Με τον ήλιο το βγάζω, με τον ήλιο το βάζω

Τι έχει το έρμο και δε συγκεντρώνεται?

Η εικόνα δείχνει ειδυλλιακή: νέος τις, συγκεντρωμένος στον αγώνα τον καλό της αντιγραφής των λέξεων «μύτη», «μάτι».

Η αλήθεια βέβαια είναι πάντα εκεί έξω:

-για να πάμε από το «μ» στο «υ» ο Ρίκος έχει προσηλωθεί με ένταση σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο του ταβανιού,

-τον έχω απειλήσει ότι δε θα δει βίντεο αν δεν τελειώνει,

-έχει ευαρεστηθεί να γράψει το «υ»,

-έχει προκύψει μια συγκλονιστική λεπτομέρεια στο πορτατίφ άξια μελέτης, συν η επιτακτική ανάγκη να με ενημερώσει για κάτι εντελώς άσχετο-«σήμερα στο σχολείο έκανα χάλια την τουαλέτα με τα νερά»

(όλα αυτά κάτω από το παγερά αποδοκιμαστικό βλέμμα μου-μέσα 3000 βαθμοί Κέλβιν από τα νεύρα, απ’ έξω τάχαμου ολύμπια ηρεμία),

-φτάσαμε στο «τ» αισίως,

-πάει για κατούρημα,

-κάτι προκύπτει στο δρόμο της επιστροφής, μια μπίλια να πέσει από το πάρκινγκ, ένα φιλικό χαστουκάκι στον Αργύρη που βρέθηκε στην τροχιά του χεριού του, επιστρέφει, γράφει το «η» και μας μένει η «μύτη» άλλες 4 φορές να γραφτεί.

Εκτός προγράμματος

Ενώ σε διάφορα o Θόδωρος σημειώνει ασύλληπτες προόδους (ερωτήσεις, αυθόρμητος λόγος, παρέα με παιδάκια) είναι κ δυο τρία πραγματάκια, σφόδρα αυτιστικά δείγματα συμπεριφοράς, που γιγαντώνονται τον τελευταίο καιρό.

Τα καταραμένα τα κεριά έχουν γίνει σούπερ εμμονή, μπορεί να κάψουμε και τρία πακέτα την ημέρα και τα αναζητάμε σα δαιμονισμένοι στα σούπερ μάρκετ. Μέχρι και στις πωλήτριες απευθύνεται ο ίδιος προκειμένου να τα βρει και έγω κάνω τη μεταφράστρια.

Πολύ επαναλαμβανόμενος λόγος, ξυπναέι το πρωί με μια φράση που του έχει κολλήσει και τη συνεχίζει όλη μέρα.

Το άλλο εκνευριστικό είναι μια συμπεριφορά που έχει εξελιχθεί σε αυτοτραυματιστική. Η ονυχοφαγία ήταν πάντα έντονη, αλλά τώρα φτάνει σε σημείο να κάνει τα δάχτυλα να ματώνουν και να παρατηρεί τα ίχνη που αφήνουν. Ή πολύ χαμηλά όρια πόνου ή τον έχει αγχώσει πολύ η αλλαγή του προγράμματος, τα πρωινά στο σπίτι.

Σε αυτό πιστεύω

Είναι μερικές μέρες τώρα που ούτε για κατούρημα δεν πάμε άνευ του εικονιζόμενου αξεσουάρ. Στην αρχή το χρησιμοποιούσαμε για να μετράμε το χρόνο που καθόμαστε εγώ κι ο Θόδωρος τιμωρία μέσα στο δωμάτιο. Tιμωρία πηγαίνουμε όποτε ο μικρός χτυπήσει τον Αργύρη, εγώ συνήθως δεν έχω κάνει κάτι.

Βάζουμε λοιπόν το ξυπνητήρι να χτυπήσει μετά από 5’ οπότε και μπορούμε να ξαναβγούμε έξω-κόλπο που δουλεύει αρκετά καλά.

Εν συνεχεία η ιδέα ήταν να το χρησιμοποιήσουμε για να οριοθετηθούν χρονικά τις περιώνυμες ακατάλληλες συμπεριφορές, π.χ. φτύνεις στο νιπτήρα μέχρι να χτυπήσει το ξυπνητήρι.

Μετά από απαίτηση του ίδιου βάλαμε χρονική διάρκεια σε κάθε δραστηριότητα, χτυπάει το ξυπνητήρι και σταματάει να παίζει μπίλιες, πλένει δόντια και πάει για ύπνο.

Στο Αμύνταιο που δεν το πήραμε τον έβαζα να μετράει μέχρι το 20 για ορισμένα πράγματα-τελειώναμε το uno, μια στιγμή να τσεκάρει η μαμά τα hits της, μέτρα μέχρι το 20 και πάμε επόμενο παιχνίδι.

Μια λύση να γίνει πιο λειτουργικό και να μάθει την ώρα είναι να αντικαταστήσω το ψηφιακό με κανονικό ευκρινές ρολόι ή θα είναι άραγε πιο εύκολο να μάθει την ώρα από το ψηφιακό? Αθανασία, Μαρία, καμιά ιδέα?

It’s a Bob’s world

Μικρή-ας πούμε-εισαγωγή: Αν υπάρχει ένα και μόνο ένα πράγμα που ξέρει σχεδόν ο οποιοσδήποτε για τον αυτισμό είναι οι εμμονές που χαρακτηρίζουν αρκετά αυτιστικά άτομα. Επανάληψη ίδιων τηλεοπτικών εκπομπών, ακρόαση ίδιων τραγουδιών, ανάγνωση ίδιων βιβλίων, η ρουτίνα εμπνέει σιγουριά στα περισσότερα παιδιά με αυτισμό καθώς η εξέλιξη και η δράση είναι γνωστή και αναμενόμενη.

Στα καθ’ημάς: Ο Θόδωρος έχει μανία με το Μπομπ το Μάστορα και δη συγκεκριμένες κασέτες, το Κάμελοτ, τα Χριστούγεννα και το νούμερο 4 της σειράς των επεισοδίων. Τα ξέρει απ’ έξω κι αν για κάποιο λόγο προχωρήσει η κασέτα και χάσει κάποιο διάλογο καθοριστικής σημασίας για την πλοκή, ουαί και αλίμονο στον υπαίτιο. Επίσης του αρέσει να επαναλαμβάνει στιχομυθίες από την ιστορία. Τώρα τελευταία αυτές τις ξεσηκωμένες κουβεντούλες τις λέει σε σωστά πλαίσια. «Βιβλία, πω πω βιβλία», λέει ο Φοβέρας κάποια στιγμή μπαίνοντας στη βιβλιοθήκη, το ίδιο είπε κι ο Θόδωρος με ιδιαίτερο χρώμα στη φωνή του μια μέρα που προσπαθούσα να σουλουπώσω τα αδιάβαστα βιβλία από το κομοδίνο και συμπλήρωσε, «ο Φοβέρας μιλάει».

Το οποίο μού θυμίζει την υπόθεση με τις μαϊμούδες, που κατά χιλιάδες πληκτρολογούν σε γραφομηχανές και κάποια στιγμή θα βρεθεί σύσσωμο το έργο του Σέξπηρ καταγεγραμμένο. Έτσι κι εμείς αν είχαμε έναν υπερ-Μπομπ με πλήθος διαλόγων σε διάφορες κοινωνικές καταστάσεις θα είχαμε τι να πούμε σε κάθε περίσταση.

Η εποχή των m & ms

Εν αρχή ήν ο λόγος (έστω γραπτός), ήτοι η εφημερίδα. Ο Ρίκος ανέκαθεν ευχαριστιόταν να κρατάει στα χέρια του πολλά μικρά ίδια πράγματα, εν προκειμένω τα κομφετί που έφτιαχνε από τις εφημερίδες. (Πολλά ίδια πράγματα μάλλον τού έδιναν την αίσθηση κάποιας σιγουριάς, ίσως είναι και απτικό το θέμα).

Μετά περάσαμε στα μακαρόνια, τα χέρια του ίδρωναν που τα κρατούσε ώρα κι αυτό ήταν ένας πρόσθετος λόγος ικανοποίησης. Βέβαια τα μακαρόνια είχαν το μειονέκτημα ότι συχνά πυκνά έσπαγαν, οπότε ερχόταν κλαίγοντας "μαμά, φτιάξτο". Στην αρχή το ‘παιζα αλχημίστρια κι εμφάνιζα ένα καινούριο μακαρόνι, τάχαμου επιδιορθωμένο. Εν συνεχεία το προσέγγισα ορθολογιστικά "δε φτιάχνει, σού δίνω άλλο", αλλά ήταν μια αλήθεια δυσβάσταχτη και δώστου κλάματα και οδυρμοί. (ελλείψει εναλλακτικής βέβαια το συνήθισε)

Ύστερα ήρθαν οι φακές, πάθος που δεν κράτησε πολύ όμως, διότι τις χρησιμοποιούσε και η εργοθεραπεύτρια οπότε δεν είχαν την αίγλη του απαγορευμένου.

Όλα τα παραπάνω χρησίμευαν σαν ενισχυτές, "κάνε καλά μάθημα και θα σου δώσω ό,τι θέλεις". Αφού έπαιζε κι έφευγε ο καημός, περνούσε το βοηθητικό προσωπικό καθαριότητας και μάζευε το πλήθος και το πάθος. Ε καλά, καμιά φορά αργούσε να περάσει (ίσως διάβαζε Ελλρόυ, καληώρα) και περπατώντας στο σπίτι άκουγες το κρίτσι κράτσα των σπασμένων μακαρονιών.

Και τις προάλλες, με το μπαμπά του στο σούπερ μάρκετ το τέκνο κρεμάστηκε από το καρότσι, έλαμψε η μούρη του, οι φακές πεθάνανε, ζήτω οι φακές! Και αναφώνησε το σουρεαλιστικό «θέλω φασολάκια ΤΩΡΑ» και το αντικείμενο του πόθου ήταν η μια συσκευασία-γίγας m & ms.

Τα οποία m & ms αποδεικνύονται δύσκολος αντίπαλος, αφενός ως θραύσματα για τη σκούπα, αφετέρου διότι η λαχταριστή σοκολάτα-επικάλυψη επικαλύπτει τα χαλιά μας πλέον.

Καλό για το μάτι, κακό για τα νεύρα.

ο «ευφάνταστος» τίτλος αναφέρεται στην τελευταία εμμονή, το φτύσιμο.

Εδώ και λίγο καιρό ο Θόδωρος φτύνει σαν τρελός. Όχι τον κόσμο, όχι τον κόρφο του, επιλέγει μια κεκλιμένη ή κατακόρυφη επιφάνεια και παρακολουθεί την πορεία του σάλιου.

Χαζεύω ξένα σάιτς και βλέπω να είναι κάτι κοινό, δε βρήκα όμως λύση. Δεν είναι ακατάσχετη σιελλόροια που το προκαλεί, δεν το κάνει χειριστικά, μάλλον είναι θέμα αισθητηριακής αγωγής. Έχω επιχειρήσει να τον βάζω να καθαρίζει μόνος του, (κόλπο που εν μέρει είχε λειτουργήσει με το σκίσιμο χαρτιών) αλλά δεν τον πτόησε. Είτε πρέπει να μιλήσω με την εργοθεραπεύτριά του, είτε να αγοράσω/διαβάσω για αισθητηριακή αγωγή (ανακαλύπτοντας τον τροχό).

Μέχρι την παραμονή θα κυνηγάμε σκουλήκια, μυρμήγκια, μπαλάκια στην εξωτική Ερέτρια, στο επανιδείν!

Ο επίμονος κηπουρός

Χτεσινή φωτο από την Ερέτρια, το φως μού θυμίζει το «Πλαγίως»-φυσικά κόβουμε φύλλα.

Ήταν στον Ουελμπέκ (στις Δυνατότητες ενός Νησιού) που συνάντησα πρώτη φορά τη λέξη childfree (αντί του childless). Ανέφερε childfree zones σπιτιών στην Καλιφόρνια, ομάδες ενηλίκων που συνειδητά δεν αποκτούν παιδιά, αν και οι λόγοι δεν ήταν υπαρξιακοί αλλά ο συβαριτικός τρόπος ζωής.

Η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβα τα θεωρητικά διλήμματα, αποφοίτησα από το ΕΜΠ στον πέμπτο μήνα της πρώτης εγκυμοσύνης. Ο Αργύρης υπήρξε ένα τέλειο νήπιο, μετά προέκυψε το Θείο Βρέφος (βλ.σημείωση) κι έτσι συζητήσεις αμλετικού τύπου να τεκνοποιήσει κανείς ή όχι εξοβελίστηκαν εντελώς στο χώρο του φανταστικού.

Πόθεν ο προβληματισμός: στο χτεσινό φεριμπότ το οποίο ήταν υπέροχα άδειο, πλην ενός ζεύγους, περάσαμε ένα μισάωρο κυνηγώντας τις μύγες στο σαλόνι (κυριολεκτικά όμως!). Φυσικά το σπορ το είχε ξεκινήσει ο μικρός ψυχάκιας, αλλά ο Α συμμετείχε με πολύ κέφι. Το αποτέλεσμα ήταν ένα ξέφρενο κυνηγητό ανάμεσα στα (άδεια) τραπέζια από παράθυρο σε παράθυρο. (Να τονιστεί ότι είμαι παρανοϊκά προσεχτική στο να μην ενοχλούν τα τέκνα τον κόσμο, ούτε φωνάζαμε, ούτε περνούσαμε από την πλευρά που καθόταν το ζευγάρι).

Ο άντρας είπε κάτι στην κοπέλα, του στυλ «είδες που θες παιδιά?», εκείνη σφίχτηκε πάνω του κι είμαι σίγουρη ότι θα παίρνει τα αντισυλληπτικά πλέον με ιδιαίτερη σχολαστικότητα. Άλλο ένα αιώνιο θέμα με στέρεα επιχειρήματα να στηρίζουν την κάθε πλευρά.

Σημείωση: Δαραής, 'Από την άλλη πλευρά, οι οικογένειες που τυχαίνει να έχουν ανάπηρο άτομο στους κόλπους τους, επεξεργάζονται, στη διάρκεια μιας οδυνηρής πορείας, που διαμορφώνεται, συγχρόνως, μέσα από αναγνώριση και άρνηση, μια αναπαράσταση «εξαιρετικού παιδιού», που αποφέρει στους γονείς του πολλά περισσότερα από ένα παιδί «φυσιολογικό»'.

Το περιεχόμενο μετράει, Ρίκο!

Η άλλη αποκάλυψη της Ζυρίχης ήταν τα παιχνίδια. Λίγο η αποστροφή για τη γνωστή αλυσίδα με τις διαφημίσεις για κρετίνους, λίγο η αγοραφοβία είχα αρκετό καιρό να ψωνίσω παιχνίδια με τον παραδοσιακό τρόπο.

Πήρα διάφορα Ravensburger και Haba με έμφαση στο ωραίο περιτύλιγμα, διότι εκεί επικεντρώνει την προσοχή του ο κύριος Ρίκος. Κορδέλα, χαρτί που κάνει θόρυβο, σακούλα που τρίζει, ίσως επειδή αυτή τη φορά είχα φάει πολλή ώρα να τα διαλέξω ετσαντίσθην λίγο παραπάνω που αγνόησε τα ίδια τα δώρα. Μάλλον με πείραξε που δεν κατάλαβα να του έχω λείψει ιδιαιτέρως ή τουλάχιστον δεν το έδειξε.

Ο Ρίκος το αντελήφθη, με καταράστη και μετέφραζα όλο το απόγευμα από τα γερμανικά τις οδηγίες του «Τρέξε κότα, τρέξε!»

Το γέρασμα

(που θα ΄λεγε κι ο Σβέβο) ή τα προεόρτια αυτού.

Το βιβλίο το έχω μέσα στα μάτια μου. Είναι πράσινο, έχει σκίτσα ζώων στο εξώφυλλο, ο εκδοτικός οίκος είναι είτε Σύγχρονη Εποχή ή Κέδρος, κάτι αριστερών αποχρώσεων πάντως. Έχει χρονογραφήματα-ιστορίες με ζώα. Κόβω το κεφάλι μου ότι ο συγγραφέας είναι Τούρκος, Αζίζ Νεσίν ή (κι αυτό θα ήταν έκπληξη) Ναζίμ Χικμέτ. Αλλά δεν είναι, και κάπου εδώ περνάω στη ζώνη του λυκόφωτος, διότι ούτε η biblionet ούτε κανείς συμφωνεί και μού το λένε κατάμουτρα.

Προς τι η πρώτη παράγραφος? Ο Ρίκος έχει μια συνήθεια που μού θυμίζει έντονα μια ιστορία που μού είχε καρφωθεί από τότε. Όταν τα μικρά κουταβάκια απομακρύνονται από τη μαμά τους δυσκολεύονται πολύ να κοιμηθούν μόνα τους. Μια συμβουλή που πρότεινε ιστορία από το βιβλίο ήταν το τύλιγμα ενός ρολογιού με έντονο τικ-τακ μέσα σε πανιά. Εν συνεχεία το τοποθετεί κανείς στο καλαθάκι και το κουτάβι κοιμάται μαζί του, ο ρυθμικός ήχος του θυμίζει την καρδιά της μάνας του και το ηρεμεί.

Ο Ρίκος πριν κοιμηθεί μαζεύει τα ρολόγια του στο κρεβάτι και μόνο όταν τα έχει τον παίρνει ο ύπνος. Δεν καλύπτουν την ίδια ανάγκη όπως στα σκυλάκια, αλλά στην παρούσα φάση καλύπτουν κάτι εξίσου βαθύ.

Καθώς ψυχορραγώ

Εισαγωγή κατά το μάλλον άσχετη: δανεικός από το Φώκνερ ο τίτλος, αλλά όλα είναι δανεικά από το Φώκνερ, οπότε μικρό το κακό, το θέμα είναι ότι φέτος αρρωσταίνω (τώρα γαστρεντερίτιδα) συχνότερα κι από τρίχρονο που ντεμπουτάρει στον παιδικό σταθμό.

Τη φωτο μού την έστειλε η συνοδός μας στο νηπιαγωγείο, δεν είναι η πεμπτουσία της συνεργασίας, αλλά μέρα με τη μέρα κάτι δείχνει να γίνεται.

Είπα μέρα με τη μέρα: διάβαζα στην Kristina για τα άγχη των γονιών καθώς τα παιδιά τους μεγαλώνουν. Αν όσο μεγαλώνει το παιδί δυσκολεύει και η κατάσταση, γίνεται πιο επιθετικό, αν δεν μπορεί να ελεγχθεί σωματικά όταν τον πιάνει η κρίση τι θα γίνεται, είναι σκέψεις που μάλλον όλοι τις κάνουμε. Η Κristina, της οποίας ο γιος είναι 10 ½ αποφαίνεται ότι ο Charlie βελτιώνεται μεγαλώνοντας, ότι ορισμένα πράγματα γίνονται ευκολότερα.

Εν μέρει το διαπίστωσα πολύ πρόσφατα, με αφορμή το κούρεμα και το μπάνιο. Την Παρασκευή, ο Θοδωρής κουρεύτηκε στον κουρέα χωρίς κανένα ιδιαίτερο πρόβλημα. Τον θυμάμαι μικρότερο, πακτωμένο στο καρεκλάκι ταΐσματος, το οποίο άρχιζε να κλυδωνίζεται επικίνδυνα καθώς πλησίαζα με τη μηχανή, ο Μπομπ να παίζει δυνατά για ξεκάρφωμα, σκηνικά απείρου κάλλους.

Με το μπάνιο ο μικρός είχε πάντα μια ευαισθησία στο κεφάλι, δεν θέλει να βρέχεται. Μέχρι πέρσι τον έκανα σε δυο δόσεις, μια σώμα και μια ανάσκελα να κρατάω το κεφάλι του πίσω, όπως πλένουμε τα νεογέννητα στο νιπτήρα. Μετά φτιάξαμε βιβλιαράκια με οδηγίες, σφαδάζαμε στην μπανιέρα κι η μανούλα αράχνη έπρεπε να κάνει κυκλωτικές κινήσεις λούζοντας και συγκρατώντας το μικρό από το πέσιμο. Εδώ και πέντε-έξι μπάνια, ο μικρός συνειδητοποίησε μόνος του ότι υπάρχει χώρος για διασκέδαση: σκύβει το κεφάλι όσο μπορεί και όση ώρα τον λούζω κοιτάζει τα νερά που πέφτουν, εμμονές rule, Μαρία!

Εvery little thing gonna be all right

(που λέει κι ο Χάρης εδώ στη δουλειά όποτε αρχίζω να παραληρώ-ήρωας!)

Επιστρέφουμε από το κολυμβητήριο, ο Θοδωρής κι εγώ. Είναι η πολλοστή φορά που τον ρωτάω για τα νέα του νηπιαγωγείου. Με αγνοεί κανονικά κι εξακολουθεί να λέει για τα μπαλάκια των φυτών στο διαχωριστικό της Βεϊκου (είναι κάτι πορτοκαλί μπαλάκια τα οποία στο κολυμβητήριο τσουρομαδάμε, εδώ στο δρόμο τα ζαχαρώνουμε και λέμε «Δεν μπορούμε να τα κόψουμε» «γιατί?» «γιατί θα μας πατήσουν τα αυτοκίνητα»).

Τότε συμβαίνει: ακούω τις φωνές μας «δεν μπορούμε να κόψουμε τα μπαλάκια-θα μου πεις πώς πήγε το σχολείο» να ξεθωριάζουν, ξαφνικά νιώθω έτη φωτός μακριά από το Θόδωρο. Μας χωρίζει μια τεράστια απόσταση και μόνο εγώ προσπαθώ να την καλύψω. Αισθάνομαι ότι η μεταξύ μας σχέση υπάρχει κατά 95% στο μυαλό μου κι ένα 5% είναι πραγματικό.

Πολύ παλιά είχα ορίσει μέσα στο μυαλό μου τον κουβά : «Δε με νοιάζει αν δεν τον νοιάζει». Σ’ αυτόν τον κουβά έβαζα κάθε σκέψη του στυλ, το παιδί μου μπορεί ποτέ να μην απολαύσει ένα ταξίδι, να μην ερωτευτεί, να μην ευχαριστηθεί ένα καλό βιβλίο ή μια ταινία. Στενοχωριόμουν προβάλλοντας στο μικρό δικές μου απολαύσεις και επιθυμίες. Ώσπου κατάλαβα ότι το μεγαλεπήβολο προτζεκτ «γίνε όπως είμαι εγώ» όχι μόνο για το Θόδωρο αλλά για τον οποιονδήποτε έχει χιτλερικές προεκτάσεις. Ο σκοπός (έτσι όπως τον βλέπω τώρα) είναι να έχει ευκαιρίες και εμπειρίες και να κρατήσει ό,τι του ταιριάζει και ευχαριστεί τον ίδιο, τον πραγματικό Θόδωρο.

Συνειδητοποιώ ότι κι η προηγούμενη σκέψη είναι για τον κουβά, αυτή είναι η σχέση μας, τις δύσκολες μέρες θα με ρίχνει, τις καλές θα με απογειώνει. Όπως η σχέση του κάθε γονιού με το παιδί του.

Μουσικοθεραπεία

Γυρνάς το απόγευμα σπίτι. Βρίσκεις ένα σύζυγο τούρμπο- δικαίως-διότι τηλεεργασία παρόντων των παιδιών είναι ευφάνταστο σενάριο. Δεν αφήνεις να σε ρίξουν τα όσα λέει, αφενός τα μισά τα λέει για ν’ ακούσει παρηγοριά (νομίζω), αφετέρου αν μας έριχνε η καθημερινότητα δεν θα ήμαστε εδώ.

Καθίζεις το Θόδωρο για μάθημα. Γι’ αυτό το ρημαδομάθημα γυρνάς σπίτι. Από το πώς θα πάει εξαρτάται αν οι υπόλοιποι θα σου λένε καλησπέρα και θα τους διαολοστέλνεις ή θα ίπτασαι δέκα εκατοστά πάνω από το πάτωμα.

Τα πρώτα 10’ είναι κόλαση, αλλά περνάνε. Ο Ρίκος θα πετάξει διάφορα κάτω, η εσατζού μάνα του θα τον στείλει να τα μαζέψει. Κάποια στιγμή σταματάει να κοπανάει δόντια, να περιστρέφει το κεφάλι, να τρώει νύχια και συγκεντρώνεται.

Φευ, μόλις περάσουν τα 20’ της (όποιας) συγκέντρωσης ο Ρίκος θέλει τσίσα, νερό, γάλα με οποιαδήποτε σειρά. Θα τον μαζέψεις από την τουαλέτα, θα κλείσεις το καζανάκι που έχει ήδη πατηθεί πέντε φορές. Θα παρατηρήσεις μια μπλούζα στο πάτωμα (βρεγμένη? Η μυρωδιά τον προδίδει, ταυτόχρονα τον ακούς να σιγοψιθυρίζει την κουβέντα σου που περιμένει να ακούσει «γιατί κατούρησες τη μπλούζα?»), βγαίνετε από την τουλέτα κι είναι πλέον ώρα για τη μουσικοθεραπεία ΣΟΥ.

Συνήθως youtube, άλλοτε χορηγίες κουμπάρου, ξεκινάς με κάτι δυνατό και λαϊκο-σκυλέ, φαβορί η Νατάσα. Η Νατάσα ξέρει από δύσκολα-ίσως όχι ακριβώς τα δικά σου, αλλά μπορείς να ταυτιστείς με την οδύνη, ειδικά σ’ εκείνο με τις δύσκολες στιγμές και τους τοίχους. Μετά από ικανή δόση Νατάσας, συνεχίζεις με κάτι εξίσου αυτοκτονικό, HIM-join him-, έχεις πιάσει πάτο, αλλά ήδη η ανάδυση στο φως ξεκίνησε!

Beat it-Michael Jackson ή το This is how you remind me δια να κοπανιέσαι ταυτοχρόνως, γιατί όχι και συνοδεία κανενός μουλικονιού που συμμετέχει στη μέθεξη και είσαι έτοιμη να αποσπάσεις το δεύτερο 20’ συγκέντρωσης του Ρίκου.

Ενισχυτές, τιμωρίες και ακαταμάχητα επιχειρήματα.

Ενισχυτές: στη φώτο 2 από τους ενισχυτές της τρέχουσας περιόδου, τώρα γιατί είναι και οι 2 στην ίδια φωτογραφία είναι άλλο θέμα-μάλλον ήταν βράδυ και ήμουν πτώμα. Είναι ο βροχοποιός και το παιχνίδι UNO. Κατά καιρούς ως ενισχυτές έχουμε χρησιμοποιήσει μπίλιες, μπαλάκια, φακές, ένα φουσκωτό διαφανή κύλινδρο με νερό που πουλάνε τα παιχνιδοκαταστήματα με τις διαφημίσεις-ψυχολογικό πόλεμο, το παιχνίδι Τι τρώμε του Δεσύλλα (γενικά έχει ωραία και οικονομικά παιχνίδια, οι Εξελίξεις είναι πολύ χρήσιμες).

Τιμωρίες: ο Θόδωρος τρώει μανιασμένα τα νύχια του, μια απειλή λοιπόν ήταν ένα μανό με ένα φάρμακο για την ονυχοφαγία. Τώρα τού λέω πιπέρι και φέρνω ένα μπολάκι με το αηδιαστικό μίγμα νερού με πιπέρι. Δεν ξέρω γιατί πιάνει-ίσως είναι αισθητηριακό το θέμα, δε θέλει να του βουτήξω το χέρι μέσα στο έμεσμα που περιέγραψα οπότε δι’ ολίγον συμμορφώνεται.

Λυσίας ο νεότερος: δίνεις όπλα στον αντίπαλο, με την πρώτη ευκαιρία θα στραφούν εναντίον σου. Μαθαίνεις μετά κόπων και βασάνων το τέκνο να μιλάει.

Του λες:

-Ρίκο, πάμε για μάθημα.

-Δεν μπορώ να κάνω μάθημα.

-Γιατί?

(κατά σειρά συχνότητας ακολουθούν οι παρακάτω δικαιολογίες)

-Κουράστηκα

-Είναι πολυ νύχτα

-Έχει πολύ ήλιο

-Φυσάει

-Τρόμαξα (!)

Τι ‘νι?

Προ αμνημονεύτων χρόνων, οπότε και δε διάλεγα τα βιβλία που διάβαζα, η μούτερ μου ψώνιζε αποκλειστικά από τη ‘Σύγχρονη Εποχή’, βιβλιοπωλείο και εκδόσεις σαφώς αριστερών αποκλίσεων. Ελλείψει δε ιθαγενών Πιονέρων και αχτίδων στο Γαλάτσι υπήρξα μια περήφανη Νέα Πρωτοπόρος.

Μερικά από τα βιβλία της Σ.Ε. ήταν πολύ σοβιετικά και αδιάφορα, μερικά ίσως ήταν βαριά-μπας κ γι’ αυτό διαβάζω Connoly τώρα?-και άλλα ήταν πραγματικά σπουδαία.

Όοοολο το παραπάνω είναι μια εισαγωγή στα όσα θέλω να γράψω για μια ιστορία του Aziz Nesin, το «τι ‘νι?».

Δεν κατάφερα να βρω το βιβλίο κι έτσι μεταφέρω από μνήμης την ιστορία που είχα διαβάσει πριν καμιά 15-20ριά χρόνια. Παρακολουθούμε μια ομάδα ενηλίκων που έχουν βγει να φάνε όλοι μαζί, στην παρέα είναι ένα αγόρι με νοητική στέρηση, το οποίο συνεχώς δείχνοντας συνεχώς διάφορα πράγματα με το δάχτυλο ρωτάει επίμονα «τι ΄νι?» «τι είναι», δλδ. Εις εκ των συνδαιτημόνων προσφέρεται μεγαλόψυχα να απαντάει μια προς μια με σχολαστική ακρίβεια όλες τις ερωτήσεις του παιδιού. Βαθμηδόν αρχίζει να βαριέται, να αγανακτεί να, καταλήγει δε ημιαλλόφρων να παραληρεί ο ίδιος «τι ‘νι?».

Ο Ρίκος επαναλαμβάνει όσα τον καίει να γίνουν, δηλαδή «μετά θα πάμε στα μπαλάκια» επί 200 φορές ή «αύριο θα πάμε στην Ερέτρια». Όταν έχω κέφι στις πρώτες επαναλήψεις κάνω ότι δεν αντέχω να το ακούω άλλο, γυρίζουν τα μάτια μου υποτίθεται και λιποθυμώ, οπότε προσπαθούμε να έρθουμε σε μια συμφωνία, «θα το πεις άλλη μια φορά και τέλος κι εγώ θα κάνω μια τελευταία φορά τα καραγκιοζιλίκια μου». Όταν δεν έχω όρεξη τον αγνοώ ή μπορεί και να τον απειλήσω «άλλη μια φορά να το ακούσω και δεν θα πάμε». Εκεί έχει πλάκα, γιατί ως γνήσιο τέκνο των ισχυρογνωμόνων γονιών του θέλει να περάσει το δικό. Με κοιτάζει ολίγον τι παμπόνηρα, χτυπάει δοκιμαστικά τη 201η επανάληψη «θα πάμε μπαλάκια» και συμπληρώνει «το είπα, ναι, το είπα, (αλλά), θα πάμε μπαλάκια, ναι, θα πάμε». Και φυσικά πάμε.

Ακατάσχετη λογοδιάρροια!!

Τελείωσα τον John Douglas, ήταν μια ελαφρά απογοήτευση, σε σχέση με τα «Στο μυαλό των serial killers Ι+ΙΙ», «Cases that haunt us», εγχειρίδια στα οποία είχα εντρυφήσει και ξεχώριζα το serial killer με το που θα έστριβε τη γωνία. Το δε ύφος ώρες ώρες μού θύμιζε κάτι αστυνομικά που διάβαζα ως παιδούλα και έβριθαν εκφράσεων του τύπου: «Η μητέρα τους, λεπτή και καστανή, τους σέρβιρε κουλουράκια».

Καθότι Σαββατοκύριακο όμως πρόλαβα άλλο ένα: τους «Περιπλανώμενους» του Γιαν Χενρικ Σβαν. Το βιβλίο το αγόρασα για τη μία από τις παράλληλες ιστορίες του, αυτήν της Σεσίλιας, της μητέρας ενός αυτιστικού 5χρονου-κι ήταν και η ιστορία που κυρίως μου άρεσε εν τέλει. Ο συγγραφέας είτε έζησε εκ του σύνεγγυς την ιστορία της γυναίκας ως εθελοντής ανθρωπιστικής οργάνωσης (διότι έχει τέτοια δραστηριότητα), είτε άκουσε πολύ προσεχτικά τι είχε να του πει, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο: πολύ πιστή αναπαράσταση.

Κοινά σημεία μεταξύ της μαμάς και εμού που εντόπισα: η κούραση της μαμάς, ξυπνάει το πρωί και περιμένει την ώρα που θα κοιμηθεί, μετράει τα λεπτά. Αυτό ίσχυε και για μας, μέχρι που μπήκαμε σε οπτικό πρόγραμμα και τώρα ενίοτε υπάρχει εξάντληση αλλά δε συγκρίνεται με πριν.

Φαντασιώσεις της μαμάς: ο μικρός δε μιλάει, οπότε η μαμά του ονειρεύεται ότι μια μέρα ξυπνάει κι ο μικρός επικοινωνεί κανονικά, όχι μόνο σουηδικά, αλλά και σε άλλες γλώσσες. Θυμάμαι την εποχή που ο Ρίκος δε μιλούσε καθόλου ένα όνειρο το στο οποίο με έλεγε μαμά, και πώς ξύπνησα το πρωί. Και κλάαααααμα η κυρία, που λέει κι ο Χάρυ Κλυν.

Απομόνωση: όταν η μαμά παίρνει το μικρό από το σταθμό παραμένει πάντα σε απόσταση από τις άλλες μαμάδες. Ονειρεύεται ότι μένει μόνη με το γιος της σε μια θαλασσινή σπηλιά. Στο τέλος βέβαια είναι η Σεσίλια εκείνη που προσπαθεί να σπάσει τον κύκλο απομόνωσης, συνοδεύει το γιο της στον παιδικό σταθμό, την προσεγγίζουν τα άλλα παιδιά κι εκείνη σκέφτεται ότι μπορεί να τη βοηθήσουν να κοινωνικοποιήσει το γιος της. Νομίζω σε μια τέτοια φάση ανοίγματος προς τον έξω κόσμο είμαι κι εγώ-αλλά είναι δύσκολο.

Εφημερίδες: η Σεσίλια διαβάζει το mail μιας Τουρκάλας που ο 22χρονος αυτιστικός γιος της σκίζει εφημερίδες σε λωρίδες νυχθημερόν. Στο νοσοκομείο Necker είχαμε συναντήσει έναν νεαρό που έκανε το ίδιο με ψαλίδι. Όσο για μας, επί χρόνια υπήρξε το πάθος μας, τόνοι εφημερίδων, με προτίμηση στις οικονομικές και τη γαλάζια με τις αγγελίες της Καθημερινής ώσπου κάποια στιγμή δεν πήγαινε άλλο. Είχαμε ξεκινήσει πρόγραμμα, είχαμε βρει άλλες δραστηριότητες πιο λειτουργικές ως κίνητρα και για ένα διάστημα διαβάζαμε εφημερίδες κρυφά, όπως οι παλιοί το Ριζοσπάστη, καλή ώρα. Πλέον ο Ρίκος το ‘χει συνειδητοποιήσει ότι την εφημερίδα τη διαβάζουμε, δεν τη σκίζουμε και αν τολμήσει μετά φόβου θεού να ψελλίσει "Δώσε μού εφημερίδα" η μανούλα θα τον αναγκάσει να πει όλο το ποιηματάκι: "Τι??? Εφημερίδα, Ρίκο?? Τι να την κάνεις την εφημερίδα, Ρίκο???" (Ρίκος, από το βάθος του πηγαδιού: Να τη σκίσω….) "Τιι???Να τη σκίσεις??? Τη διαβάζουμε την εφημερίδα Ρίκο, τι την κάνουμε?? ΤΗ ΔΙΑΒΑΖΟΥΜΕ!, ακούω, τι την κάνουμε??" Και ούτω καθεξής, της επιμονής της μαμάς ουκ έσται τέλος.

Εν συντομία να αναφέρω τις στερεοτυπίες με το φαγητό (μακαρόνια με κέτσαπ) που έχει ο μικρός του βιβλίου, εμείς κι εκεί έχουμε σημαντική πρόοδο-αν και τα μακαρόνια πρέπει να αποτελούν ένα all time classic-και την εμμονή με τα ίδια βίντεο-το δικό μας πάθος είναι ο αξεπέραστος Μπομπ ο Μάστορας.

Τελευταία κοινά σημεία Σεσίλιας-Μαριλέ είναι η ευσυγκινησία και η ευθυξία. Σαφές το πρώτο, αναλύω το δεύτερο. Ένα παιδάκι τής κάνει μια παρατήρηση ότι ο μικρός της παραείναι μεγάλος για καρότσι κι η Σεσίλια απαντάει τσουχτερά μεν, αλλά λυπάται που το παιδί φεύγει και δεν έχει την ευκαιρία να του πει περισσότερα. Τέτοιες κρίσεις παράνοιας με πιάνουν κι εμένα όταν ένα παιδάκι κοροϊδέψει το Ρίκο. Μού ‘ρχεται να το στείλω στους γονείς του με μια τόσο φριχτή βρισιά που όταν τους τη μεταφέρει δεν θα πιστέψουν ότι του την είπε ενήλικας. Προς το παρόν συγκρατούμαι όμως, ω ναι!