Πες το χωρίς να το πεις

Από τη στιγμή που έγινε αντιληπτό ότι τη λέξη «μ@λ@κ@» δεν είναι σωστό να τη λέμε, ο Ρίκος έχει επιδείξει αξιοθαύμαστη εφευρετικότητα προκείμενου να πετύχει τον απαγορευμένο στόχο:

-Ποια είναι αυτή η λέξη, το «μαλάκ», με τα 3 όμως «α», που δεν πρέπει να λέω?

-Μπορώ να λέω μαλακόνι? Μαλακάκι? Μαλακώστα?

Και μ’ αυτά τα αξεπέραστα επιτεύγματα περνάμε στις μαθησιακές κορυφές που προσπαθούμε να κατακτήσουμε. Κάνει απλά προβληματάκια Α’ Δημοτικού με πρόσθεση-αφαίρεση (αγόρασα το φιλόδοξο «240 προβλήματα για την Α’ Δημοτικού», όπως και σταυρόλεξα, πήρα πάλι ένα βιβλίο της Α’ Δημοτικού αλλά υπάρχουν και μερικά δωρεάν στην Πράσινη Ρίζα. Εδώ έφτιαξα εγώ μερικά προβληματάκια πρόσθεσης.

Τα βιβλία της γενικής αγωγής είναι βουνό για το Ρίκο, κάτι που το βιβλίο το περνάει σε μία σελίδα μπορεί για εκείνον να σημαίνει ατέλειωτες επαναλήψεις, backward και forward analysis. Φταίει σίγουρα ο αυτισμός, αλλά νομίζω ότι μερικές φορές υπάρχει και προχειροδουλειά στα βιβλία, δηλαδή τι νέα κόλπα είναι αυτά να προσθέτουμε πορτοκάλια με μήλα (φρούτα) ή κατσίκες με πρόβατα (γιδοπρόβατα)? 

Συνεχίζοντας την καταγγελία, ερωτώ, ακούω για ψηφιακό σχολείο, μακρόπνοα σχέδια αλλαγών κι η ειδική αγωγή δεν αναφέρεται ούτε στα ψιλά γράμματα. Βρε λες?

Blood, sweat and tears

Πού έλεγε κι ο πάντα επίκαιρος Τσόρτσιλ. Έτσι λοιπόν κατόρθωσα να εκμαιεύσω γραπτές απαντήσεις στην αυτοσχέδια κατανόηση κειμένου.

Όπου έχω γράψει μια σχετικά πιθανή ιστοριούλα με ήρωες συμμαθητές (Ο Νίκος κι ο Κώστας παίζουν μπάλα, δεν ακούν, φευ, τη δασκάλα και σπάνε ένα τζάμι) και τις σχετικές ερωτήσεις. Ο Ρίκος με μάτια λαμπερά από τη σκανταλιά και το πώς την πατήσανε οι σύντροφοι, σχολιάζει στο τέλος:

"Εγώ δεν έσπασα το τζάμι, εγώ μόνο έφτυσα τον Κλωντιάν για να αλλάξει μπλούζα, αυτή με το λαγό που τρώει το καρότο".

ΥΓ. Το ξέρω ότι τα γράμματα είναι οριακά κατανοητά, το ξέρω ότι από εμμονές πάσχουμε-αυριανό ποστ σχετικό για τις τόσες μέρες διακοπών και πώς οι εμμονές χτύπησαν κόκκινο-αλλά προς το παρόν είμαι πολύ περήφανη για την εικονίτσα.

Κατεβάστε και διαβάστε

Το εκπαιδευτικό υλικό από τη σελίδα του προγράμματος Για την Κοινωνική Ένταξη και την Επαγγελματική Αποκατάσταση Μαθητών με Αυτισμό.

Έχω προλάβει να διαβάσω κανονικά μόνο την εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εισαγωγή της Σ.Παντελιάδου για την Πολιτική της Αναπηρίας (ιατρικό μοντέλο, κοινωνικό μοντέλο, μοντέλα κοινωνικής πολιτικής, πράγματα που έχω διαβάσει αποσπασματικά αλλά εκεί είναι πλήρη και καλογραμμένα) και να ρίξω μια ματιά στα υπόλοιπα, το υλικό δείχνει να είναι πολύ χρήσιμο για εκπαιδευτικούς, τυπώστε τους το και δώστε το-κάπως έτσι έκανα κι εγώ για τα αναλυτικά προγράμματα της ίδιας ομάδας.

(ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ για τις ευχές, είμαι λίιιιιιιγο άρρωστη/συναχωμένη/ίωση/κούραση και δε συμμαζεύεται, αλλά με λίγη τύχη θα επανέλθω/συνέλθω)

Ο τροχός επανεφευρεθείς

Σε μια περίοδο που λίγα καλά συμβαίνουν, τουλάχιστον ο Ρίκος έμαθε να κάνει προσθέσεις με το αριθμητήριο, το οποίο αποδείχτηκε killer μέθοδος.
Η αλήθεια είναι ότι το σχολείο (κι ομολογουμένως κι εγώ) είχε δώσει φουλ σημασία στην ανάγνωση και γραφή, αφήνοντας στην τύχη τους τις θετικές επιστήμες.
Τώρα σκέφτομαι να τον πλακώσω στην μητέρα της μάθησης, την επανάληψη. Τις επόμενες μέρες λοιπόν ο Ρίκος θα προσθέτει του σκοτωμού κι όταν φτάσουμε να κατακτήσουμε προσθέσεις διψήφιων κάπου εκεί θα επιστρέψω κι εγώ στο μπλογκ.

Super Update: Να πού θα είμαστε με την Έμμα (Ρίκος κ εγώ) το Σάββατο . Όσοι έχετε κέφι είστε καλοδεχούμενοι!

Ανάγνωσης-γραφής συνέχεια

(πολύ μέσα στο πνεύμα των άγιων ημερών μού ακούγεται ο τίτλος). Χωρίς να θυμάμαι αν είναι ο ορθόδοξος τρόπος (να το πάλι!) μετά τις συλλαβές προσπαθούμε να κάνουμε τις σπάσουμε τις λέξεις σε γράμματα. Υπάρχει σχετικός προβληματισμός καμιά φορά με τις συλλαβές, αν στο «λα» είναι πρώτο το «λ» ή το «α», αλλά πιστεύω σταδιακά ξεπερνιέται.

Αν ρωτάτε, εγώ πάντα δουλεύω σα σκυλί.

Κάλτσες

Πιάνει η εργοθεραπεύτρια τώρα με το Ρίκο θέματα αυτοεξυπηρέτησης (διότι από εξυπνάδες πάμε καλά, στην αυτοεξυπηρέτηση πάσχουμε) κι ένα πρώτο είναι τα παπούτσια-κάλτσες. Τον φωτογράφισε να κάνει τα διάφορα βήματα (άλλα μόνος του, άλλα υποβοηθούμενος) και τώρα προσπαθούμε να μειώσουμε το χρόνο που ο Ρίκος αντί να κοιτάζει τη ρημαδοκάλτσα και πώς θα τη χώσει στο ποδάρι του κοιτάζει το άπειρο, μέσα από μένα, ψηλά κλπ.

Ένα ωραίο κόλπο που σκέφτηκε η εργοθεραπεύτρια είναι να βάψουμε μια άσπρη κάλτσα στα νευραλγικά σημεία της, φτέρνα, δάχτυλα και άκρη και αναλόγως να δίνουμε τα προστάγματα.

Κατά τ’ άλλα δουλειά ατελείωτη (και στο θέμα υπόδηση και στον εργασιακό στίβο).

Συναισθήματα μέρος 254ο

Μ’ αυτόν τον πίνακα της Πέγκυς μαθαίνει (ακόμα λοιπόν, ακόμα) τα συναισθήματα ο Ρίκος. Η μεθοδολογία είναι λίγο πολύ η γνωστή, σε κάθε κατάσταση που δείχνουν οι κάρτες που είναι στο κάτω μέρος πρέπει να μαντέψει ποιο είναι το αναμενόμενο συναίσθημα που θα νιώσει το παιδάκι-πρωταγωνιστής και να το αντιστοιχίσει με τη σωστή φατσούλα.

Σε γενικές γραμμές το σύστημα δουλεύει, ο Ρίκος γενικεύει, λέει τα δικά του συναισθήματα, εκφράζεται και κατά καιρούς υπερβάλλει (υπέρμετρη χαρά, άφατη θλίψη). Το σημείο που πάσχει είναι το φύλο, λέει είμαι λυπημένη, θυμωμένη, χαρούμενη και λοιπά, δεν ξέρω αν φταίει που έχει κυρίως δασκάλες και ο μόνος δάσκαλος είναι ο προπονητής της κολύμβησης.

Η πορεία προς την ανάγνωση

Η νέα ανακάλυψη στην πορεία προς την κατάκτηση της ανάγνωσης έχει όνομα: κάρτες/εικόνες Elkonin. Zωγραφιά, από κάτω κουτάκια που αντιστοιχούν σε φωνούλες (συλλαβές-φωνήματα, χοντρικά μπορεί να πει κανείς αλλά με τον τρόπο που χωρίζονται ακουστικά οι λέξεις).

Στην αρχή ο Ρίκος πρέπει να συλλαβίζει τη λέξη και με το δάχτυλο να δείχνει το κουτάκι που μπαίνει η κάθε συλλαβή. Εν συνεχεία του ζητώ να ζωγραφίσει το κουτάκι που μπαίνει μια συγκεκριμένη συλλαβή, αναγκαστικά ξαναπερνάει τη λέξη ολόκληρη. Υπάρχουν και οι πιο δύσκολες, αντίστροφες ερωτήσεις που τον ρωτάω ποια φωνούλα μπαίνει στο κενό κουτάκι.

Μεγάλο πλεονέκτημα των εικόνων είναι η ευκολία στη χρήση τους, μια ζωγραφιά-σκίτσο κι από κάτω κουτάκια-τι μας λες!

Το μπλόγκιν σώζοι

(ευτυχώς που έχει προηγηθεί το-σπαρταριστό-σχόλιο της Φωτούλας, αλλιώς θα νόμιζα ότι μόνο εγώ θα μπορούσα να την είχα πατήσει έτσι σε θέματα ανάγνωσης/γραφής).

Διαβάζοντας το βιβλίο που είχε συστήσει η Βαγγελιώ, συναντώ για πρώτη φορά τον όρο «φωνολογική ενημερότητα».

Φωνολογική ενημερότητα σημαίνει συνειδητοποίηση της φωνολογικής δομής του λόγου. Σύμφωνα με σχετικές έρευνες, όσο καλύτερα εκτελεί ένας μαθητής αυτήν την εργασία, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια της κατάκτησης του γραπτού λόγου, τόσο πιο αποτελεσματική γίνεται η αναγνωστική δραστηριότητα.

Με ένα βοηθητικό βιβλίο Α’ δημοτικού υπό μάλης ξεκινήσαμε την εξάσκηση και ο Ρίκος:

• μετράει τις φωνούλες των λέξεων

• ζωγραφίζει το αντίστοιχο πλήθος από κυβάκια

• βρίσκει τη θέση μιας συγκεκριμένης συλλαβής μέσα στη λέξη (αυτό με περισσότερη δυσκολία)

Για να δούμε πώς θα εξελιχθεί το όλο εγχείρημα.

(τώρα όλο αυτό μπορεί να ακούγεται σαν την ανακάλυψη του τροχού, εφόσον είναι ο τρόπος που χρησιμοποιούν και τα κανονικά σχολικά βιβλία, αλλά τι να γίνει..)

Με τον ήλιο το βγάζω, με τον ήλιο το βάζω

Τι έχει το έρμο και δε συγκεντρώνεται?

Η εικόνα δείχνει ειδυλλιακή: νέος τις, συγκεντρωμένος στον αγώνα τον καλό της αντιγραφής των λέξεων «μύτη», «μάτι».

Η αλήθεια βέβαια είναι πάντα εκεί έξω:

-για να πάμε από το «μ» στο «υ» ο Ρίκος έχει προσηλωθεί με ένταση σε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο του ταβανιού,

-τον έχω απειλήσει ότι δε θα δει βίντεο αν δεν τελειώνει,

-έχει ευαρεστηθεί να γράψει το «υ»,

-έχει προκύψει μια συγκλονιστική λεπτομέρεια στο πορτατίφ άξια μελέτης, συν η επιτακτική ανάγκη να με ενημερώσει για κάτι εντελώς άσχετο-«σήμερα στο σχολείο έκανα χάλια την τουαλέτα με τα νερά»

(όλα αυτά κάτω από το παγερά αποδοκιμαστικό βλέμμα μου-μέσα 3000 βαθμοί Κέλβιν από τα νεύρα, απ’ έξω τάχαμου ολύμπια ηρεμία),

-φτάσαμε στο «τ» αισίως,

-πάει για κατούρημα,

-κάτι προκύπτει στο δρόμο της επιστροφής, μια μπίλια να πέσει από το πάρκινγκ, ένα φιλικό χαστουκάκι στον Αργύρη που βρέθηκε στην τροχιά του χεριού του, επιστρέφει, γράφει το «η» και μας μένει η «μύτη» άλλες 4 φορές να γραφτεί.

Ανάγνωση-γραφή

Τώρα που ξανάρχισαν τα σχολεία και ριχτήκαμε εκ νέου στο κυνήγι της γνώσης, της προόδου (και του δόλιου διπλανού, Κωστάκη), ο Ρίκος αντέγραψε χτες στο τετράδιο τις δυο πρώτες ολόκληρες λεξούλες: παπί και έλα.

Διαβάζει και γράφει τις συλλαβές των τ, π, κ, λ και ν. Τα γράμματα βέβαια σπανίως είναι πάνω στη γραμμή ή εξαιρετικά ευανάγνωστα, κι επίσης ορισμένες φορές βραχυκυκλώνει με το ω και το ε-και φυσικά είναι πάντα μα πάντα αρκετά διασπασμένη η προσοχή του και πρέπει να τον επαναφέρω- αλλά εν γένει δίνει την αίσθηση ότι η εξάσκηση πιάνει τόπο.

Παλιότερα, ψάχνοντας να βρω ποιος είναι ο πιο εύληπτος τρόπος να μάθει κάποιος ανάγνωση (νομίζω ότι το είχα διαβάσει και στο Δαραή για τα παιδιά με σύνδρομο Ντάουν) είχα καταλήξει στη μέθοδο της φωτογραφικής αποτύπωσης των ολόκληρων λέξεων. Κάτι παρόμοιο μού έχει εξηγήσει η φίλη μου η Έμμα ότι ακολουθεί επιτυχώς κι εκείνη.

Το ερώτημα είναι, τα δικά σας παιδιά με ποιο τρόπο αναγνωρίζουν λέξεις/διαβάζουν, τι έχετε δει να δουλεύει?

Εργοθεραπευτικά

	Το ψαλίδι δούλεψε, δηλαδή κατακτήθηκε η σχετική κίνηση, τώρα πρέπει να τον συγκρατήσουμε από το άσκοπο κόψιμο-άσκοπο κόψιμο, αυτό ακούγεται κάπως.
	Εδώ είναι η απάντηση στην οικονομική κρίση. Ο Ρίκος πρέπει να τοποθετήσει κέρματα στον κουμπαρά με μια συγκεκριμένη κλίση του χεριού. O κουμπαράς είναι δώρο τράπεζας, οπότε επειδή δεν προβλέπεται να τον ανοίξουμε σύντομα, προπονούμαστε με λεπτά και δίλεπτα-αν συνεχιστεί η κρίση αυτός θα είναι το αποκούμπι μας τα επόμενα χρόνια.

Ώρα

Η ανάγκη για σαφείς απαντήσεις για το πότε θα γίνεται το κάθετι έχει γίνει επιτακτική. Χτες ο Ρίκος ξύπνησε τη νύχτα και μπόρεσε να ηρεμήσει χωρίς να ρωτάει «πότε θα πάμε σχολείο, πότε θα σηκωθούμε?» μόνο όταν του είπα όταν το 3 γίνει 7-το ψηφίο της ώρας στο ψηφιακό ξυπνητήρι. (φυσικά δεν κοιμήθηκε, απλώς σταμάτησε να ρωτάει).

Εκείνο το πολύ ωραίο ρολόι που είχα πάρει ξεκινάει τη διαδικασία της εκμάθησης ως εξής: πρώτα τοποθετείς/αντιστοιχίζεις τους μαγνητικούς αριθμούς στους αριθμούς του καντράν (με τρελαίνει αυτή η λέξη κα-ν-τράν). Μετά κρύβεις έναν αριθμό τοποθετώντας ένα μπλε μαγνητάκι πάνω του και τσεκάρεις ότι το παιδί έχει κατακτήσει την αλληλουχία. Εν συνεχεία το ίδιο κάνεις με τα λεπτά.

Εμείς είμαστε στο στάδιο που είμαστε οκ με το ψηφίο της ώρας, οπότε προσπαθούμε να κάνουμε πολλά πράγματα σε ώρα «ακριβώς», όσο παρανοϊκό κι αν ακούγεται αυτό-κι ακούγεται λίγο :-).

Πού πάει το νερό επιτέλους?

Διαβάζω σ’ ένα παλιό βιβλίο για τις επίμονες και επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις που κάνουν τα αυτιστικά παιδιά, διότι τελευταία ο Ρίκος μας έχει ταράξει. Μεταφέρω την περίληψη.

Προς τι οι επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις? Το πρήζον τη μητέρα τέκνο μπορεί να:

1. χρειάζεται πληροφορίες, αλλά δεν ξέρει πώς να τις ζητήσει σωστά

2. θέλει την κοινωνική συνδιαλλαγή, αλλά δεν μπορεί να την ξεκινήσει, διατηρήσει τερματίσει σωστά

3. αγχώνεται/ενδιαφέρεται πραγματικά για δυσεπίλυτα προβλήματα

4. είναι εγκλωβισμένο σε μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα και δεν ξέρει πώς να ξεφύγει.

Και μίνι λύσεις ανάλογα με την περίσταση, αντιγράφω μόνο όσες έχω ψιλοεφαρμόσει ήδη στο Ρίκο, που πλην του 3 όλα τα άλλα του συμβαίνουν:

1. χρήση οπτικών βοηθημάτων, ημερολόγιου για σίγουρη κατανόηση της απάντησης. Εμάς μας βοήθησε στη στάνταρ ερώτηση, «πότε θα πάμε στην Ερέτρια?». Ή χρονικός περιορισμός της ίδιας και ίδιας συζήτησης, «θα το ξαναπούμε άλλες τρεις φορές και μετά θα πάμε για φαγητό».

2. απάντησε σαν να μιλάς με ένα φίλο. Συζήτησε το θέμα που το απασχολεί, περιόρισε το χρονικά αν χρειάζεται-«θα μιλήσουμε για αυτό για άλλα 5’ και μετά πάλι αφού φάμε». Εμπλούτισε τις ερωτήσεις του με καινούριες σχετικές ερωτήσεις. Διαπραγματεύσου τα προς συζήτηση θέματα, «τώρα θα συζητήσουμε αυτό που σού αρέσει για 5’ και μετά διαλέγω εγώ θέμα συζήτησης». Του Ρίκου-αν και δεν είναι ακριβώς θέμα, είναι το πού πάει το νερό πέφτοντας στην αποχέτευση, στην τρύπα κλπ οπότε μιλήσαμε λίγο για τα σύννεφα, τη βροχή κλπ.

4. στο 4 διαπίστωσα ότι η συγγραφέας έχει ξεχάσει να βάλει απάντηση ή εγώ δεν την έχω βρει. Οπότε δίνω μόνο τα δικά μου φώτα: όταν ο Ρίκος σαδιστικά ρωτάει ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα (στα οποία ξέρει την απάντηση), του λέω «πες μου μόνος σου εσύ και μετά θα απαντήσω κι εγώ, την ξέρεις την απάντηση». Εκεί (σχεδόν) πάντα την κόβει το τέκνο την πλάκα.

ΥΓ. Από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, συνέντευξη του Ιερώνυμου, που μέσα στα άτομα που χρήζουν βοήθειας και προστασίας βάζει και το «αυτιστικό παιδί». Μεγάλη δουλειά να συμπαθώ εγώ έναν αρχιεπίσκοπο.

Κι ο αναπόφευκτος Παρθένης

Το ένα μάθημα της Δευτέρας με την Π. το κάνουν πλέον οι αδελφοί Καραμαζόφ μαζί, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί ο μεταξύ τους δεσμός-κοινώς να μην τις τρώει ο Αργύρης. Ακολούθησαν το πρόγραμμα του Ρίκου, ζωγραφική, παζλ, επιτραπέζιο, αλλά ως τριάδα πλέον. Τι να λέμε, ο αποκλεισμένος εν γένει Αργύρης το καταδιασκέδασε και ανυπομονεί για το επόμενο.

Κάθομαι χτες και περιμένω το Ρίκο να τελειώσει. Όταν βγαίνουν κι ενώ η Π πάει να μου δείξει τις ζωγραφιές της φωτο, αρχίζω ως κλασική αναπληρωματική Μις Κολακεία τα «μα τι ωραία καδράκια είναι αυτά, πού τα βρήκες κλπ». Η Π. με κοιτάει λίγο απορημένα, αλλά αφού καταλάβει ότι δεν κάνω πλάκα και δεν υποκρίνομαι μού εξηγεί ότι κορνίζωσε τα έργα του Αργύρη κ του Θόδωρου του προηγούμενου μαθήματος.

Διάφορα, μάλλον επαναστατικά

Το ειδικό σχολείο του Ρίκου ήταν πλήρως στελεχωμένο από την πρώτη μέρα λειτουργίας του. Αυτές τις μέρες όμως παίρνω ένα σωρό μέιλ (και κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, δεν μιλάω για hush hush πληροφορίες) με τουλάχιστον ανησυχητικό και εξοργιστικό περιεχόμενο.

Το πρώτο είναι από το Σχολειό Κωφών Αργυρούπολης, ένα σημείωμα του Διευθυντή προς τους γονείς ότι δεν έχουν ανανεωθεί οι συμβάσεις οδηγών και συνοδών, άρα τα παιδιά μένουν σπίτι μέχρι νεοτέρας.

11 Νοεμβρίου είναι η ημερομηνία του σημειώματος, δεν ξέρω αν σε μια βδομάδα έχουν γίνει όσα δεν έγιναν μέσα σε 2 μήνες.

Το δεύτερο είναι μια επιστολή από το Σύλλογο και Κηδεμόνων των Μαθητών του Ειδικού Γυμνασίου – Λυκείου Αθηνών, που εδρεύει στην Ηλιούπολη, άλλο πλήθος και πάθος παιδιών κλεισμένο στο σπίτι λόγω κενών θέσεων εκπαιδευτικών.

Το τρίτο αφορά τα προβλήματα των γονιών της Παμμακαρίστου που έχουν καταφύγει στο Συνήγορο του Πολίτη, ζητώντας φυσικά εκπαιδευτικό και ειδικό βοηθητικό προσωπικό.

Οι άνθρωποι που στελεχώνουν το σχολείο μας, εκτός από υπέροχοι εκπαιδευτικοί είναι πάντα αναπληρωτές, όπως και η πλειοψηφία των περί την ειδική αγωγή εκπαιδευτικών. "Φέτος τους χρειαζόμαστε, του χρόνου ποιος ξέρει, ένας και δυο είναι οι αυτιστικοί που θεραπεύονται από χρονιά σε χρονιά?", σκέφτονται στο υπουργείο πιθανολογώ. Οι αρμόδιοι ίσως ξέρουν κάτι κι αισιοδοξούν περισσότερο από εμάς για την πορεία του κάθε Ρίκου.

Γράψιμο

Από το Σεπτέμβριο που ο Ρίκος ξεκίνησε συστηματικά να μαθαίνει να γράφει και περάσαμε από τον (εύκολο στο πιάσιμο) χοντρό μαρκαδόρο στο μολύβι (με λαβή) έχει κάνει σημαντική πρόοδο στην τριποδική λαβή.

Η εργοθεραπεύτρια του κάνει σταδιακά διάφορες ασκήσεις. Αυτό που δείχνει να πιάνει τόπο είναι κάτι κολπάκια προθέρμανσης των δαχτύλων που απολαμβάνει να τα κάνει και να μετράει μόνος του. 10 ανοιγοκλεισίματα στις μπουνίτσες (τι λέξη!), δέκα αραιώματα πυκνώματα των δακτύλων, διάφορα άλλα, οι χάντρες κι είναι έτοιμος για τη συγγραφή των απομνημονευμάτων του.

Εδώ πολύ χαριτωμένες εργοθεραπευτικές ιδέες, σε ένα ιδιαίτερα εύχρηστο site, ιδέες που δείχνουν ότι χρειάζεται χρόνος και διάθεση για δουλειά και εφόσον αυτά υπάρχουν καμιά φορά τα εξειδικευμένα υλικά είναι περιττά (σε μένα τα λέω).

Έτοιμοι για τη φωτογράφιση του maison

Είναι να μην τον πιάσει τον ψυχαναγκαστικό κάτι, άπαξ και τον (με) πιάσει τελείωσε. Φτιάχτηκε η γωνιά του Ρίκου.

Καρφιτσωμένοι πάνω από το τραπέζι είναι οι κανόνες και το πρόγραμμα που θα χρησιμοποιείται σε κάθε συνεδρία (εικόνα 1).

Η διακριτική λεπτομέρεια, time timer είναι για να τη σπάσω στο Houz που παλεύει με τα χρονόμετρα των αυγών. Eμ δεν κάνουμε δουλειά έτσι.

Οι ανεξάρτητες εργασίες του είναι αυτά τα μπακαλόκουτα πάνω στη συρταριέρα και τα αποκάτω ντοσιέ (εικόνα 2).

Δεξιά είναι το 45o πρόγραμμα που φτιάχνω στη ζωή μου, έχοντας όμως πλέον ανακαλύψει το περιβόητο μακετόχαρτο. Αριστερά του είναι οι μέρες της εβδομάδας, εγώ διαλέγω και βάζω τη σωστή κάθε φορά κι ο Ρίκος πρέπει να την ταυτίζει από πάνω-καινοτομία.

Πάνω είναι ένας πίνακας της Φιλοπούλου, χωρίς αποδεδειγμένη θεραπευτική αξία για τον αυτισμό, εμένα με ηρεμεί πάντως.

ΥΓ1. Επιστροφή τη Δευτέρα!

ΥΓ2. Αυτό εννοούσα ότι ο Ρίκος είναι εξαντλημένος, η ώρα είναι 20.20 και ο Μορφέας ήρθε μεσούντος του Μπομπ.

Αθήνα καλεί Ρώμη

Και ενημερώνει για πρόσθετες και αναπόφευκτες αλλαγές διαρρύθμισης. Αυτό είναι το τραπεζάκι που είχαμε στην τραπεζαρία. Όπως πιστοποιεί ο περίλυπος εμπειρογνώμονας-ήρθαν οι επιτόπου που έλεγε κι ο Χάρυ Κλυν-εκεί που είχε τζάμι πλέον τα χέρια ενώνονται.

Και σοβαρεύω: το τραπεζάκι το έσπασε ο Ρίκος σε μια κρίση νεύρων. Μετά τις φωνές, τον εκνευρισμό, την άρνηση νομίζω ότι το παιδί εκφράζει κούραση λόγω των πολύωρων μαθημάτων και πρέπει να δω πώς θα αναπροσαρμόσω το πρόγραμμα να τον ελαφρύνω. Ώρα για λίγο ρελαντί.

Νέα ΣΚ, τι άλλο

• Αυτό το καταπληκτικό ψαλίδι, τ’ άξιζε τα λεφτά του τελικά. Συναισθανόμενη την κρίση (που τελικά δεν θα είναι ούτε V-απότομη πτώση, γρήγορη ανάκαμψη-, ούτε U-αργή πτώση αργή ανάκαμψη-αλλά L-κάθετη πτώση, αμφίβολη ανάκαμψη) αμφιταλαντεύτηκα για αρκετή ώρα πριν το πάρω. Όπως όμως φανερώνει η τρομαχτικά συγκεντρωμένη φάτσα ήταν εν τέλει καλή αγορά.
  

• Από εκρηκτική ξανθιά μεταμορφώθηκα σε στοχαστική μελαχρινή κι ο Ρίκος ούτε λέξη! Αντίθετα μόλις κουρεύτηκε η Αναστασία-που τον απασχολεί τα μεσημέρια-ο Ρίκος αναρωτήθηκε μόλις την είδε, «πότε θα ΄ρθει η άλλη κυρία Αναστασία»?

• Και το αναπόφευκτο ανάγνωσμα του ΣΚ: «Το ευχαριστημένο ή οι δικοί μου άνθρωποι» της Μαρίνας Καραγάτση ήταν όσο καλό έλεγε ο Μπακουνάκης κι ο Γαραντούδης.