Νατς είμαι κι εγώ όμως

μην κρυβόμεθα. Η πρωινή μου ρουτίνα τις τελευταίες μέρες, μαζί με τον καφέ:

Μπαίνω στο site της Πρωτοπορίας κι ελέγχω τις νέες εκδόσεις, ομοίως για συγκεκριμένα βιβλία ελέγχω τη biblionet του ΕΚΕΒΙ.

Εν συνεχεία στο site του Καστανιώτη να δω πότε θα περάσει από τα υπό έκδοση στα νέες εκδόσεις το Αθώο Αίμα της P.D.James (πέρασε).

Στέλνω mail ή παίρνω τηλέφωνο-εκ περιτροπής τα κάνω για να μη με αντιληφθούν τη stalker- την Άγρα και την Εστία και ρωτάω για τους καινούριους Ελλρόι και Φόουλς αντιστοίχως.

Εφόσον κάποιο από όσα ψάχνω έχει όντως εκδοθεί παίρνω τηλέφωνο τον άνθρωπο μου στην πολιτεία και συνθηματικά όπως οι παναγοπουλαιοαπαγωγείς ρωτάω αν όντως ισχύουν οι φήμες περί ριχτάδικου πολύ πονηρού.

Αν ναι, παίρνω σακουλάκι σιτάρι-μέμνησο τα περιστέρια-και Ρίκο και κατηφορίζουμε για κέντρο.

Όλο αυτό το σκηνικό αισθάνομαι ότι (πρέπει να) έχει ημερομηνία λήξης.

Όπου το ΣΚΔ διαβάζει:

• Μάρκο Αυρήλιο, Εις Εαυτόν

  «στον προπάππο μου χρωστάω το ότι δε φοίτησα σε δημόσιες σχολές αλλά είχα καλούς δασκάλους στο σπίτι και το ότι γνωρίζω πως για τέτοια πράγματα πρέπει να ξοδεύεις χωρίς φειδώ»-να θυμηθώ να το τρίψω στη μούρη του συζύγου όταν γκρινιάξει για τον προϋπολογισμό του Ρίκου.

  «ο κόσμος κοιτά πώς να καταφύγει σε εξοχικά σπίτια και στις παραλίες και στα βουνά κι εσύ ο ίδιος έχει συνηθίσει να τ’ αποζητάς αυτά και με το παραπάνω. Κι όμως, αυτό δείχνει αφέλεια, αφού μπορείς ό,τι ώρα θέλεις να καταφύγεις στον εαυτό σου»

• Ένα αιματοβαμμένο αστυνομικό, στο σινοϊαπωνικό πόλεμο-αν αντέξω-ίσως εντρυφήσω το καλοκαίρι
• Κούρτοβικ βιβλιοδρόμιο: στο παρελθόν έχει γράψει πολύ εμπεριστατωμένα άρθρα εναντίον της ροζ λογοτεχνίας και εγχειριδίων αυτοβοήθειας τύπου Κοέλιο. Η επίθεση όμως εναντίον των αναγνωστριών της ροζ λογοτεχνίας ήταν σκέτος μισογυνισμός:

  «Εξίσου φανερό ήταν ότι η ζωή δεν είχε φανεί πολύ γενναιόδωρη σ΄ αυτές τις γυναίκες. Τα πρόσωπα που έβλεπα ήταν στερημένα, σχεδόν ρημαγμένα, και σε μερικά βλέμματα πρόσεξα κάτι το αλαφιασμένο.

  []…[]τα κεφάλια των γυναικών με τα ξασμένα, τα οξυζεναρισμένα ή τα σκληρά σαν πράσα μαλλιά,

  ..[]..Ξαναφέρνοντας όμως στον νου μου τα πρόσωπα των αναγνωστριών που έψαχναν σκυμμένες στα βιβλία, σ΄ εκείνο το εκθεσιακό περίπτερο, σκέφτομαι πως, όταν δεν συναντάμε στη ζωή μας τέτοια βλέμματα ή ίσως όταν δεν έχουμε αρκετή ευαισθησία για να τα προσέξουμε και να τα ερμηνεύσουμε, ακόμα και μια φλύαρη, ψεύτικη ερωτική εξομολόγηση μπορεί να γίνει βάλσαμο για την ψυχή μας.»

  Χολή άνευ λόγου και αιτίας.

Σε διάθεση

ματαιότης-ματαιοτήτων κλπ, όπως ο πίνακας λίγο πολύ (ο ζωγράφος και η σύζυγος καθρεφτίζονται ως κρανία αν προσέξετε-μεγεθύνετε-βγάλετε τους οφθαλμούς σας στην εικόνα).
Επιστρέφω την Παρασκευή, υπολογίζω ότι είναι μια κρίση των δυο ημερών, κι αύριο που το πρωί θα είμαι στην Πολιτεία θα περιοριστεί αισθητά.

Έκτακτο: Σήμερα, Πέμπτη 21 Μαΐου 2009, η Εκπομπή του ANT 1 «ΜΕ ΑΓΑΠΗ», στις 18:50, θα προβάλλει αφιέρωμα στην Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων.

Ολ μάι σάνς

(που έλεγε κι ο Άρθουρ Μίλλερ)

Επιτέλους-διότι είχα καιρό να το πετύχω το σωστό βιβλίο-ο Αργύρης κόλλησε με το Χόμπιτ. Το Χόμπιτ και τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών τα είχα διαβάσει ακριβώς την εποχή που τα μετάφραζε ο Κέδρος, τέλειωνα τον έναν τόμο και περίμενα να βγει ο επόμενος-και θυμάμαι πόσο είχα στενοχωρηθεί στον τόμο που ο Τόλκιν μας άφηνε με την εντύπωση ότι είχε πεθάνει ο Γκάνταλφ.

Στη δεύτερη ο Αργύρης κλαίει απαρηγόρητος γιατί είναι στα τελειώματα και μόλις πέθαναν ο Θόριν (στο θεό σου, ο Θόριν??), ο Φίλι κι ο Κίλι. Σπαραγμός, «μα τόσο ωραίο βιβλίο, να γλιτώσουν από το δράκο, για να πεθάνουν στο τέλος», και εκ νέου κλαυθμός και οδυρμός.

Αντιδράσεις (ευτυχούς κατά βάθος) μανούλας, η μια πιο παρτσακλή από την άλλη:

-Εντάξει, οι άλλοι νάνοι όμως κι ο Μπίλμπο σώθηκαν.

-Αργύρη, ηρέμησε ο Θόριν δεν υπήρχε ούτως ή άλλως, αλλά είδες τι καταπληκτικό βιβλίο ήταν!

-τα επόμενα βιβλία του Τόλκιν είναι ακόμα πιο περιπετειώδη!

Ιατρικών συνέχεια

(Έτσι για να τη σπάσω σε κάποιους που λένε ότι εσχάτως το μπλογκ έχει γίνει φουλ εσωστρεφές, άλλωστε σήμερα η συζήτηση είναι αλλού).

Το προηγούμενο ντοκιμαντέρ το βλέπω σε δόσεις, απόψε είναι η τελευταία.

Σκηνή: γιαγιά φέρνει στο Μαρς τη μαγνητική του εγγονού της. Η γιαγιά δε μιλάει αγγλικά, ο ουκρανός νευροχειρούργος (Πέτροβιτς) μεταφράζει, ο Μαρς εξετάζει τη μαγνητική.

Μαρς: ο όγκος δεν είναι εγχειρήσιμος, το παιδί έχει περίπου ένα χρόνο ζωής. Ο ουκρανός μεταφράζει, η κάμερα παίρνει τις εκφράσεις των τριών, μια αλυσιδωτή αντίδραση η μεταφορά των νέων. Βλέπεις τη γιαγιά να βουρκώνει, ευχαριστεί το γιατρό, ο Μαρς μονολογεί χαμηλόφωνα, life is cruel.

Αναμονή στο διάδρομο των ασθενών που θα εξετάζει ο Μαρς, μέρα και νύχτα σχεδόν για όσες μέρες είναι εκεί. Η ουρά είναι άναρχη, ο Πέτροβιτς βγαίνει κάνα δυο φορές και τους φωνάζει να μην κλείνουν το πέρασμα, να κανονίσουν μόνοι τους τις προτεραιότητες, την τελευταία βγαίνει με ένα κουτί σοκολατάκια και τους λέει να το περάσουν ο ένας στον άλλο. Μαγικό.

Τελευταίο και άσχετο: αυτός ο πίνακας πάντα μού άρεσε, αλλά τώρα διάβασα και την ιστορία του σ’ αυτό το βιβλίο, δεν είχα ερμηνεύσει τη στάση του σώματος του κοριτσιού. Η Κριστίνα έπασχε από πολιομυελίτιδα, ο Wyeth τη θαύμαζε και τη θεωρούσε υπόδειγμα δυνατού ανθρώπου.

Η ώρα του banner?

Θα μπορούσα να το αποδώσω στην εσπρεσιέρα που πήραμε στη δουλειά και πρέπει να πίνουμε έκαστος 7 εσπρέσσο ημερησίως για να τηρήσουμε το συμβόλαιο με την εσπρεσοεταιρεία, αλλά το γεγονός είναι ότι εσχάτως βρίσκομαι σε παροξυσμό.

Εξηγούμαι: εν όψει κλεισίματος των σχολείων ψάχνω άνθρωπο για το πρωινό του Ρίκου, καθότι η μεσημεριανή κοπέλα αποχωρεί. Από την άλλη σκέφτομαι να κάνω και μια κρούση στη δασκάλα του μήπως του κάνει μάθημα τις μέρες των διακοπών να εμπεδώσει αυτά τα καταραμένα τα «ευ» και «αυ».

Παλιά γελάγαμε με ένα συνάδελφο που ήξερε για το μπλογκ και μ΄άκουγε να γκρινιάζω ότι δε βγαίνω οικονομικά με τα μαθήματα κι είχε κάνει την εξής πρωτοποριακή πρόταση: «βάλε ένα μπανεράκι στο blog που θα λέει, γίνε ο χορηγός της λογοθεραπείας του Ρίκου!» Αν δεν πρυτανεύσει η λογική σχετικά με τα έξοδα που κάνω, το βλέπω το bannerάκι να ΄ρχεται!

Πάω να σκαρφιστώ απαντήσεις για τα σχόλια του πιο κάτω ποστ.

Εγώ ενάντια στον κόσμο?

Αεροδρόμιο του Ηρακλείου, περιμένουμε την πτήση μας με ένα συνάδελφο.

Εγώ: Σπύρο, μόλις τώρα διάβασα για το θεώρημα των 4 χρωμάτων. Tο ήξερες ότι αρκούν 4 χρώματα για να απεικονίσεις όλες τις χώρες οποιουδήποτε χάρτη, χωρίς να έχουν όμορες χώρες ίδιο χρώμα?

Σπ: Μμμμ, δε μου λες πρέπει να πάρουμε τίποτα να τους κεράσουμε στο γραφείο ή να κάνουμε την πάπια?

Συζυγική παστάδα το ίδιο βράδυ:

Εγώ: Άκου φίλε μου, υπήρχε ένας μαθηματικός ο ‘Ερντος ο οποίος έκανε τρομερό πλήθος δημοσιεύσεων, τόσο που σκεφτήκαν να φτιάξουν τον αριθμό Έρντος για τους μαθηματικούς. Κάποιος που έχει κάνει μια δημοσίευση με τον Έρντος έχει αριθμό Έρντος 1, κάποιος που έχει κάνει μια δημοσίευση με κάποιον που έχει κάνει μια δημοσίευση με τον Έρντος έχει Έρντος 2 κ.ο.κ

Δ: Πας καλά έντεκα η ώρα?

Εγώ (εκστασιασμένη πλέον): αλλά το πιο αστείο είναι που στη wikipedia που το γκούγκλισα υπάρχει κάτω από το λήμμα αριθμός Έρντος και αριθμός Κέβιν Μπέικον, με αυτούς που έχουν παίξει με κάποιον που έχει παίξει με τον Μπέικον. Και το καλύτερο είναι ότι υπάρχουν-ελάχιστες μεν αλλά υπάρχουν-κοινές παρουσίες στα 2 δίκτυα, άνθρωποι που έχουν και αριθμό Erdos και αριθμό Bacon!

Δ: μα τι βλακείες, τι μου λες τώρα, μάλλον λέγε μου, να κάνω τον έξυπνο στον Αλέξη.

(όπως μαρτυρούν τα παραπάνω διαβάζω ένα βιβλίο για τον Ούγγρο μαθηματικό Πωλ Έρντος, μια προσωπικότητα που η butterfly θα εκτιμούσε).

Και λίγα βρήκα

Αυτά που με εκνευρίζουν, από το παιχνίδι της Διόνας:

1. σιχαίνομαι σφόδρα το μαγαζί απ’ όπου αγοράζω τα αναλώσιμα της φωτογραφίας. Η φιλοσοφία του «όλα είναι για όλους, κάθε παιδάκι μπορεί να πάρει ένα-δεν-ξέρω-ποιο-ακριβό-παιχνίδι, απλώς το φτηνό δικό σου θα σπάσει με την πρώτη χρήση» νομίζω είναι από τα πιο απαίσια μαθήματα που δίνουμε στα παιδιά.

2. τα αυτοκίνητα που χώνονται μέσω βοηθητικής λωρίδας. Όλοι είμαστε ίσοι, αλλά ορισμένοι πιο ίσιοι και πιο μάγκες συνάμα. Πολλές φορές είμαι το αυτοκίνητο που είναι όσο δεξιότερα μπορεί στη λωρίδα με την κίνηση προκειμένου να ανακόψω τον εκ δεξιών εμβόλιμο. Βέβαια είναι τόσα τα νεύρα μου καθώς το κάνω που υπολογίζω ότι μου ΄χει κόψει τουλάχιστον 3 χρόνια από το προσδόκιμο ζωής των 81 ετών.

3. οι άνθρωποι που προσπαθούν να επιβάλλουν τις απόψεις τους σε ζητήματα ανατροφής κι εκπαίδευσης των παιδιών. Όλος αυτός ο μπελάς των strong opinions νομίζω ότι καλύπτει το άγχος μας ως γονιών ότι το μεγάλωμα των παιδιών δεν είναι μια ντετερμινιστική διαδικασία, δεν είναι πλήρως στο χέρι σου βρε αδερφέ, κατάλαβέ το.

Και συγκρατούμαι, εικάζω ότι ή θα σταματήσω εδώ ή η λίστα θα λάβει θηριώδεις διαστάσεις.

Τα πράγματα είναι χειρότερα απ’ ότι πίστευα

Και δεν το λέω εγώ, το λέει ο John Gray, στα Αχυρένια Σκυλιά, ένα βιβλίο που αποδομεί τις έννοιες της προόδου, της ηθικής και του ανθρωπισμού ως ιουδαιοχριστιανική θρησκευτικότητα και επιστημονίστικο προοδευτισμό (ο Μονό τα λέει, όχι εγώ). Αποσπασματάκια που με έκαναν κλικ:

«Αν οι άνθρωποι τείνουν να ελπίζουν στην πρόοδο, αυτό δεν οφείλεται τόσο σε γνήσια πίστη όσο στο φόβο απέναντι στο τι μπορεί να προκύψει αν σταματήσουν να ελπίζουν».

Παραθέτει Shalamov που έλεγα τις προάλλες-ο οποίος Shalamov πέρασε 17 χρόνια της ζωής του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης της Κολίμα: «όποιος νομίζει ότι μπορεί να συμπεριφέρεται διαφορετικά απ’ ό,τι συμπεριφέρεται δεν έχει αγγίξει ποτέ τον αληθινό πάτο της ζωής, δεν αναγκάστηκε ποτέ να πνεύσει τα λοίσθια σε ‘ένα κόσμο δίχως ήρωες’».

Ενας Ράσσελ εμβόλιμος: «είχα υποθέσει πως στους περισσότερους ανθρώπους άρεσαν τα χρήματα περισσότερο απ’ οτιδήποτε άλλο, ανακάλυψα όμως πως η καταστροφή τους άρεσε ακόμα περισσότερο».

Και πού μας πάει το παραπάνω, υποψιασμένοι αναγνώστες? Ο τύπος αρνείται ακόμα και την ελεύθερη βούληση! «Ο Benjamin Libet, στο έργο του για την ‘καθυστέρηση του μισού δευτερολέπτου’, έδειξε ότι η ηλεκτρική ώση που θέτει σε εφαρμογή την πράξη συμβαίνει μισό δευτερόλεπτο προτού αποφασίσουμε συνειδητά να πράξουμε».

Συνεχίζουμε με ένα προβοκατόρικο περί ναρκωτικών: «οι πιο ανηλεείς πολέμιοι των ναρκωτικών ήταν ανέκαθεν οι στρατευμένοι προοδευτικοί[..] η χρήση ναρκωτικών αποτελεί σιωπηρή παραδοχή μιας απαγορευμένης αλήθειας. Για τους περισσότερους ανθρώπους η ευτυχία είναι απρόσιτη. Το αίσθημα πληρότητας δεν εντοπίζεται στην καθημερινή ζωή, αλλά στην απόδραση από αυτή. Αφού η ευτυχία είναι δυσεύρετη, η πλειονότητα της ανθρωπότητας επιζητά την ηδονή.»

Και το κλείσιμο αφιερωμένο στη Μαρία: «Ανατραφήκαμε με θρησκείες και φιλοσοφίες που αρνούνται την εμπειρία της τραγωδίας. Η καλή ζωή δεν εντοπίζεται στα όνειρα για πρόοδο, αλλά στο να αντιμετωπίζουμε τις τραγικές ενδεχομενικότητες».

Επί των οικιών ημών κλπ κλπ αλλιώς ύμνος στην Πολιτεία (το βιβλιοπωλείο)

(προειδοποιώ: εντελώς εις εαυτόν το ποστ)

Η αίσθηση της κατάρρευσης-όχι δεν αναφέρομαι μόνο στην απόδραση Παλαιοκώστα: περασμένη εβδομάδα σε βιβλιοπωλείο εμπορικού κέντρου ζητούσα τη βιογραφία του Οπενχάιμερ. Πρόκειται για βιβλίο που η μετάφραση του έχει κάνει αίσθηση, 25 χρόνια έρευνας των βραβευμένων με Πούλιτζερ συγγραφέων, η υπάλληλος πασχίζει μπροστά στον υπολογιστή να το βρει, «μήπως το Οπενχάιμερ γράφεται με ωμέγα» και άλλα παιδαριώδη.

Πολιτεία, χαρά της ζωής μου, φως των ματιών μου.

Ερώτηση μου τηλεφωνικά για ένα βιβλίο: «εεε για ένα βιβλίο ήθελα να ρωτήσω, του Σαλάμοφ, ‘Αφηγήσεις από την Κολίμα’, εκδόσεις Πέρασμα, έχω διαβάσει στην Ελευθεροτυπία ότι θα βγει, αλλά δεν καταλαβαίνω αν κυκλοφορεί ή όχι», απάντηση ά-με-ση: «έχει προαναγγελθεί από το Νοέμβρη, αλλά ούτε εμείς το έχουμε δει», γελάει ο τύπος στο τηλέφωνο με το χαρακτηριστικό γέλιο των geeks, γελάω κι εγώ με τον ίδιο ηλίθιο συνωμοτικό τρόπο, έχουμε μοιραστεί μια στιγμή ευτυχίας.

(απαντάω στα προηγούμενα σχόλια το μεσημέρι-teaser: διαφωνώ σε ορισμένα με Βαγγελιώ και συμφωνώ με Χρήστο, κάτι βάζουν στο νερό!)

(πέρα από πλάκα, εμένα μ΄άρεσε)

Είστε σε μια παρέα και δε λέει να σπάσει ο πάγος με τίποτα, να σταματήσει το εκνευριστικό πλατάγισμα των χειλιών λόγω φαγητού, ψοφάτε για μια ενδιαφέρουσα ατάκα που θα σας κάνει (ξανά?) την ψυχή της συζήτησης. Ιδού κάτι πρωτότυπο:

«Ξέρετε ποια είναι η συνήθης επιγραφή στις αίθουσες όπου διενεργούνται οι νεκροτομές? Γράφει λοιπόν, hic est locus ubi mors gaudet succurrere vitae, που μεταφράζεται ως: εδώ είναι το μέρος όπου ο θάνατος προστρέχει προς βοήθεια της ζωής»

Αν μη τι άλλο τα μασουλήματα θα πάψουν.

Αχ, καιρό είχα να γράψω κάτι μακάβριο και άχρηστο συνάμα! (από το How we die)

Χριστούγεννα-Πρωτοχρονιά

Ξεκινάμε παραδοσιακά, χιόνια-και ουχί πιόνια και ποδοσφαιράκι (στο οποίο αρχικά ο Ρίκος απλώς προσπαθούσε να εμβολίσει από απέναντι το στομάχι του Αργύρη).

Εγώ διαβάζω εκατομμύρια αστυνομικά (ανακαλύπτω η αδαής τη Ρουθ Ρέντελ, έναν Ιάπωνα και το Εκ προμελέτης).

Εν συνεχεία μας παρασέρνει η τεχνολογία, ο Ρίκος συνειδητοποιεί δειλά δειλά τι στην ευχή κάνει το ποντίκι κι ενθουσιάζεται. Εγώ διαβάζω το πρώτο μέρος του Ζοφερού Οίκου και το δεύτερο βιβλίο του Τουσέτ (που με αφήνει με ανάμικτα συναισθήματα, αλλά φυσικά μού αρέσει).

Κι έρχεται-με δυο χρόνια καθυστέρηση-στο σπιτικό μας το απαύγασμα της τεχνολογίας (wiiii). Στη φώτο ο Αργύρης παίζει μπόουλινγκ κι ο Ρίκος κάνει κερκίδα.

Δεδομένου ότι σήμερα ξύπνησα 6 το πρωί για λίγο μποξ και ελάχιστο τένις πριν τη δουλειά, Κύριος οίδε πότε θα ξαναπιάσω την Έστερ Σάμερσον. Καλή Χρονιά!

Χωρίς να φοβάμαι τίποτα πια

Στα συν του βιβλίου (κι ας διαφωνεί (?) η Διόνα):

• Ο Μπαρνς, παρότι γράφει με χιούμορ, σε κανένα σημείο δε χρυσώνει το χάπι του θανάτου

• Πολύ πιο τίμιο από τον Κήπο του Επίκουρου του Γιάλομ, αυτή την καραμέλα του όσο πληρέστερη ζωή ζεις τόσο πιο συμφιλιωμένος με το θάνατο είσαι, ποτέ δεν την έφαγα.

• Αναφέρει ένα πιθανώς ενδιαφέρον βιβλίο, το How we Die του Sherwin Nuland, όπου ο συγγραφέας-γιατρός είναι προφανές με τι καταπιάνεται. Σημειώνει δε o γιατρός ότι οι περισσότεροι ασθενείς του-αντίθετα με τα όσα περιγράφει η Κιούμπλερ-Ρος για τα 5 στάδια του πένθους (άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή)-ποτέ δεν ξεπερνάνε το στάδιο της άρνησης-το υποψιαζόμουν, διάολε!

Και μετά, με αφορμή Τα Νέα μπαίνω στο site του Θανάση Τριαρίδη και διαβάζω αυτό το υπέροχο σημείωμα για το Ich bebe του, «Μα τώρα ας στρέψω την προσοχή σας σε κάτι άλλο, κάτι πολύ μεγαλύτερο από το όποιο βιβλίο μου…» και βλέπω και το κλιπ του Κλάους Νόμι.

ΥΓ. Όχι ακριβώς στο πνεύμα των ημερών το ποστίδιο.

Είναι η περίπτωσή μου, γιατρέ?

Διαβάζω το δοκίμιο του Ουελμπέκ για τον Λάβκραφτ με εισαγωγή του Στίβεν Κινγκ. Πιο παράταιρος συνδυασμός εισαγωγής και κυρίως θέματος δεν πρέπει να έχει υπάρξει. Ο Κινγκ , ως είθισται όταν δε γράφει μυθοπλασία, γράφει ένα κειμενάκι απλοϊκό, ('Εσείς δεν έχετε φοβηθεί ποτέ?[…] (ενν. ο Λάβκραφτ] Το σίγουρο είναι ότι δεν είχε απαντήσει ποτέ όπως εκείνος ο συγγραφέας σ’ ένα Παγκόσμιο Συνέδριο Τρόμου, τον οποίο άκουσα να λέει: «εννοείτε αν τα ‘κανα πάνω μου?»'). Ο γοητευτικός Ουελμπέκ είναι από τότε ο πνευματώδης Ουελμπέκ.

Κι εγώ βρήκα την εξήγηση του εθισμού μου με τα αστυνομικά, δια στόματος Λάβκραφτ, γίναμε 2 τα ευγενή και απογοητευμένα πνεύματα:

«Έχω τόσο απαυδήσει με την ανθρωπότητα και τον κόσμο, ώστε δε με ενδιαφέρει τίποτε άλλο, εκτός κι αν πρόκειται για δυο τουλάχιστον φόνους ανά σελίδα ή για την ακατονόμαστη και ακαταλόγιστη φρίκη που έρχεται από μακρινούς κόσμους».

Υπαρξιακά (μου) στο μπλέντερ

Τον γκούγκλισα ορμώμενη από σχετικό άρθρο της κυριακάτικης Ε, Marco Evaristti λέγεται. Το έκθεμα είναι 10 μπλέντερ με ζωντανά χρυσόψαρα μέσα τους να κολυμπάνε. Τα μπλέντερ είναι συνδεδεμένα στην πρίζα και είναι στην ευχέρεια των θεατών να τα θέσουν σε λειτουργία. Ο ίδιος λέει ότι πρόκειται για αναφορά στο εύθραυστο της ομορφιάς και της ύπαρξης.

Η πρώτη έκθεση των μίξερ το 2000 τον οδήγησε στο δικαστήριο. Στη δεύτερη το κοινό κατέστρεψε τα εκθέματα από την πρώτη μέρα.

Φαντάζομαι το όλο σκηνικό της ύπαρξης σαν το πηδηματάκι που κάνει ένα ψαράκι, βγαίνει για λίγο από τα μαύρα νερά της ανυπαρξίας, μένει για λίγο στον ήλιο και μετά επιστρέφει στο τίποτα-ίσως είναι κάποιου άλλου αυτό, τώρα που το σκέφτομαι. Επίσης είμαι της άποψης ότι δεν υπάρχει κάποιο ιδιαίτερο νόημα στο τι θα σου συμβεί όσο είσαι έξω από το νερό, αν το χέρι θα πατήσει το κουμπάκι του μπλέντερ ή θα προσπεράσει, να μην τα πολυλογώ αυτή η ιδέα με τα χρυσόψαρα μού άρεσε πολύ.

Ν' ανησυχώ?

Δεν μπορώ να αποφασίσω ποιο είναι το τρομαχτικότερο, ότι σκέφτηκε πως θα με ενδιαφέρει η ιστορία ή το ότι όντως αυτό συνέβη.

Συνάδελφος τις, ο Χάρης, μού στέλνει το ακόλουθο λινκ με το σχόλιο:

"Η ιστορία είναι παράξενη, αλλά στο τέλος γίνεται σουρρεαλιστική!"

Ανοίγω το λινκ για να μάθω ότι:

Στο Βανκούβερ του Καναδά ξεβράστηκε στην παραλία ένα πόδι-το τέταρτο μέσα στη χρονιά. Όλα τα πόδια φορούσαν κάλτσες και αθλητικά παπούτσια και πρόκειται πάντα για δεξιά πόδια που δε φαίνεται να έχουν αποκοπεί με βίαιο τρόπο.

Εικάζεται ότι ίσως πρόκειται για πόδια θυμάτων ενός σχετικά πρόσφατου αεροπορικού δυστυχήματος. Η ιστορία απογειώνεται, όπως παρατηρεί κι ο Χάρης, με την παρακάτω επιστημονική μαρτυρία:

Ένας ωκεανογράφος εξηγεί ότι δεν είναι σύμπτωση που όλα τα πόδια βρέθηκαν στην ίδια περιοχή. Τα αριστερά και τα δεξιά παπούτσια επιπλέουν διαφορετικά, οπότε υπάρχουν παραλίες που συγκεντρώνουν κυρίως δεξιά παπούτσια και άλλες αριστερά, λόγω του ανέμου ή των ρευμάτων.

Ίσως φταίει ότι διαβάζω το Μανχάταν του Τζέυ Μακίνενρυ αυτή την εποχή με σχετικά φυσιολογικούς ανθρώπους και καμία προοπτική πτώματος, οπότε χρειαζόμουν την παραπάνω δόση μακάβριου.

Από την άλλη μου αρέσουν πραγματικά αυτά τα φαινομενικά άχρηστα ψήγματα γνώσης που όμως μπορεί να κάνουν τη διαφορά. Πχ οι ελεύθεροι κάθεστε στην παραλία με ενδιαφέρουσα συντροφιά όταν πετάτε αδιάφορα τη γνώση περί διαφορετικού τρόπου πλεύσης αριστερών και δεξιών παπουτσιών. Αν τσιμπήσει συνεχίζετε με το μακάβριο κομμάτι, κι αν μείνει είναι ο άνθρωπος της ζωής σας. Ξέρω ένα τουλάχιστον ζευγάρι που πρέπει να την εντυπωσίασε έτσι: ενώ τους διηγούμαι ότι στο Θόδωρο αρέσουν πολύ τα έντομα, σκαθάρια, μυρμήγκια, αράχνες εκείνος με διορθώνει εξηγώντας ότι οι αράχνες δεν είναι έντομα είναι αραχνοειδή. Δεν αστειεύομαι ότι με συναρπάζουν αυτά τα πράγματα.

Mamma, ρώτησες, θα μάθεις

Η mamma ρώτησε απλές, καθημερινές εμμονές:

• κίνηση, δεν αντέχω την κίνηση. Προτιμώ να κινείται το αμάξι και να πάω μέσω Λαρίσης παρά να περιμένω ακινητοποιημένη. Με το πρώτο μποτιλιάρισμα έχω στρίψει, έχοντας πρόχειρο διαβατήριο, ξηρά τροφή κλπ. Ομοίως στις ουρές, θα φύγω η χαμένη απόγονος των Ρομανώφ, θα ξαναγυρίσω, βλακώδες κατά κανόνα, αλλά με σώζει από τη συμφόρηση.

• κατά κανόνα σιχαίνομαι τα μαγαζιά, ακόμα και βιβλία πλέον (σχεδόν) μόνο ηλεκτρονικά παραγγέλνω

• μη μείνω από βιβλία: παραγγέλνω και έχω πάντα γύρω στα 5 βιβλία ή 20 εκατοστά πάχος σελίδων-ακούγεται χυδαίο κ ποταπό, αλλά συμβαίνει

• φυσικά συμφωνώ με τη mamma ότι ένας είναι ο μόνος, αληθινός, ορθόδοξος τρόπος να γεμίζεις το πλυντήριο πιάτων, οι υπόλοιποι κακώς έχετε πλυντήριο.

Παντελώς άσχετες μεταξύ τους φωτογραφίες

Η πρώτη φωτογραφία είναι από το κυριακάτικο Κ της Καθημερινής. Η Μέριλυν, πιο όμορφη απ’ όσο την έχω δει ποτέ, μαζί με την Κάρεν Μπλίξεν και την Κάρσον ΜακΚόλλερς. Λίγο που μια τόσο όμορφη γυναίκα διάβαζε (αν και εκ πεποιθήσεως ουδέποτε τα τελείωνε, λέει ο Σνεντέρ), λίγο που σχεδόν την αγάπησα διαβάζοντας το βιβλίο, σκάναρα τη φώτο και την ανέβασα. Holly, ακόμα περιμένω να μού πεις τη γνώμη σου για τις Τελευταίες συνεδρίες!

Η δεύτερη είναι από το τελευταίο βιβλίο που διαβάζω, χρυσή πρόταση της Αθανασίας, το George and Sam. Η Charlotte Moore περιγράφει τη ζωή με τους δυο αυτιστικούς και τον ένα νευροτυπικό γιο της με σε ένα βιβλίο που διαβάζεται απνευστί. Θα επανέλθω σίγουρα προχωρώντας το, προς το παρόν η φώτο σχετική με το προηγούμενο post, παιδί και σκύλος σε ένα τρυφερό σύμπλεγμα με σημείο επαφής τα πρόσωπά τους. Διαβάζω για τους SAPT Hellas, τη δράση τους για τα αδέσποτα και τους σκύλους θεραπείας τους και ετοιμάζομαι να τους γράψω.

Καλό Σαββατοκύριακο, τούτη τη βδομάδα άμα την πηδήξαμε, που θα ΄λεγε κι ο Νιόνιος.

Νεανικών διαβασμάτων κατάλοιπα, Τομ Ρόμπινς

(Εις εαυτόν: πρέπει να το οργανώσω πολύ καλά το κείμενο, αλλιώς θα μού βγει εντελώς ΑΑΑ: αυτιστικό, αυτοαναφορικό και μοιραία ακατανόητο).

Τομ Ρόμπινς είχα διαβάσει στα πολύ παιδικάτα μου, φυσικά και είχα εντυπωσιαστεί. Ακόμα αγαπώ πολύ τρυφερά-όσο ηλίθιο κι αν ακούγεται-το άρωμα του ονείρου, τον τρυποκάρυδο, τη Λη Τσέρυ, την αίσθηση ελευθερίας και ατελείωτων δυνατοτήτων που απέπνεε ο Ρόμπινς.

Ήταν η εποχή που δε σημείωνα στα βιβλία, εμπιστευόμενη μια μνήμη που θεωρούσα ελέφαντα. Από εκείνες τις αναγνώσεις λοιπόν, μού είχε εντυπωθεί-δεν υπάρχει λογική εξήγηση γιατί το συγκεκριμένο-ένα τσιτάτο του Ρόμπινς, ότι το χειρότερο που μπορεί να σου συμβεί είναι να λυπάσαι τον εαυτό σου. Λες κι ήταν απόσπασμα από το κόκκινο βιβλιαράκι, το κράτησα και το έκανα εσωτερικό λάβαρο. Χωρίς να το πολυκαταλαβαίνω το ασπάστηκα πλήρως.

Γιατί τα λέω όλ' αυτά? Τις προάλλες ήμουν στον παιδονευρολόγο, να συζητήσουμε λίγο για το αντιεπιληπτικό, να γράψει μια μαγνητική για να την εγκρίνουμε, μια γενική αδιάφορη συζήτηση για το πώς πάει ο Ρίκμαν, τυπικά πράγματα. Αυτό που με σκότωσε ήταν η επανάληψη της επωδού «καλή δύναμη, κουράγιο» καθώς αποχαιρετιόμαστε δια χειραψίας. Κι ενώ με κοίταζε όλο συμπόνια και μού έλεγε όλα αυτά τα εμετικά, ένιωθα σαν το κουνέλι που το υπνωτίζει ο βόας να βυθίζομαι σε μια λίμνη αυτολύπησης (κι άλλα ένιωθα καθότι πρόκειται για ωραίο άντρα αλλά δεν είναι της παρούσης).

Και μετά με έζωσαν τα φίδια, λες και το ίδιο το blog να εμπνέει οίκτο?

Αν ναι, δυο τινά μπορεί να συμβαίνουν. Το ένα είναι το εύκολο, η διαφορετικότητα και τα ελλείμματα να ταυτίζονται αυτόματα στο μυαλό του κόσμου με τη δυστυχία, οπότε δε φταίω εγώ. Το ανησυχητικό είναι αν γράφω όντως ενισχύοντας αυτή την εντύπωση, τίποτα δε θα με απογοήτευε περισσότερο.

ΥΓ. Αυτό το κουκλάκι είναι ένα χριστουγεννιάτικο στολίδι, μόλις το είδα είχα την παράλογη αίσθηση ότι είμαι εγώ-κι είναι και κοκκινομάλα, σαν τη Λη Τσέρυ! Τη βάζω γιατί μού θυμίζει το υπό του Ρόμπινς λεχθέν: "all self-pity is rooted in people taking themselves too seriously".

Roman policier, ο παγκόσμιος χάρτης κι εγώ (λέμε τώρα)

Σε συνέχεια των σχολίων εδώ και μετά φόβου θεού. Όπως ορισμένες αριστερίστικες ομάδες νιώθουν αγεφύρωτες διαφορές μεταξύ τους και πιο εύκολα ανέχονται κάποιον από την αντίπερα όχθη, έτσι κι οι φανατικοί αναγνώστες είμεθα (επιεικώς) μυστήριοι άνθρωποι.

Ας ελπίσουμε ότι ο Κάρβερ κι ο Περέκ θα μας σώσουν και το readingdiary κι εμείς θα παραμείνουμε αδελφά blogs.

Αστυνομικά-«σε αυτά πιστεύω», που λέει κι ο Φουέντες:

Ελρόυ: ας μην αφήσω το σύνδρομο της Ellroy-groupie να σηκώσει κεφάλι, σε αντίθεση με τον ΧΓ, εγώ τον βρίσκω μέχρι και τρυφερό ενίοτε.

Ζαν-Πατρίκ Μανσέτ: άλλη μεγάλη αγάπη, και το καλύτερο? Τη μοιράζομαι και με τον Ουελμπέκ (Μισέλ, αν μας διαβάζεις την καλημέρα μου). Η «πρηνής θέση του σκοπευτή» μάλλον το καλύτερό του. Από τίτλο (αλλά και κινηματογραφική δράση) σκίζει το «Αφήστε τα πτώματα να σαπίσουν στον ήλιο».

Μάρκαρης: το Κ της Καθημερινής στην πρώτη του σελίδα ρωτάει επιφανείς Έλληνες τι το ελληνικό τους κάνει περήφανους. Αγαπητό Κ, εγώ είμαι περήφανη για το Χαρίτο και το Μάρκαρη, γράψτο όπως το λέω.

Χένινγκ Μανκέλ: νομίζω λόγω πρότασης του Μάρκαρη τον διάβασα. Χωρίς το χιούμορ του Χαρίτου ο Βαλάντερ, αλλά καλός.

Χάισμιθ: αν υποθέσουμε ότι η Χάισμιθ θεωρείται αστυνομικό κι όχι Κλασική Λογοτεχνία.

Π.Ντ.Τζέημς: πρόσφατη συμπαθέστατη ανακάλυψη.

Δυο μεμονωμένα αστυνομικά-μυστηρίου υπερβόρειας προέλευσης, Ίρσα Σιγκουργουατέβερ : Ο κύκλος του Κακού και Φορμόλη, Arnaldur Indridason.

Τώρα ορισμένα αστυνομικά, που παρότι μού τα έχουν προτείνει αξιολογότατοι άνθρωποι, οι σχέσεις μας δεν περπάτησαν:

Μονταλμπάν: λίγους ανθρώπους έχω σιχαθεί με τόσο πάθος, έναν παλιό μου προϊστάμενο, μια γνωστή που ακουσίως ψυχαναλύω φρομ τάιμ του τάιμ, τον Καρβάλιο.

Τάιμπο και Ράνκιν: του πρώτου έχω διαβάσει μόνο το τελευταίο, «στην ίδια πόλη υπό βροχή», με όχι ιδιαίτερο ενθουσιασμό. Του δεύτερου απεπειράθην τους Αναστημένους και τους παράτησα. Δέχομαι όμως προτάσεις, διάολε, κάτι καλύτερο θα ΄χουν γράψει.