουμε το μάθημα. Την ξαναβλέπει μετά από δυο μέρες στο σχολείο και προχωράει σε διάγνωση. Η φωνή είναι συρτή και δακρύβρεχτη, το παιδί συμπάσχει:"Κακομοίρα κυρία Π, πονάς? Γιατί? Επειδή πρέπει να έρχεσαι συνέχεια στο σχολείο?"Θα τον στείλω να διαπραγματευτεί καμία αναρρωτική με τον προϊστάμενό μου.

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-29068375202222941602010-01-13T09:25:00.002+02:002010-01-13T09:29:21.201+02:00

Το κουνέλι-φονιάς (σε ανάμνηση του αντίστοιχου των Μόντυ Πάιθονς): Η αδερφή μου πήρε ένα κουνέλι που έχει προκαλέσει ανάμικτα συναισθήματα στο Ρίκο με αποκορύφωμα τον απόλυτο τρόμο. Το σκηνικό έχει ως εξής: βάζουμε το κουνέλι στον καναπέ και ακροβολιζόμαστε ώστε να μην πέσει ή κάνει κανένα σάλτο και εξαφανιστεί και το βρούμε μήνες αργότερα από τη μυρωδιά. Λοιπόν ο Ρίκος όσο το κουνέλι είναι

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-16939943553726624052010-01-12T10:14:00.001+02:002010-01-12T13:27:40.021+02:00

Τα αποσπάσματα είναι από το "Αναζητώντας την ευτυχία", εκδόσεις Κάτοπτρο, αύριο μάλλον θα το πάρω απόφαση να γράψω.ΥΓ. Ιωάννα, απίστευτη είσαι, ναι, είναι το Bolt!

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-41925887544903525742009-12-24T08:35:00.001+02:002009-12-24T08:35:00.249+02:00

(Ή η σφαγή των νηπίων και ένας νερώνειος εμπρησμός?) Την τελευταία μέρα στο σχολείο ο Ρίκος είδε σινεμά-κάτι χριστουγεννιάτικο θα υπέθετε κανείς. Η περιγραφή: Ρ: «Σήμερα στο σχολείο ήταν πολύ σκοτεινά» Εγώ μιλημένη: «Ααα ήταν για να δείτε σινεμά. Τι είδατε?» Ρ: «Ένα σκυλάκι!» Ε: «Ναι, και τι έκανε?» Ρ: «Πήρε φωτιά. Και κάηκαν όλα!» Εγώ-σε πιο δραματικό τόνο μήπως και φιλοτιμηθεί κι αφήσει

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-74782721329843391602009-12-23T08:38:00.002+02:002009-12-23T08:39:30.842+02:00

Στην πρώτη απόπειρα τα γράμματα τα πήρε ο κατήφορος. Στη δεύτερη το «χρόνια πολλά» έμεινε με ένα λάμδα (και κάθε φορά που το έγραφε εκλιπαρούσε «να γράψω και ‘μεγάλος να γίνεις’?»). Στην τρίτη ο Θοδωρής έγινε Θοδορής. Το θέμα είναι ότι οι ευχές ισχύουν, χρόνια πολλά, καλές γιορτές σε όλους από το γραμματικό μας κι εμάς.

Μαριλέναnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-46104656070814028082009-12-22T10:20:00.007+02:002009-12-22T10:27:30.356+02:00

Μιραντάκι, αυτό εννοούσες χαμό πίσω από τη ντουλάπα? Ο Ρίκος εκσφενδονίζει ό,τι μπορεί πίσω από τη βιβλιοθήκη. Κατά σειρά εμφανίσεως ένα έμπειρο μάτι θα διακρίνει: μπαλάκια, μανταλάκια, καραμέλες (μα πού τις βρήκε?), τη μόνη βούρτσα που με μεταμορφώνει από τρολ σε Αντζελίνα χωρίς την οποία κυκλοφορούσα έτσι όλη τη βδομάδα. Όλο πάνω σε ωραία βιβλιαράκια σκοντάφτω εσχάτως: από την αναγνώστρια

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-180675794179582112009-12-21T09:54:00.002+02:002009-12-21T10:01:55.383+02:00

Παλιά οι μπίλιες και οι καραμέλες σχημάτιζαν ένα σωρουδάκι. Τώρα, για να εκπληρωθεί και το αυτιστικορηθέν περί αγάπης για τη σειροθέτηση τοποθετούνται πλέον έτσι, στα πλαίσια του the mentos-μπίλιες-project. Ο Ρίκος το λέει «το φίδι».

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-51326497992400299442009-12-17T09:15:00.001+02:002009-12-17T09:15:49.770+02:00

Μετά από μερικές ώρες στο σχολείο αποχωρεί νωρίτερα ο μικρός που φωνάζει, μένουν μόνο ο Ρίκος κι άλλο ένα παιδάκι που μιλάει σχετικά σπάνια. Καθώς κάνει τις εργασίες του ο Ρίκος κάποια στιγμή σηκώνει το βλέμμα και παρατηρεί: «Πολλή ησυχία έχουμε εδώ μέσα».

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-44401922990536405242009-12-16T08:33:00.002+02:002009-12-16T08:34:36.664+02:00

Συζητάω με τον παιδοψυχίατρο αν έχει νόημα του χρόνου να προσπαθήσουμε από του χρόνου την ένταξη σε κανονικό σχολείο ή όχι. Τα γνωστά επιχειρήματα, η σιγουριά κι η αποδοχή του ειδικού σχολείου από τη μία, οι πιθανότητες κοινωνικοποίησης από την άλλη, πάντα το μπαλάκι είναι στο κεφάλι του κασίδη γονέα (αυτή η μίξη παροιμιωδών φράσεων μάλλον δε βγάζει νόημα). Πάω να αφήσω τον νέο στο σχολείο του

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-14337192607429375422009-12-08T07:46:00.007+02:002009-12-08T08:47:29.787+02:00

Δεν πήγαμε Ερέτρια λόγω καταιγισμού ιώσεων, δε βγαίναμε λόγω βροχής, άγχος και εμμονές χτύπησαν κόκκινο. Ρίψεις-πτώσεις στο φόρτε τους. Εδώ βλέπουμε Bing Bang Theory όπως μας έχουν δέσει με όρκο οι βόρειοι φίλοι μας («ένας που το έβλεπε το παιδί του είναι απολύτως φυσιολογικό τώρα και μάλιστα έφτιαξε και σύλλογο για τα υπόλοιπα, ενώ ενός άλλου που δεν το έβλεπε ακόμα σκίζει κλωστούλες και φύλλα

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-20196859285643064192009-12-07T08:23:00.001+02:002009-12-07T08:24:56.903+02:00

Τελικά η λύση ήταν μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, μη σου πω στο κρεβάτι μας κι εσείς τρέχατε σε υπουργεία, δικαστήρια και οργανώσεις, κορίτσια.ΥΓ. Ευχαριστώ, Βαγγελιώ.

Μαριλέναnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-67406306457459580122009-12-02T08:01:00.001+02:002009-12-02T08:03:27.586+02:00

Ξεκινάμε από το σπίτι να πάμε στο σούπερ μάρκετ. Η συμφωνία είναι ότι θα πάρει καραμέλες, αλλά ένα χαρτάκι κι όχι δυο διότι με έχει κάνει τοούρκο με κάτι προηγουμένως. Οπότε στο δρόμο ξεκινάει το γνωστό τρυκ, λέγε λέγε το κοπέλι κάνει τη γριά και θέλει (σαφές ποιος είναι ποιος). Ρίκος: Θα πάρω καραμέλες? Εγώ: Ναι. Ρ: Πόσα χαρτάκια? Ε: Ένα. Ρ: Γιατί θα πάρω ένα? Ε: Γιατί στο σπίτι κλπ κλπ.

Μαριλέναnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-53750824768681580682009-12-01T08:21:00.004+02:002009-12-02T10:51:46.673+02:00

Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, ο Ρίκος, ή η αναπόφευκτη γυναικεία φύση, αλλά όλο και συχνότερα διαπιστώνω πως διάφορα δεν πάνε καλά: Έχω συνεχώς ανεξέλεγκτα νεύρα. Όσο καλά ή μέτρια κι αν πάει η καθημερινότητα πάντα έχω λόγους να θέλω να κόψω λαιμούς με τα δόντια μου (ας κρίπυ ας ιτ σάουντς). Καταλαμβάνομαι κατά καιρούς από ιδέες που θα αλλάξουν τη ζωή μου και θα εξαφανίσουν το άνω σύμπτωμα. Με

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-60827814540276243692009-11-27T07:56:00.006+02:002009-11-27T08:17:31.739+02:00

.nobrtable br { display: none } Αλλαγή χαρτιού υγείας, 17.25. Θόδωρος επισκέπτεται την τουαλέτα. Παραμονή για ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην επαναλαμβανόμενη ερώτηση "τελείωσες?", απαντάει "όχι ακόμα". Ώσπου κάποια στιγμή ανακοινώνει: "τελείωσα"!. 17.32': Κι έχει όντως τελειώσει, εδώ ήταν το χαρτί. 17:34: αλλάζω χαρτί (ή αρχίζω να εξηγώ στις δασκάλες τους ότι μπορούν ελεύθερα

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-15831237871874229202009-11-25T20:41:00.006+02:002009-11-26T13:21:44.238+02:00

Λένα Πλάτωνος στίχοι, μουσική, εκτέλεση.Σαμσάραγυρίστηκε στα ομορφότερα τοπία των Ιμαλαΐωντι είναι πιο σημαντικό,να ικανοποιήσεις χίλιες επιθυμίες σουή να τιθασεύσεις τη μία;Να τιθασεύσω τη μία, απάντησακαι δεν πήγα στο φιλμ(Το άκουσα στο radioart και μού άρεσε). Παραδόξως, gasbirdίνα και Μαρία, τα πράγματα δεν πάνε καλά. Στο σχολείο του Ρίκου που μέχρι τώρα τα 3 παιδάκια έχουν μεν καλές

Μαριλέναnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-30280888719610392552009-11-25T09:23:00.000+02:002009-11-25T09:24:25.868+02:00

Ακριβώς όπως είπε ο Χρόνης Μίσσιος σε μια συνέντευξη σε εφημερίδα του ΣΚ που αδυνατώ να εντοπίσω, οπότε μεταφέρω ελεύθερα: «Περνάει κάθε μέρα και λέμε ουφ, πέρασε κι αυτή η κ@λομέρα. Κι όμως κάθε μέρα που περνάει είναι ένα κεράκι που σβήνει και μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο». Είπα θάνατο και πρέπει να το γράψω, γιατί ο Δημήτρης δε με αφήνει να του τα λέω. Όποτε ξεκινήσω τη σχετική συζήτηση

Μαριλέναnoreply@blogger.com14tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-26535616387530269572009-11-20T10:10:00.000+02:002009-11-20T10:11:05.789+02:00

Πάμε το πρωί στο Παίδων να κάνουμε την πρώτη δόση του εμβολίου. Τι να λέμε, ο μικρός λέει συνεχώς «δε νιώθω καλά, φοβάμαι λίγο, δώσε μου καλύτερα τις μπίλιες και μετά το εμβόλιο» κλπ κλπ. Μπαίνουμε μέσα κι αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις, όπου ο Ρίκος κάνει τον φουλ φυσιολογικό και συνεννοείται άπταιστα με τις νοσοκόμες για να τις καλοπιάσει. Νοσοκόμα: «Είσαι έτοιμος?» Ρίκος: «Ε λίγο έτοιμος,

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-4456105256527313492009-11-11T09:35:00.000+02:002009-11-11T10:31:16.046+02:00

Υπάρχουν μέρες που όλα είναι έτσι: (μελαγχολώ προς στιγμήν μόνο όταν βλέπω τους συμπαθείς μακαρίτες, Χρυσομάλλη και Δημητριάδου). Υπάρχουν μέρες που είναι αλλιώς:αλλά σήμερα είμαστε στην πρώτη κατηγορία. Πήγα να μιλήσω με το διευθυντή του σχολείου του Ρίκου και πήγαν όλα όσο καλά θα μπορούσαν-μα τι ανακούφιση να συζητάς με ανθρώπους που έχουν διάθεση να βοηθήσουν!Στο σχολικό ήμουν με όλα τα

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-19391488980681717082009-11-09T08:24:00.001+02:002009-11-09T08:28:01.608+02:00

Ο Ρίκος εκεί που χαζολογάει, καταλαμβανόμενος αίφνης από ευλάβεια και κατάνυξη, πιάνει να απαγγέλει την προσευχή του σχολείου: "Βοήθησέ με, θεέ μου, να ΄μαι καλό παιδί, Και πάντα χάριζέ μου χαρά και προκοπή!" Εγώ: Αααα, αυτή την προσευχούλα λέτε στο σχολείο, πες την άλλη μια φορά γιατί δεν την άκουσα καλά. Ρίκος, που πονήρεψε στο μεταξύ: "Βοήθησέ με, θεέ μου, να ΄μαι

Μαριλέναnoreply@blogger.com13tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-87825528162415919192009-11-06T08:25:00.000+02:002009-11-06T08:25:06.735+02:00

4.11.2009: Ημερίδα της Ελληνικής Εταιρείας Υποστηριζόμενης Εργασίας, εγώ την έμαθα από τη Νόηση. Έξω υπάρχει κίνημα μετάβασης από την Προστατευόμενη Eργασία στην Υποστηριζόμενη Εργασία. Άνθρωποι που προέρχονται από την εκπαίδευση (ειδικά σχολεία ή γενικά), εργαστήρια προστατευμένης εργασίας, μακροχρόνια παραμονή σε νοσοκομεία ή απλώς από την ανεργία γίνεται προσπάθεια να βρουν κατάλληλες θέσεις

Μαριλέναnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-7840645844887321242009-11-04T18:56:00.003+02:002009-11-04T19:01:04.073+02:00

Πώς το ‘λεγε η Ντόνα Γουίλιαμς για την τραμπάλα του αυτισμού μεταξύ υπερδιέγερσης, υποτονικότητας και φυσιολογικού? «Νιώθω ότι είμαι σε μια τραμπάλα που ανεβοκατεβαίνει και μόνο τις στιγμές που ισορροπεί παίρνω μια ιδέα του πώς θα ήταν η ζωή μου αν δεν ήμουν αυτιστική», ε, πολύ έντονη αυτή η εικόνα για το Ρίκο τελευταία. Κάνουμε μάθημα, λίγο να ξεχαστώ και να τραβήξουμε ένα αστείο εκτινάχθηκε ο

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-58378990865743477212009-10-29T15:10:00.003+02:002009-10-30T08:48:06.621+02:00

Διάβαζα στο προηγούμενο Κ για τον Cameron, τον αρχηγό των Τόρις στη Μ.Βρετανία και μάλλον επόμενο πρωθυπουργό. Στο σχόλιο ανέφερε ότι η οικογένεια είχε χάσει το γιο τους πριν 9 μήνες, γκούγκλισα και είδα την ιστορία του Ivan που έπασχε από εγκεφαλική παράλυση και επιληψία και πέθανε στα 6 του χρόνια. Αποσπάσματα που διαλέγω: Ο Ivan χρειαζόταν φροντίδα τις νύχτες και ο Κάμερον και η γυναίκα

Μαριλέναnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-46803108341430271702009-10-29T14:29:00.000+02:002009-10-29T14:30:58.003+02:00

Διανύω μια περίοδο που ρίχνομαι σε διάφορα με πραγματικό πάθος (αν όχι ψυχαναγκασμό). Οι στόχοι λίγη σημασία έχουν-όχι ότι δεν είναι μεγαλεπήβολοι-αλλά το βασικό μου μέλημα είναι να με κρατάω απασχολημένη με κάτι. Παραδείγματα ώστε να γίνει αντιληπτό το μέγεθος της κουλαμάρας: μια πρώτη σκέψη ήταν να ζητήσω μετάθεση, να σηκωθούμε όλοι και να φύγουμε για τη μαγευτική επαρχία. Ντρέπομαι που το

Μαριλέναnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-68516342900209435102009-10-26T17:19:00.005+02:002009-10-26T17:47:24.253+02:00

Όπου αυτιστικοενδιαφερόμενοι από κάθε άκρη της χώρας (Κοριννάκι, Gasbirdίνα, Houzοζεύγαρο, Αερικό) ανταμώνουν αναβιώνοντας ό,τι πλησιέστερο σε πενθήμερη λυκείου.Φαγητό, ύπνος, καρεκλάτα τσιφτετέλια-διότι ο μέσος όρος ηλικίας των ανθρώπων που λυμαίνονταν την πίστα ήταν τα 18 και 3 μήνες, πού να σηκωθεί η παππουδερί-και ολίγη από επιμόρφωση. Τα του συνεδρίου: έβγαλα διάφορες φώτο που με άρεσαν,

Μαριλέναnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-25016181981114847442009-10-19T14:26:00.002+03:002009-10-19T14:28:57.811+03:00

Ο Ρίκος τρώει μανιωδώς τα νύχια του. Τώρα που του λείπουνε τα βασικά δόντια για το άθλημα το έχει μειώσει κάπως και λέμε μήπως είναι ευκαιρία να το κόψουμε. Μαζί πάει κι όλο το κατεβατό: «δεν τρώμε τα νύχια μας, μπαίνουν στο στόμα μικρόβια» κλπ. Αρχίζει χτες στο αυτοκίνητο: Ρ: «Θέλω να φάω πιτσούλα». Εγώ: «Τι πιτσούλα, να σου φτιάξω πίτσα?» Ρ: «όχι, να φάω την πιτσούλα που είναι στα νύχια».

Μαριλέναnoreply@blogger.com10tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-62098682652009832722009-10-15T09:00:00.001+03:002009-10-19T20:55:47.583+03:00

Είμαστε σε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων όπως οι εκατομμύρια συνέλληνες για να αποσύρουμε το αγαπημένο corsa κι έχουμε πάρει το Ρίκο μαζί για να διαλέξει χρώμα (Ρίκος: «το πρασινάκι», «καλά, πάψε, εγώ θα το οδηγώ, θα πάρουμε το κεραμιδί»). Ο Δ κάνει τις σκληρές διαπραγματεύσεις, εγώ αρκούμαι να καγχάσω όταν ο πωλητής προτείνει να μας χαρίσει τους αισθητήρες παρκαρίσματος-δώσε χρήμα, θείο-και

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-30625964151099278992009-10-14T08:35:00.005+03:002009-10-14T08:48:27.617+03:00

Η Emma, λες κι ήταν μέσα στο (όποιο) μυαλό μου, μου έστειλε mail μ' αυτό το μπλουζάκι! Τις τελευταίες μέρες έψαχνα για social stories, κυρίως γιατί αν ο Θοδωρής διαβάσει μόνος του μια κατανοητή ιστορία με ενδιαφέρον του εντυπώνεται και τη συζητάει.Βρήκα δυο πολύ ωραία λινκς, αυτό και αυτό. Το πρώτο έχει πιο απλές ιστορίες και εικόνες-σύμβολα, ενώ στο δεύτερο συναντάς πλήθος οικείων συμπεριφορών

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-65607142950626484932009-10-13T07:36:00.001+03:002009-10-13T07:37:25.093+03:00

Μαθαίνω από την Π για το ποιον, το βίο και την πολιτεία του Ρίκου στο σχολείο. Τα παιδιά κάνουν κύκλο, η Π. είναι με το Ρίκο, απέναντι του είναι ο Κώστας. Οι κανόνες του κύκλου είναι οι πασίγνωστοι και πολυφαγωμένοι στη μάπα, κάθομαι στη θέση μου, περιμένω τη σειρά μου κλπ. Ο Ρίκος, όταν δεν τον βλέπει ούτε η Π ούτε η δασκάλα, καθοδηγεί από απέναντι χαμηλόφωνα τον Κώστα: «σήκω από τη θέση σου».

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-42478601649129359552009-10-09T08:31:00.000+03:002009-10-09T08:32:10.492+03:00

Ρίκος: «Χτες στο μάγουλο του Κώστα ήταν ένα δάκρυο (sic)». Εγώ: «Γιατί? Έκλαιγε? Γιατί έκλαιγε?» Ρ: «Γιατί τον χτύπησα». Πολλά νεύρα μετά το σχολείο: Εγώ: «Είσαι στενοχωρημένος νομίζω. Έγινε κάτι στο σχολείο?» Ρ: «Ναι, έγινε, με χτύπησε ο Κώστας στο λαιμό, να έτσι». Παρά τα παραπάνω (ή ίσως εξαιτίας τους) αμφότεροι εξακολουθούν να πηγαινοέρχονται καθημερινά στο σχολείο με πολύ κέφι.

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-54761890223982344402009-10-08T08:50:00.009+03:002009-10-08T09:31:58.433+03:00

Obsession is the wellspring of genius and madness-με έμφαση στο madness για τα καθ ημάς. Η m & ms ίσως δεν το έχει νιώσει ακόμα (ανάλογα πότε κάνουν τους ισολογισμούς τους), αλλά πλέον στηρίζουμε οικονομικά τη mentos (Αγόρασε, αγόρασε, θ’ ανέβει!). 2 πακέτα ημερησίως του αγοράζω, ενίοτε δε και τρία αν νιώθω κεφάτη και πλούσια. Τρεις μέρες εκτός προγράμματος άνευ σχολείου, ο μικρός ζωγράφιζε με

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-75787124330860239042009-10-07T08:01:00.000+03:002009-10-07T08:01:09.292+03:00

Πού έλεγε κι ο πάντα επίκαιρος Τσόρτσιλ. Έτσι λοιπόν κατόρθωσα να εκμαιεύσω γραπτές απαντήσεις στην αυτοσχέδια κατανόηση κειμένου. Όπου έχω γράψει μια σχετικά πιθανή ιστοριούλα με ήρωες συμμαθητές (Ο Νίκος κι ο Κώστας παίζουν μπάλα, δεν ακούν, φευ, τη δασκάλα και σπάνε ένα τζάμι) και τις σχετικές ερωτήσεις. Ο Ρίκος με μάτια λαμπερά από τη σκανταλιά και το πώς την πατήσανε οι σύντροφοι, σχολιάζει

Μαριλέναnoreply@blogger.com15tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-76114245242512819482009-10-06T07:55:00.002+03:002009-10-06T08:00:53.952+03:00

Από το βιβλίο των νεκρών φιλοσόφων αλλά το ξανασυνάντησα στην πύλη των φιλοσόφων που διαβάζω τώρα: «Η φιλοσοφία είναι η μελέτη του θανάτου» και πρόκειται για τίτλο δοκιμίου του Μονταίν, ο οποίος το έχει πάρει από τον Κικέρωνα, όλο το δοκιμίο στα αγγλικά εδώ. Λαρς φον Τρίερ, κομμάτια από την Athensvoice, με αφορμή τον Αντίχριστο: «Το φιλμ είναι απαισιόδοξο και σκοτεινό, αλλά δεν είμαι σίγουρος

Μαριλέναnoreply@blogger.com7tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-88546124837261141802009-10-05T08:19:00.004+03:002009-10-05T08:33:59.744+03:00

.nobrtable br { display: none } Σε τρία καρέ. Ο μικρός χαζεύει τις μπίλιες του μέσα στο σακούλι και σιγουρεύεται ότι όλα είναι καταπώς πρέπει (9 κόκκινες, 10 πράσινες, 15 μπλε κ.ο.κ). Ο μεγάλος διαβάζει το Κ, αφιέρωμα στα σκυλιά (αν και δεν ήταν στο ύψος του προηγούμενου αφιερώματος για τη γατοφιλία, όπου η διαπίστωση «μια γάτα κατά μέσο όρο ζει 12 με 20 χρόνια, το προσδόκιμο ζωής όμως για μια

Μαριλέναnoreply@blogger.com4tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-80272662320627582142009-10-01T10:07:00.000+03:002009-10-01T10:08:54.394+03:00

Σε αυτιστικά παιδιά είναι πολύ κοινή εικόνα τα «πεταρίσματα», flapping που λέμε, δηλαδή οι γρήγορες κινήσεις πάνω κάτω των χεριών χωρίς εμφανή λόγο. Αποδίδονται σε άγχος, υπερδιέγερση, έντονες συναισθηματικές εκδηλώσεις που δεν μπορούν να εκφραστούν αλλιώς-αυτά θυμάμαι. Ο Ρίκος το κάνει, παλιότερα πιο συχνά τώρα σπανιότερα. Χτες την ώρα που τρώγαμε και περίμενε εναγωνίως να φάει γλυκό το

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-29692495486239367492009-09-30T08:28:00.000+03:002009-09-30T08:28:11.251+03:00

Από τον καιρό του Μπομπ του Μάστορα (που δεν έχει περάσει η μπογιά του ακόμα, και ίσως ποτέ), ο Ρίκος χρησιμοποιούσε φράσεις της σειράς σε σχετικά κατάλληλες περιπτώσεις. Τώρα τελευταία το κάνει και με τραγούδια: Πχ, λέει στο ρυθμό του Μπομπ Σφουγγαράκη (που ουδέποτε βλέπει αλλά του αρέσει το τραγούδι των τίτλων και το παραφράζει) : «Ποιος θα πάει στο σχολείο? Ο Θοδωρής Σφουγγαράκης, ποιος θα

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-75914721055058955062009-09-29T09:06:00.000+03:002009-09-29T09:08:10.371+03:00

Από τη σειρά της Νεφέλης για τα θανάσιμα αμαρτήματα και το βιβλίο για το φθόνο θυμήθηκα δυο συμπαθέστατα σχετικά του Λαροσφουκώ. «Στη δυστυχία των καλύτερων φίλων μας, βρίσκουμε πάντοτε κάτι που δεν μας είναι δυσάρεστο» και «Όλοι μας έχουμε αρκετή δύναμη για ν’ αντέξουμε τα βάσανα των άλλων». Κι ένας ωμός, ωμότατος Σοπενχάουερ: ««επειδή νιώθουν δυστυχισμένοι, οι άνθρωποι δεν μπορούν να

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-19879099675521705702009-09-28T08:36:00.003+03:002009-09-28T08:51:46.575+03:00

Μετά από ένα πολύ ωραίο σαββατοκύριακο-Κυριακή δηλαδή με τους Gasbirdαίους-ξεκινάει κανονικά σχολείο ο Ρίκος. ΥΓ. αυτό που έχει βάλει στο αυτί είναι μια κάρτα από ένα επιτραπέζιο, το όλο χάπενινγκ εντάσσεται στα πλαίσια ασκήσεων εξισορρόπησης αντικειμένων στο κεφάλι του (μη ρωτάς, ό,τι καταλαβαίνεις καταλαβαίνω).

Μαριλέναnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-82708954251906495602009-09-25T09:14:00.004+03:002009-09-25T09:24:44.334+03:00

Τα συζήταγα χτες με μια πολύ καλή φίλη, πού είμεθα, τι κάνουμε όσον αφορά τα μαθησιακά: Ανάγνωση: υπάρχει μια σχετική άνεση πλέον, δε διαβάζει αβίαστα-αβάδιστα, αλλά αρκετά υποφερτά. Η φράση πρέπει να είναι πλήρως κατανοητή για να εντυπωθεί με τη μία, αλλιώς χρειάζονται και 2 και 3 και 1013 αναγνώσεις για να αποδώσει τι διάβασε. Μεγάλη βοήθεια βρήκα σ’ αυτό το site. Διαμορφώνεις πλήθος ασκήσεων

Μαριλέναnoreply@blogger.com11tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-58934553812814933492009-09-24T08:41:00.001+03:002009-09-24T08:42:47.153+03:00

Ο Ρίκος πάει 2 ώρες σχολείο το πρωί και εν συνεχεία ξεκινάνε τα μαθήματα. Το κερασάκι είμαι εγώ με τις φωτοτυπίες για να κατακτήσουμε τις ρημαδοδιαφορικές.Ρίκος απορών: Γιατί έρχονται όλη την ώρα οι κυρίες? (οι δασκάλες, οι δασκάλες)Εγώ: Για να κάνεις τα μαθήματά σου.Ρίκος: Ναι, αλλά γιατί να κάνω τα μαθήματά μου?Εγώ: Για να είσαι έξυπνος και καλός μαθητής.Ρίκος: Ναι, αλλά γιατί, γιατί να είμαι

Μαριλέναnoreply@blogger.com12tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-17650995152331149102009-09-23T07:58:00.001+03:002009-09-23T07:58:01.045+03:00

Εγώ: Ρε γμτ, μού λείπει το μπλογκ, πρέπει να βρω κάτι να κάνω, θα λαλήσω. Δ: Δηλαδή? Εγώ: Εεε, να το ξανανοίξω. ΥΓ. Δεν είμαι σίγουρη για τη σειρά που συμβαίνουν (η αυτολύπηση και το χιούμορ) και μάλλον συχνά πυκνά εναλλάσσονται, αλλά ένας εξίσου σημαντικός τρόπος να τα βγάζεις πέρα είναι να τα μοιράζεσαι και να έχεις συμπαράσταση. Εντάξει, ίσως "συμφορές" να παραείναι δραματικό, αλλά πώς να

Μαριλέναnoreply@blogger.com29tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-13708384070183570082009-09-18T20:34:00.002+03:002009-09-18T20:55:04.662+03:00

Νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος της κακής μου διάθεσης οφείλεται στο ότι άφησα το μπλογκ να βρυκολακιάσει χωρίς να του χαλαλίσω μια αξιοπρεπή εξόδιο ακολουθία. Δεν τελειώνει ακριβώς με πόνο, αλλά εξατμίστηκε η διάθεση να πάρει! Μάλλον ήταν κάτι που είχε αρχίσει πιο παλιά, αλλά ήρθε το κερασάκι του σχολείου να δώσει τη χαριστική βολή, λέω εγώ. Ξεκίνησα να γράφω μια εποχή που ο Θοδωρής είχε

Μαριλέναnoreply@blogger.comtag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-57352127068596570252009-09-11T11:52:00.003+03:002009-09-23T07:53:23.273+03:00

Νομίζω ότι από τη στιγμή που άρχισε το μπλογκ έτρεμα τη στιγμή που θα έφτανα να αρχίσω τις καταγγελίες, αλλά ως φαίνεται έφτασε. Σήμερα στον αγιασμό του σχολείου μάθαμε ότι από 3 δασκάλους που χρειάζεται για να λειτουργήσει-χώρια το βοηθητικό προσωπικό-μόνο ο ένας υπάρχει. Παίρνω στο 4ο γραφείο, με διαβεβαιώνουν ότι είμαστε πρώτη προτεραιότητα, αλλά δεν μπορούν να δεσμευτούν για το πότε διότι

Μαριλέναnoreply@blogger.com30tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-3328538553457086752009-09-10T22:33:00.004+03:002009-09-10T22:36:23.625+03:00

Μιλάω στο τηλέφωνο με την κουμπάρα μου (ήμαστε συμφοιτήτριες) και μου αναφέρει ότι συνάντησε στο elc μια τρίτη συμφοιτήτρια με την 20 μηνών κόρης της, την ας πούμε Μ. Αυτή λοιπόν η Μ στη σχολή ήταν πολύ εντυπωσιακή κοπέλα, και τώρα μαθαίνω ότι παραμένει λαμπερή, δηλώνει πανευτυχής μαμά, επιτυχημένη επαγγελματίας (και δη συνδυάζοντας τα ασυμβίβαστα, πολλά υποσχόμενη καριέρα αλλά υπό τη σκέπη του

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-29707995525856172892009-09-08T21:55:00.006+03:002009-09-09T08:14:37.921+03:00

Όταν τα της καθημερινότητας γίνονται μέγγενη-με το χαριτωμένο κεφάλι μου ανάμεσα στις βίδες-το ρίχνουμε στα υπαρξιακά-φιλοσοφικά: (Πάλε από το Γιάλομ) Θεραπευτικοί, υπαρξιακοί παράγοντες σύμφωνα με θεραπευόμενους και θεραπευτές: η αναγνώριση ότι κάποιες φορές η ζωή είναι άνιση και άδικηη αναγνώριση ότι στο τέλος δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς από κάποιο μερίδιο πόνου στη ζωή και

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-9800949524766177372009-09-08T07:13:00.001+03:002009-09-08T07:13:00.281+03:00

και ασχολείται με τον εαυτό του. Επειδή όπως λέει η Νερίνα ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσεις ευτυχισμένα παιδικά χρόνια, εμείς (ως ζεύγος) στα 33+ ανακαλύψαμε τις ρακέτες θαλάσσης. Μετ’ εμποδίων φυσικά, του εξής ενός: στην παραλία έμπαινε μονίμως ο Ρίκος ανάμεσα μας με πλήθος γελοίων δικαιολογιών, «φτιάξε μου μεγαλύτερη τρύπα στην άμμο, κάτσε μαζί μου, φέρε νεό με το κουβαδάκι» ενώ η ουσία ήταν

Μαριλέναnoreply@blogger.com6tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-40438029726053132202009-09-06T23:31:00.001+03:002009-09-06T23:33:31.294+03:00

Παραμύθι, ο αφηγητής της Χιονάτης : «Ρομπέρτο με λένε, σκότωσαν το βασιλιά πατέρα μου κλπ». Ρίκος: «Τρομπέτο με λένε, σκότωσαν το βασιλιά πατέρα μου κλπ».

Μαριλέναnoreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-87152898958361176942009-09-04T11:16:00.003+03:002009-09-04T11:21:02.195+03:00

(μού φαίνεται θα φτάσουν Χριστούγεννα για να προσαρμοστώ) Καλόμαθα την εβδομάδα της μοναξιάς πιθανολογώ. Ο Ρίκος για κάποιο λόγο τσεκάρει τα όρια μου: είναι στο μπαλκόνι και κρατάει μανταλάκια, εγώ μέσα διαβάζω για το θεό Όσκαρ Γουάιλντ, την Κοστάνς και το τέρας τον Άλφρεντ Ντάγκλας και του μουρμουρίζω να μην τα πετάξει, γιατί θα μας πάρει όλους ο δαίμων. Με φωνάζει να βγω για να μού δείξει

Μαριλέναnoreply@blogger.com5tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-4570426694981998062009-09-03T08:49:00.000+03:002009-09-03T08:51:11.455+03:00

Από τις λίγες φορές που ανοίγει η τηλεόραση όχι για Μπομπ Μάστορα ή Kόσμο των Zώων του Disney ή wiiii ήταν και το χτεσινό διάγγελμα του πρωθυπουργού. Με το Δ. αναρωτιόμαστε ποιον από τους μικρούς έχει νόημα να ψηφίσουμε (ΣΥΝ? Οικολόγους?) κι αν οι ξαφνικές εκλογές θα σημάνουν περαιτέρω καθυστέρηση στη στελέχωση των ειδικών σχολείων (καθένας με τον πόνο του, αλλά αν κάποιος ξέρει σχετικά ας μας

Μαριλέναnoreply@blogger.com9tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-264113634971982492009-09-02T08:01:00.009+03:002009-09-02T08:33:38.922+03:00

.nobrtable br { display: none } Το πρώτο βήμα για μια καριέρα αξιώσεων στο δημόσιο κατακτήθηκε, ο Ρίκος μετράει, διαλέγει σφραγίδα, μελανώνει και σφραγίζει με (συγκρατημένο) πάθος. Ένα σετάκι επιμανίκια να θυμηθούμε να πάρουμε. Τώρα σοβαρά μη ρωτήσει κανείς την πρακτική αξία του εγχειρήματος, αγόρασα το σετ ευρισκόμενη σε παροξυσμό. Στα καμένα έρχονται να προστεθούν τα κομμένα. Μετά από ένα

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-55693124957102201492009-08-31T16:46:00.003+03:002009-08-31T19:19:59.664+03:00

στον κόσμο των ζωντανών (μόνη στην Αθήνα, βόλτες με φίλες, επισκέψεις στην Πολιτεία, καμία υποχρέωση πλην της δουλειάς) κι επιστρέφω βίαια στο ρόλο της μανούλας. Είχα φύγει από τη Νάξο έχοντας μερικά απωθημένα για το Ρίκο. Το κύριο μέλημα του στις διακοπές-ελλείψει φύλλων για κόψιμο-ήταν να μας στήνει ακίνητους, να ρίχνει διάφορα στα μαλλιά μας και να τα παρακολουθεί να πέφτουν ή να σκαλώνουν. Η

Μαριλέναnoreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-2766629113949892458.post-6397495759023689672009-08-27T18:52:00.001+03:002009-08-27T18:57:49.745+03:00

Όταν διαβάζεις μανιωδώς, κάποια στιγμή η (αυτο)διάγνωση σου σερβίρεται μέσα στο πιάτο (αντιγράφω από τη σελ.42 του Θεωρία και Πράξη της Ομαδικής Ψυχοθεραπείας, Γιάλομ) «Πολλοί θεραπευόμενοι που παραπονιούνται για έλλειψη νοήματος είναι βυθισμένοι σε μια νοσηρή απορρόφηση στον εαυτό τους, η οποία παίρνει τη μορφή της καταναγκαστικής ενδοσκόπησης ή μιας κοπιώδους προσπάθειας αυτοπραγμάτωσης».

Μαριλέναnoreply@blogger.com4