Φωτορεπορτάζ συνέχεια

	Το σκεπτικό με το βιβλίο που έχει απορροφήσει το μικρό είναι το εξής: με ένα μαρκαδόρο ζωγραφίζεις πάνω από το χνάρι διάφορα (αριθμούς, σχήματα, γράμματα) και μ’ ένα απλό χαρτί τα σβήνεις. Η προσφιλής τακτική είναι: ακολουθώ σωστά το χνάρι και μετά περνάω με το μαρκαδόρο τα πάντα (paint it black). Ο μαρκαδόρος μεταφέρεται εν συνεχεία παντού, χέρια, ρούχα, τοίχος.
	Δαχτυλομπογιές και το σκυλί του πολέμου. Παλιότερα είχε θέμα αισθητηριακής αμυντικότητας και σιχαινόταν να βουτάει το δάχτυλο στις δαχτυλομπογιές. Τώρα αλείφεται και κάνει κι αυτό το αηδιαστικό κλιτς κλιτς ανοιγοκλείνοντας τα δάχτυλα.
	Επίσης βάφοει μούρη, εξού και το τρελό κέφι. Σε δεύτερο πλάνο η σπουδή: " πουαντισμός και τοίχος".

Διάφορα ασύνδετα

Αυτό στο οποίο έχουν εξελιχθεί οι ζωγραφιές πιθανολογώ ότι είναι η νέμεση για τη ροπή μου προς το μακάβριο και το στοιχειωμένο, τα θανατουλιάρικα και τα δολοφονικά, τον Τιμ Μπάρτον και τις «28 εβδομάδες μετά». Τα ανθρωπάκια είναι πλέον σαν πόλτεργκάιστ, μοιάζουν να υπερίπτανται γύρω στα 20 εκ. πάνω από το έδαφος, να κατευθύνονται προς τα ΄κει που τα καλεί η φωνή του αίματος, όλα κάτω από ένα αρρωστημένο ηλιακό φως. Μόλις άρχισε να θυμίζει τη μπαλάντα του αρχαίου ναυτικού το ποστ-all in a hot and copper sky, the bloody sun at noon, οπότε αλλάζουμε κλίμα.

Πρέπει να είμαι από τους ελάχιστους ηλίθιους που κατάφεραν να μείνουν άνευ βενζίνης από τη Δευτέρα κιόλας. Παρόλα αυτά δε μού λείπει το αυτοκίνητο, διότι ο Ρίκος την Κυριακή είδε φόρμουλα. Εξηγούμαι, όποτε βλέπει φόρμουλα το τέκνο μαρσάρει και σπινιάρει για αρκετές μέρες και το μιμείται με εξαιρετική πιστότητα. Τουτέστιν, μπορεί να κυκλοφορώ με λεωφορεία και πόδια, αλλά μπαίνοντας στο σπίτι απολαμβάνω τον καθαρόαιμο ήχο της βρυχώμενης Φεράρι να ξεχύνεται από το σαλόνι καθώς ο μικρός ορμάει να με υποδεχτεί.

Αυτά τα παρανοϊκά, αύριο υπόσχομαι να ακολουθήσει (ελάχιστα πιο) συγκροτημένο ποστ.

Διακοπαί, τα καλά των

Κορίτσια, που διαμαρτυρηθήκατε για το προηγούμενο, πάμε όντως σε κάτι πιο ευχάριστο, καθαρόαιμο κείμενο ρικίστικα και αυτισμός σήμερα.

Διακοπές, τα ευχάριστα του φετινού Πάσχα: θυμάμαι ένα κείμενο της Ακρίτα που έλεγε για τις παιδικές ζωγραφιές με τα χέρια-μούτζα και τους περήφανους γονείς που τις επιδεικνύουν. Όντως τέτοια είναι η περίπτωσή μας εδώ. Ο μικρός ζωγραφίζει με άνεση πλέον καραγκιοζάκια σαν της φωτο. Αφού τα τελειώσει βάφει από πάνω όλο το χαρτί ροζ με ασυγκράτητη ευχαρίστηση.

Άλλο καλό ήταν ότι ξυπνώντας μια μέρα, μού είπε κάτι που είδε στον ύπνο του κι έτσι είπαμε λίγο για τα όνειρα-και μάλλον αντελήφθη τη διαφορά και την έννοια του ονείρου.

Επίσης συνειδητοποίησε την έννοια των διακοπών=κλειστό σχολείο, συνδέσαμε λίγο και το Πάσχα με τα κόκκινα αυγά

Ενθαρρυντικό ήταν και το ότι έπαιξε ποδόσφαιρο (και ζήτησε πολλάκις να ξαναπαίξει) με ένα παιδάκι που μένει δίπλα. Τον έλεγε βέβαια Λαυρέντη (ή Σπύρο) όπως λένε τα παιδιά που παίζει ποδόσφαιρο στο νηπιαγωγείο και έπρεπε να του υπενθυμίζουμε ότι τα εν λόγω παιδιά είναι στην Αθήνα, άλλος είναι τούτος ‘δω. Κάθε φορά έδειχνε γνήσια απορημένος με την επισήμανση. Είτε με τη διάκριση των προσώπων είναι το πρόβλημα (το ΄χω ξαναεντοπίσει), ή λόγω συνήθειας λέει τα ίδια ονόματα ή έχουμε περίπτωση χαμένων τριδύμων και το παιδί αδίκως πάμε να το βγάλουμε τρελό.

Φυσικά θα ακολουθήσει κείμενο με τον αποκαλυπτικό τίτλο «Διακοπές, τα εκνευριστικά»-γιατί μ΄ έχει πιάσει αυτή η μανία με τα τάχαμου teasers δεν ξέρω.

Nam et ipsa scientia potestas est

άλλως πώς η γνώση είναι δύναμη, εξ' ού και εντρυφούμε με περισσή αυτοσυγκέντρωση στην απαιτητική εργασία μας! Στην παρούσα φάση οι εργασίες προγραφής που ο Ρίκος κάνει μόνος του είναι οι εξής:

• τραβάμε ευθείες οριζόντιες γραμμές πάνω από υπάρχουσες διακεκομμένες γραμμές
• το αυτό με κυματάκια και σκαλάκια
• ζωγραφίζουμε την έξοδο από λαβύρινθο
• ζωγραφίζουμε πάνω σε προσχεδιασμένο με διακεκομμένες γραμμές σχέδιο-απλά πραγματάκια, σύννεφα, δέντρα, σπιτάκια, ήλιους, μανιτάρια (amanita muscaria)
• αριστερά υπάρχει στήλη με ζώα τα ενώνουμε με τη δεξιά στήλη με τα ίδια ζώα, ή με τις τροφές ή τις κατοικίες τους.
• το ίδιο παλεύουμε με τις σκιές τους, αλλά με δυσκολία το καταφέρνουμε είναι η αλήθεια
• όπως αποδεικνύει και η φωτογραφία, κοιτάζοντας τις από πάνω οδηγίες ζωγραφίζουμε όλους τους κύκλους κόκκινους, όλα τα τετράγωνα μπλε κλπ.

Φυσικά όλα αυτά γίνονται με αρκετές παραινέσεις και συκωτοπρήξιμο (μου).
Έχω πάρει βιβλία προνηπίου και φωτοτυπώ πολλές φορές την ίδια σελίδα για να την κάνουμε ξανά και ξανά, αλλά και να την πάρει μαζί του στο σχολείο. Όλες τις εργασίες τις έχουμε κάνει και κάνουμε και μαζί σπίτι, αλλά είναι και το υλικό που κάνει με τη συνοδό όταν η υπόλοιπη τάξη κάνει κάτι πιο προχωρημένο-Διαφορικές ΙΙ επί παραδείγματι.

Καλό ΣΚ!

Μια ελαφρά αποδιοργάνωση

Το κακό είναι ότι εσχάτως το πρόγραμμα, για τα πρωινά τουλάχιστον, δε λέει πολλά.

Περιμένουμε να εντοπίσουμε ΤΗ συνοδό για το σχολείο και στο μεταξύ κάνουμε καμιά ανεξάρτητη εργασία σπίτι, λίγο παιχνίδι με τον Αργύρη, λίγο επιτραπέζια με τη γιαγιά, αλλά κυρίως ασχολούμαστε μετά του οίκοι εργαζόμενου πατέρα ο οποίος σύντομα θα κληθεί να επιλέξει μεταξύ του «οίκοι» και «εργαζόμενου».

Μέχρι να ξεκινήσουμε κολυμβητήριο και ο μεγάλος φουλ μαθήματα κάπως έτσι συνεχίζεται η μέρα: επιστρέφει το απόγευμα η μπίσνες γούμαν μήτηρ, εκβιαστικά-δεν θα πάμε μετά βόλτα/Βεϊκου/ψώνια/λούνα πάρκ πακτώνει το νεαρό κύριο στο τραπέζι των εργασιών του και κάνουμε μάθημα καμιά ωρίτσα.

Το τελευταίο διάστημα το μάθημα επικεντρώνεται κυρίως σε προγραφή: τραβάμε γραμμούλες, σχεδιάζουμε κυματάκια, είε αυθόρμητα είτε πατώντας πάνω σε προσχεδιασμένες κουκίδες-τις περιώνυμες «μπιλλίτσες» που λέει κι ο κύριος Ρίκος. Τα πάει ανέλπιστα καλά, αυτό που θέλει διόρθωση είναι λίγο περισσότερη πίεση του μολυβιού. Το θέμα είναι ότι έναν ολόκληρο χειμώνα εργοθεραπείας ο μικρός κρινόταν ανέτοιμος για τις δαχτυλομπογιές καν, κάποια στιγμή μέσα στον Ιούλιο με κατέλαβε η ψύχωση ότι πρέπει να τον μάθω να κρατάει μολύβι και να ζωγραφίζει τα στοιχειώδη. Ξεκινήσαμε ζωγραφίζοντας το εσωτερικό εικόνων των οποίων το πρότυπο βλέπαμε και συζητούσαμε, η Μαρία με συμβούλευσε κι έβαζα ημερομηνίες κι αν συγκρίνει κανείς η πρόοδος είναι εμφανέστατη. Η ζωγραφική τον βοηθάει να συγκεντρώνεται, να ελέγχει το χέρι του και πλέον είναι μια ανεξάρτητη εργασία. Παράλληλα προσπαθούμε να δουλέψουμε το δείχτη, διότι ο Θοδωρής δείχνει συνήθως με όλη την παλάμη και στιγμιαία.

Είχα κατέβει στα βιβλιοπωλεία, όπου και διαπίστωσα αυτό που υποψιαζόμουν, ελάχιστα, αν όχι τίποτα δεν υπάρχει για ειδική αγωγή, ασκησούλες ανάγνωσης ή γραφής. «Θα φάμε ό,τι έχουμε είπε ο κυρ-Θωμάς-από την ομώνυμη καλύβα», και αγόρασε υλικό προνήπιου.