Πες το χωρίς να το πεις

Από τη στιγμή που έγινε αντιληπτό ότι τη λέξη «μ@λ@κ@» δεν είναι σωστό να τη λέμε, ο Ρίκος έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα προκείμενου να πετύχει τον απαγορευμένο στόχο:

-Ποια είναι αυτή η λέξη, το «μαλάκ», με τα 3 όμως «α», που δεν πρέπει να λέω?

-Μπορώ να λέω μαλακόνι? Μαλακάκι? Μαλακώστα?

Και μ’ αυτά τα αξεπέραστα επιτεύγματα περνάμε στις μαθησιακές κορυφές που προσπαθούμε να κατακτήσουμε. Κάνει απλά προβληματάκια Α’ Δημοτικού με πρόσθεση-αφαίρεση (αγόρασα το φιλόδοξο «240 προβλήματα για την Α’ Δημοτικού», όπως και σταυρόλεξα, πήρα πάλι ένα βιβλίο της Α’ Δημοτικού αλλά υπάρχουν και μερικά δωρεάν στην Πράσινη Ρίζα. Εδώ έφτιαξα εγώ μερικά προβληματάκια πρόσθεσης.

Τα βιβλία της γενικής αγωγής είναι βουνό για το Ρίκο, κάτι που το βιβλίο το περνάει σε μία σελίδα μπορεί για εκείνον να σημαίνει ατέλειωτες επαναλήψεις, backward και forward analysis. Φταίει σίγουρα ο αυτισμός, αλλά νομίζω ότι μερικές φορές υπάρχει και προχειροδουλειά στα βιβλία, δηλαδή τι νέα κόλπα είναι αυτά να προσθέτουμε πορτοκάλια με μήλα (φρούτα) ή κατσίκες με πρόβατα (γιδοπρόβατα)? 

Συνεχίζοντας την καταγγελία, ερωτώ, ακούω για ψηφιακό σχολείο, μακρόπνοα σχέδια αλλαγών κι η ειδική αγωγή δεν αναφέρεται ούτε στα ψιλά γράμματα. Βρε λες?

Ο γιος του Ζαμπούνη

(και της αναπόφευκτης Ζαμπούναινας)

Μιλάω στο τηλέφωνο ενώ διεξάγεται το τουρνουά  Μονόπολης.

Ρίκος: «άντε πες τώρα ευχαριστώ πολύ και γεια σας και κλείσε το τηλέφωνο».

Τα εξαιρετικά σημαντικά που έλαβαν χώρα όσο το μπλογκ αργούσε:

-το σχολείο μας του χρόνου θα είναι μάλλον η Παμμακάριστος.

-αρκετές δύσκολες μέρες λόγω ιώσεων με κρίσεις επιληψίας και το Ρίκο να ζητάει είτε φάρμακο είτε να του φέρουμε το γιατρό να του τα πει ώστε να τον συμβουλεύσει και να γίνει καλά. Πρέπει να βρω κανένα βιβλίο να δω πώς αντιμετωπίζει κανείς τέτοια ερωτήματα σχετικά με την επιληψία, γιατί μια εξίσου συχνή ερώτηση είναι αν ο «μπαμπάς, η μαμά ή ο Αργύρης κάνουν κρίσεις?»

-διάβασα διάφορα, το καλύτερο όλων οι Χαμένοι του Μέντελσον, ενδιαφέρον το Κουτί της Ψυχής και συγκινητικό το Άσε το κακό να μπει.  

-η ΕΘΜΑ απέκτησε διαδραστικό site, Νίκη ευχαριστώ για την πρόσκληση!

Η ειδικότης μας

Μαθαίνω από την Π για το ποιον, το βίο και την πολιτεία του Ρίκου στο σχολείο. Τα παιδιά κάνουν κύκλο, η Π. είναι με το Ρίκο, απέναντι του είναι ο Κώστας. Οι κανόνες του κύκλου είναι οι πασίγνωστοι και πολυφαγωμένοι στη μάπα, κάθομαι στη θέση μου, περιμένω τη σειρά μου κλπ.

Ο Ρίκος, όταν δεν τον βλέπει ούτε η Π ούτε η δασκάλα, καθοδηγεί από απέναντι χαμηλόφωνα τον Κώστα: «σήκω από τη θέση σου». Ο Κώστας (λόγω της εξουσίας που εμπνέουμε ως οικογένεια μάλλον) σηκώνεται πάραυτα, η δασκάλα του φωνάζει να καθίσει. Ο Ρίκος περιμένει να βρεθεί πάλι εκτός επιτήρησης, επαναλαμβάνει με το βλέμμα της κόμπρας το πρόσταγμα. Το αυτό μέχρι που έσπασαν τα νεύρα του Κώστα από τις αντικρουόμενες εντολές και πήραν και το Ρίκο είδηση οι δασκάλες.

Σε δεύτερη φάση μας είπαν ότι το είχε εμπλουτίσει με ένα «πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα». Έχει την πλάκα του το σκηνικό, αλλά μ’ αυτό το ταλέντο να βρίσκει το ευαίσθητο κουμπί του καθενός και να τον φέρνει στα όρια του πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε.

Blood, sweat and tears

Πού έλεγε κι ο πάντα επίκαιρος Τσόρτσιλ. Έτσι λοιπόν κατόρθωσα να εκμαιεύσω γραπτές απαντήσεις στην αυτοσχέδια κατανόηση κειμένου.

Όπου έχω γράψει μια σχετικά πιθανή ιστοριούλα με ήρωες συμμαθητές (Ο Νίκος κι ο Κώστας παίζουν μπάλα, δεν ακούν, φευ, τη δασκάλα και σπάνε ένα τζάμι) και τις σχετικές ερωτήσεις. Ο Ρίκος με μάτια λαμπερά από τη σκανταλιά και το πώς την πατήσανε οι σύντροφοι, σχολιάζει στο τέλος:

"Εγώ δεν έσπασα το τζάμι, εγώ μόνο έφτυσα τον Κλωντιάν για να αλλάξει μπλούζα, αυτή με το λαγό που τρώει το καρότο".

ΥΓ. Το ξέρω ότι τα γράμματα είναι οριακά κατανοητά, το ξέρω ότι από εμμονές πάσχουμε-αυριανό ποστ σχετικό για τις τόσες μέρες διακοπών και πώς οι εμμονές χτύπησαν κόκκινο-αλλά προς το παρόν είμαι πολύ περήφανη για την εικονίτσα.

Η ζωή με τον αυτιστικό αδερφό-πριμαντόνα

Σε τρία καρέ.

	Ο μικρός χαζεύει τις μπίλιες του μέσα στο σακούλι και σιγουρεύεται ότι όλα είναι καταπώς πρέπει (9 κόκκινες, 10 πράσινες, 15 μπλε κ.ο.κ). Ο μεγάλος διαβάζει το Κ, αφιέρωμα στα σκυλιά (αν και δεν ήταν στο ύψος του προηγούμενου αφιερώματος για τη γατοφιλία, όπου η διαπίστωση «μια γάτα κατά μέσο όρο ζει 12 με 20 χρόνια, το προσδόκιμο ζωής όμως για μια αδέσποτη γάτα στην Αθήνα είναι 2 χρόνια» τον έκανε να κλάψει).
	Μόλις αντιλαμβάνονται τη μητέρα-Καλλιόπη ο μεγάλος προσπαθεί να γεμίσει το κάδρο, ο μικρός τσιμπάει ύπουλα-στο δικό μου μπλογκ, από πού κι ως πού, αδερφέ?
	Η ζωή είναι ωραία, άστον να βουρλίζεται.

Ο ετοιμόλογος flapper

Σε αυτιστικά παιδιά είναι πολύ κοινή εικόνα τα «πεταρίσματα», flapping που λέμε, δηλαδή οι γρήγορες κινήσεις πάνω κάτω των χεριών χωρίς εμφανή λόγο. Αποδίδονται σε άγχος, υπερδιέγερση, έντονες συναισθηματικές εκδηλώσεις που δεν μπορούν να εκφραστούν αλλιώς-αυτά θυμάμαι. Ο Ρίκος το κάνει, παλιότερα πιο συχνά τώρα σπανιότερα.

Χτες την ώρα που τρώγαμε και περίμενε εναγωνίως να φάει γλυκό το ξεκίνησε.

Εγώ: «Τι γίνεται, παιδί μου, μην κάνεις έτσι τα χέρια σου, φάε ωραία!»

Σταματάει για λίγο και συνεχίζει με περισσότερο σθένος.

Εγώ: «Τι θα γίνει, άνθρωπε, γιατί κουνάς τα χέρια σου, υπάρχει λόγος?»

Ρίκος: «Ναι, εεεεεεε, να διώχνω τον αέρα, διώχνω τα κουνούπια».

Μάααααλιστα.

Νατς

Η εκφωνήτρια χτες στο ραδιόφωνο τσίριζε ότι περιμένουμε το φουλ μουν με μεγάλη αγωνία, διάβαζα ένα διαφημιστικό ξενοδοχείου και υποσχόταν ότι ένα σωρό καλά βρίσκονται σε γουόκινγκ ντίστανς, οπότε δηλώνω με τη σειρά μου ότι ο Ρίκος προϊόντος και του θέρους είναι νατς-μην πω αμπσολούτλυ νατς και φανώ υπερβολική.

Περιστατικό πρώτο:

Μέσα στο αυτοκίνητο ρωτάει «πότε θα πάμε στο λούνα παρκ?» Έχω δώσει μια όχι απολύτως ξεκάθαρη απάντηση, του στυλ «ή αύριο ή μεθαύριο ή την Παρασκευή» οπότε εξακολουθεί να ρωτάει.

Ρίκος: «Πότε θα πάμε λούνα παρκ?»

Εγώ: «Μ’ έχεις ρωτήσει 500 φορές, τι θα γίνει, πόσες φορές ακόμα θα το πεις?»

Ρίκος: «Άλλες 10 φορές:

μία, πότε θα πάμε λούνα παρκ,

δύο, πότε θα πάμε λούνα παρκ,

τρεις, πότε θα πάμε λούνα παρκ

τέσσερις, πότε θα πάμε λούνα παρκ

πέντε, πότε θα πάμε λούνα παρκ

έξι, πότε θα πάμε λούνα παρκ,

εφτά, πότε θα πάμε λούνα παρκ

οχτώ, πότε θα πάμε λούνα παρκ

εννιά, πότε θα πάμε λούνα παρκ

δέκα, πότε θα πάμε λούνα παρκ»

Εν τέλει, φανερά ικανοποιημένος: «Το είπα δέκα φορές, πέντε και πέντε κάνει δέκα».

Έπεται συνέχεια, διότι είναι η εποχή της τρελής ατάκας που λέει η Νίκη, αλλά και της λωλίασης γενικότερα.

Ίσως το πιο χρήσιμο

Που έμαθε τελευταία ο Ρίκος να είναι το «τι σκέφτεσαι?», που η Πέγκυ του έμαθε να ρωτάει και κυρίως να απαντάει. Το χρησιμοποιεί πολύ συχνά και τις περισσότερες φορές δεν είναι τόσο το ενδιαφέρον για το τι σκέφτεται ο συνομιλητής όσο η ανάγκη να ζητήσει αυτό που θέλει.

Είμαστε σε έναν οφθαλμομέτρη-μη ρωτήσετε τι και πώς, ακόμα δεν έχουμε κάνει κάτι-κι ο Ρίκος έχει υποστεί τα πάνδεινα, φοράει κάτι χρωματιστά γυαλιά αλά Χάρι Πότερ όταν σκάει την ερώτηση παγίδα στον άνθρωπο:

Ρίκος: «Τι σκέφτεσαι?»

Οφθαλμό: «εσύ τι σκέφτεσαι?»

Ρίκος: «Σκέφτομαι ότι θέλω να φύγω από εδώ».

Ο εξωγήινος μου κι εγώ

Τον τελευταίο καιρό, επειδή έχουμε μείνει χωρίς τον Αργύρη-κι ενίοτε και χωρίς το Δημήτρη-και κυρίως για να τον αποζημιώσω για τα πρωινά μαθήματα, παίρνω το Ρίκο και πάμε βόλτες.
Μερικές φορές πάμε στην Πολιτεία, άλλες στη Βεϊκου κι άλλες στο σιχαμένο παιχνιδάδικο για τα αναπόφευκτα μπαλάκια και μπαλόνια.
Είναι περίεργη η αίσθηση και κυρίως η διαπίστωση ότι είναι μάλλον η πρώτη φορά που νιώθω τη μαμαδίστικη περηφάνια που κυκλοφορώ μαζί με το Θόδωρο. Είναι γεγονός ότι μιλάει δυνατά και λέει τα πιο παράξενα πράγματα που μπορεί να ακούσει κανείς "να ρίξω όλα τα βιβλία κάτω?-Πολιτεία", φυσικά σταματάμε για να παρατηρήσουμε με στεντόρεια φωνή τα πιο μυστήρια πράγματα "κοίτα, 3 πουλιά πάνω στο σύρμα, πού είναι τα πουλιά? πάνω στο σύ-? " κυνηγάμε πιασμένοι από το χέρι τα περιστέρια όσο βρίσκονται στο πεζοδρόμιο, αλλά πρόκειται για μια συνολικά θετική εμπειρία.

Ώπα ρε κολλητέ

Τώρα τελευταία, μάλλον επειδή είμαι λίγο μουτζαχεντίν από διάθεση και νεύρα, ο Ρίκος όλο ρωτάει σε άσχετες στιγμές: «μ’ αγαπάς?»

Εκεί μαλακώνει ακόμα κι η δική μου πέτρινη καρδιά: «κ βέβαια σ’ αγαπάω, εσύ μ΄αγαπάς?». «Ναι», «Ναι? Γιατί?» ,«Γιατί είμαστε φίλοι!»

Άκου τη δίψα σου

Κι επιστρέφουμε με ρικίστικα, διότι μάλλον το παράκανα χτες για να συγκινηθούμε όλες.

Τα πρόσωπα: μάνα μου-ενώ προσπαθεί να πείσει Ρίκο να κάνει κάτι ασκήσεις που έχω αφήσει παραγγελιά να γίνουν καθώς κερδίζω το τίμιο μεροκάματο-και Ρίκος.

(Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει χαμένο το παιχνίδι με το Ρίκο από τα αποδυτήρια είναι η γιαγιά).

Η απόπειρα εκφοβισμού:

Γιαγιά: Αν δεν κάνεις τώρα τις ασκήσεις σου θα φωνάξω το μπαμπά, να, φωνάζω, Δηηηη..

Ρίκος: Μην πεις «Δημήτρη», πες «διψάω»

Βιβλικό μεν, οικολογικό όχι

ΤΟΙΣ πάσι χρόνος και καιρός τω παντί πράγματι υπό τον ουρανόν. Και ύψωσεν το παιδίον τους οφθαλμούς αυτού από τα ποτήρια, και παρετήρησε την κρήνην και τον υδραγωγόν κι ανέκραξε φωνή μεγάλη λέγον: "Θεέ μου, την εποχή του λάστιχου γιατί με παιδεύετε τόσο καιρό με τα ποτηράκια?"

Κλαούζεβιτς- Σουν Τζου σε μίνι συσκευασία

(όχι δεν έμαθε τους διψήφιους ακόμα)

Φεύγω για τη δουλειά ενώ τα παιδιά δεν έχουν σχολείο κι ο Ρίκος απαιτεί να μη φύγω ούτε εγώ.

Πρώτη προσέγγιση, ορθολογιστική:

Μα αφού δεν έχω σχολείο, εσύ γιατί έχεις δουλειά?

Εκφοβιστική: αν πας στη δουλειά θα αρρωστήσεις, θα πέσεις στα νερά και θα χτυπήσεις το κεφάλι σου (μπα που να φας τη γλώσσα σου)

Τακτική σε φέρνω προ τετελεσμένου: βάζω τη μπλούζα μου κι έρχομαι κι εγώ στη δουλειά.

Ιονέσκο

Οδηγώ με το Ρίκο στο πίσω κάθισμα όταν ένας τύπος πετάγεται από το πουθενά και επιμένει να κάνουμε όλοι μα όλοι λίιιιγο πιο ‘κει ώστε να περάσει εκείνος, ο γιος του ήλιου-άλλωστε είναι προφανές ότι έχει κάπου να πάει τη στιγμή που όλοι οι άλλοι απολαμβάνουμε το δειλινό στην Τράλλεων.

Εγώ-και-καλά-ήρεμη-ένδον-χριστοπαναγιάζουσα: "Μα πού θες να πας άνθρωπέ μου?"

Ρίκος, ρεμβάζων από το πίσω κάθισμα, μη έχων συναίσθηση της κατάστασης, απλώς για τη χαρά της συμμετοχής: "Εκεί θέλει να πάει."

Εγώ, για κάποιο λόγο σοβαρά: "Άσε μας ρε Ρίκο κι εγώ πού να πάω?"

Ρ μεγαλόθυμος, άλλωστε πρόκειται για τη μανούλα: "Εσύ να πας όπου θες."

Η Αγία Γάτα

Η πιο τελευταία ρικοψύχωση είναι να ακουμπάει διάφορα ελαφρά πράγματα (κλωστή, λαστιχάκι) πάνω στις μούρες μας και να τα βλέπει να ισορροπούν ή να πέφτουν. Το κάνει σε μένα, γαργαλιέμαι και διαολίζομαι κάποια στιγμή, το κάνει στο δικό του πρόσωπο κι όταν τον βλέπω να αλληθωρίζει παρακολουθώντας το πάλι με καβαλάει ο παραπάνω δαίμων, δεν το κάνει επ’ ουδενί στον πατέρα του, το κάνει με τις ώρες στη γιαγιά (που είναι ικανή να τη σύρει ο Ρίκος ως τη μηχανή του κιμά και καθώς θα την τραβάει μέσα θα του λέει αδύναμα, «μα δεν είναι σωστό αυτό που κάνεις»). Όλα αυτά μέχρι που βρέθηκε ο ιδανικός tester.

Γατόνι στωικά υπομένον τα πέταλα, τα φύλλα, το γελοίον του πράγματος (για το αντικειμενικό της ενημερώσης να σημειωθεί ότι πρόκειται για γάτο που Γενάρη-Φλεβάρη ανταποκρίνεται στο κάλεσμα της φύσης με τέτοιους ρυθμούς και επιδόσεις που το στεφανάκι δεν θα πρέπει να δημιουργήσει λάθος εντυπώσεις περί νωθρότητας ή αποχής από το άθλημα).

Διάφορα νο. 43256

Άρθρο από την Καθημερινή για το Θεραπευτήριο Χρονίων Παθήσεων Παίδων Σκαραμαγκά, απόσπασμα: Αντώνιος Λουρής (ο πατέρας του άτυχου Παναγιώτη): «Ηταν μόλις 18 ετών. Είχε μια άτυχη ζωή και έναν δύσκολο θάνατο. Θέλαμε να έχει καλή εκπαίδευση, πήγε σε ιδιωτικά σχολεία και στο ίδρυμα του Κολλάτου στην Αίγινα. Το 1999 πληρώναμε 450.000 δραχμές το μήνα, που έφθαναν τις 600.000 με τα χρήματα που ζητούσαν για τρόφιμα, αναλώσιμα και μεταφορικά. Πουλήσαμε ένα σπίτι στο Λόφο Αξιωματικών. Χρειάστηκε μέσον για να μπει στο θεραπευτήριο, σε ηλικία 12 - 13 ετών. Το παιδί ήταν πολύ δουλεμένο από ειδικούς, δεν ξέρουμε πώς έγινε να καταπιεί το γάντι. Ισως ήταν δεμένος, σίγουρα πάντως ήταν παραπεταμένος...»

Λίγο επειδή είναι ο χαϊδεμένος, λίγο επειδή ένα παιδί με προβλήματα είναι ο ιδανικός άνθρωπος να σου μάθει ότι οι φωνές δεν οδηγούν πουθενά, του Ρίκου δεν του ουρλιάζω (πολύ) εν γένει.

Προχτές που κάναμε κάτι λέξεις της καρτέλας και για να πάμε από τη μία στην άλλη ο Ρίκος έκανε μια 10’ νιρβάνα άρχισα να ωρύομαι, «τι θα γίνει, άνθρωπε, έχω φάει τα νιάτα μου για να διαβάσεις κλπ κλπ». Εκεί το Ρίκο τον έπιασε ένα απίστευτο παρόπονο, έβαλε τα κλάματα κι άρχισε «όλο μου φωνάζεις, δεν είμαι καλός, δεν τα καταφέρνω» ώστε να με κάνει ψυχολογικό ρακούν.

Και για να συμπληρωθεί το χαρμόσυνο ποστ δευτεριάτικα, αυτή η αδυναμία του να χειριστεί τα νεύρα μου μού θύμισε αυτό που διάβαζα εδώ, με τον νεαρό να ζητάει συγγνώμη ξανά και ξανά.

Μάνα μανούλα μαμά κι ο έτερος γιος ο Σάυλωκ

Ενσταντανέ πρώτο

Δημήτρης ωρυόμενος: «Μαριλένα! Μαριλένα!» κι εγώ για κάποιο λόγο δεν ακούω.

Ρίκος παρεμβαίνων: «Δεν την λένε Μαριλένα, τη λένε μαμά».

Δεύτερο:

Ρίκος: «Υπάρχει κι άλλη μαμά?»

Η εν λόγω φουσκωμένη από περηφάνια αλλά και αναλογιζόμενη παλιές συμπεριφορές του Ρίκου: «Δεν υπάρχει άλλη μαμά, είναι μία»

Ρίκος: «Υπάρχει, η μαμά του Νίκου»

Το σχολείο του Αργύρη σχεδιάζει εκδρομή σε κάτι μεταλλεία (μεταλλευτικό πάρκο?).

Αργύρης, με τον πυρετό του χρυσού να λάμπει στα μάτια του: «Και το καλύτερο είναι ότι είπαν αν βρούμε κάτι πολύτιμο μπορούμε να το κρατήσουμε!» (στη φώτο αυτοφωτογραφίζεται στη Νάξο)

Κ πάλι διάφορα

Καθόμαστε στο διπλό κρεβάτι, εγώ διαβάζω:

Ρίκος: Θα μού φέρεις ένα ποτήρι νερό?

Εγώ αφηρημένα: Ναι, πάω-και συνεχίζω να διαβάζω τις περιπέτειες του Τζούμα στη ΝΥ.

Ρίκος (αποδοκιμαστικά): Δε νομίζω ότι πας.

Λογοθεραπεύτρια (τεράστια αγάπη) και Ρίκος, έχουν τελειώσει το μάθημα κι εκείνη ετοιμάζεται να φύγει:

Ρίκος: Όλο πας κι έρχεσαι, γιατί δεν κάθεσαι εδώ, μαζί μου?

Λόγο: Μα εσύ θα πας στην Ερέτρια!

Ρίκος: Γιατί δεν έρχεσαι στην Ερέτρια, να φάμε μακαρόνια με κιμά και να κοιμηθούμε μαζί στο διπλό?

Λόγο σκασμένη στα γέλια: Μα στο διπλό κοιμούνται ο μπαμπάς κι η μαμά!

Ρίκος: Εγώ κοιμάμαι στο διπλό με το μπαμπά, αλλά να ΄ρθεις να κοιμηθούμε μαζί (βγάλε άκρη).

Κι αυτά είναι τα αστεία της υπόθεσης, διότι κατά τ'άλλα μέχρι να φύγουμε τη Μ.Πέμπτη τον έχει φάει η προσμονή, η αγωνία, η έλλειψη σχολείου, η αλλαγή προγράμματος. Εκτός από τα νύχια τρώει και τα μανίκια πλέον.

Αρκεί να υπάρχει θέληση

Πήγαμε το Ρίκο στο ειδικό σχολείο (μεταξύ άλλων και) για να γλιτώσει το bullying κι έχει βρεθεί να το εξασκεί ο ίδιος.

Εφόσον οι διακριτικές σπρωξιές απαγορεύονται, άρχισε τη λεκτική κακοποίηση (έχει σχετική πλάκα το περιστατικό, αλλά πραγματικά δεν ξέρω αν μπορώ να κάνω κάτι ή έχει νόημα).

Εις μικρός-εκείνος που ο Ρίκος αρεσκόταν να σμπρώχνει και άλλα φιλικά-έχει έντονο θέμα με την αφόδευση (ας το λέμε «κακά» πλέον και για να καταλαβαινόμαστε και για να γράψουμε τη ρικο-ατάκα). Λοιπόν, όταν ο τύπος λέει «κακά!» πρέπει να κινητοποιηθεί άμεσα η βοηθός ή όποιος είναι διαθέσιμος και να τον συνοδεύσει στο αποχωρητήριο.

Όποτε η αγαπημένη του Ρίκου δασκάλα ασχολείται με το τυπάκι αυτό, ο δικός μας –λόγω ζήλιας εικάζει εκείνη-τον πλησιάζει και του ψιθυρίζει: «θέλεις κακά!». Ο μικρός βουρλίζεται (διαολίζεται δατ ιζ), αρχίζει και φωνάζει, αναλαμβάνει η βοηθός κι η δασκάλα είναι διαθέσιμη να ασχοληθεί με το κλάσρουμ-δάρλινγκ της (ρίκος δατ ιζ).

Γυναίκες τριγύρω πολλές, πάρα πολλές

Ποτέ δεν είν’ αρκετές, όπως συνεχίζει κι ένα τραγουδάκι που θα έβαζα λινκ στο γιουτιουμπ αν δε σιχαινόμουν όσο τίποτα βίντεο τύπου 50cent και snoopy dog. (Ξέρετε ο τύπος με τα γουναρικά που με τον παρά του την κυρά του και πλήθος άλλων λιμασμένων θηλυκών-θού κύριε τι γράφω πρωί πρωί και αναστατώνω σαρακοστιάτικα τους σεπτοί αναγνώσται.)

Λοιπόν, ζωγραφίζουμε με το Ρίκο τα αγόρια διαφορετικό χρώμα από τα κορίτσια και ρωτάω για να δω τι σύνδεση έχουμε με την πραγματικότητα:

Εγώ: Στο σχολείο σου έχει κορίτσια?

Ρίκος, (μάλλον διπλωματικά και για να κερδίσει χρόνο-διάολε, ποια έχουμε πει ότι είναι τα κορίτσια?): Όχι πολλά.