Εγώ: Ρε γμτ, μού λείπει το μπλογκ, πρέπει να βρω κάτι να κάνω, θα λαλήσω.
Δ: Δηλαδή?
Εγώ: Εεε, να το ξανανοίξω.
ΥΓ. Δεν είμαι σίγουρη για τη σειρά που συμβαίνουν (η αυτολύπηση και το χιούμορ) και μάλλον συχνά πυκνά εναλλάσσονται, αλλά ένας εξίσου σημαντικός τρόπος να τα βγάζεις πέρα είναι να τα μοιράζεσαι και να έχεις συμπαράσταση. Εντάξει, ίσως "συμφορές" να παραείναι δραματικό, αλλά πώς να κάνεις γέφυρα με τον Τσετίνη από κάτω?
Νομίζω ότι από τη στιγμή που άρχισε το μπλογκ έτρεμα τη στιγμή που θα έφτανα να αρχίσω τις καταγγελίες, αλλά ως φαίνεται έφτασε.
Σήμερα στον αγιασμό του σχολείου μάθαμε ότι από 3 δασκάλους που χρειάζεται για να λειτουργήσει-χώρια το βοηθητικό προσωπικό-μόνο ο ένας υπάρχει. Παίρνω στο 4ο γραφείο, με διαβεβαιώνουν ότι είμαστε πρώτη προτεραιότητα, αλλά δεν μπορούν να δεσμευτούν για το πότε διότι θα φανούν ανακόλουθοι-κι αν δεν αντέχουν κάτι είναι το να αποδεικνύονται ανακόλουθοι. Το υπουργείο ως είθισται μιλάει σιβυλλικά, «ότι θα ΄ρθουν οι αναπληρωτές, θα ΄ρθουν, αλλά είμαστε σε προεκλογική περίοδο, δεν ξέρουμε πότε». Φίλοι μου, όπως είπε ο Γιάολμ η μόνη βεβαιότητα άλλωστε στη ζωή είναι ο θάνατος. Το ένα κρατούμενο είναι ότι ως μικρό σχολείο δεν έχουμε σύλλογο, μια επιστολή θα ετοιμάσουμε και στείλουμε, αλλά αν υπάρχουν ιδέες είναι ευπρόσδεκτες. Μέχρι τότε Ρίκος και κομπανία οικουρούν.
ματαιότης-ματαιοτήτων κλπ, όπως ο πίνακας λίγο πολύ (ο ζωγράφος και η σύζυγος καθρεφτίζονται ως κρανία αν προσέξετε-μεγεθύνετε-βγάλετε τους οφθαλμούς σας στην εικόνα).
Επιστρέφω την Παρασκευή, υπολογίζω ότι είναι μια κρίση των δυο ημερών, κι αύριο που το πρωί θα είμαι στην Πολιτεία θα περιοριστεί αισθητά.
Έκτακτο: Σήμερα, Πέμπτη 21 Μαΐου 2009, η Εκπομπή του ANT 1 «ΜΕ ΑΓΑΠΗ», στις 18:50, θα προβάλλει αφιέρωμα στην Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων.
έχουν στήσει χορό μέσα στο κεφάλι μου-ίσως υπερβολικό, αλλά Φώκνερ είναι αυτός. Περίεργες μέρες:
γνωρίζω καλό και ενδιαφέροντα κόσμο (ΕΕΠΑΑ), περνάω τη φάση του να οργανωθούμε, να συσπειρωθούμε και άλλα συλλογικά και το απολαμβάνω
ο Ρίκος είναι καλός, πέρασε μια δύσκολη εβδομάδα φοβερής διάσπασης και νευρικότητας, αλλά είναι στα πολύ ικανά και τρυφερά και χαρούμενά του τώρα
θέλω να τελειώσει η ιστορία με την εγγραφή στο σχολείο (ώστε να αρχίσω να ανησυχώ για το Σεπτέμβρη αν θα έχει την ίδια ειδική παιδαγωγό, αν θα χρειαστεί συνοδό κλπ :-))
βλέπω (λόγω μαθημάτων του Θόδωρου) σε τακτική βάση κάποιους γονείς που οι ιστορίες τους με κάνουν και γυρίζω σπίτι άρρωστη
σκέφτομαι αν το ότι δεν θέλω να μού μεταφέρουν το άγχος και τη μαυρίλα τους είναι άμυνα ή βλακώδης αισιοδοξία. Επικεντρώνομαι στο Θόδωρο: ρεαλισμός ή ηττοπάθεια και φόβος για το μέλλον?
Μερικά γεγονότα που ακούω και απωθώ: συζήτηση προχτές με την Αθανασία, αναφέρονται τα ποσά που χρειάζονται για την προστατευμένη διαβίωση. Σε περίπτωση που δε συμμετέχει το κράτος/τα ταμεία πρόκειται για ποσά πραγματικά ασύλληπτα.
(παραδόξως τώρα που τα ΄γραψα νιώθω ήδη καλύτερα)
Η μια (αμυδρή) πιθανότητα είναι να φταίει ο Σνεντέρ-holly, σε έχω προειδοποιήσει! Οι τελευταίες συνεδρίες της Μέριλιν σε βουτάνε για τα καλά στο ζοφερό, αρρωστημένο κόσμο της γυναίκας που θεωρητικά είχε τα πάντα αλλά όχι ό,τι πραγματικά ήθελε. Μού φαίνεται πάσχω κι εγώ από το Σύνδρομο Ελρόι, που λέει ο Λεβί, εμμονή με την αμερικάνικη δεκαετία του 60.
Μετά το λογοτεχνίζοντα πρόλογο, μπήγομε (sic) το μαχαίρι στο σημείο που εκκρίνεται η μέλαινα χολή. Συναντιέμαι χτες με την παιδοψυχίατρο στο κέντρο που εδώ κι ένα τρίμηνο περίπου κάνει απογευματινά μαθήματα ο Θόδωρος. Η πρότασή της είναι να μπει ο μικρός στο πρωινό ειδικό τους πρόγραμμα-ειδικό νηπιαγωγείο.
Aς ακολουθήσουμε την εγελιανή μέθοδο να δούμε τι βγαίνει:
Θέση: να πάει στο ειδικό νηπιαγωγείο. Δεν υπάρχουν ξεκάθαροι στόχοι στο κανονικό που πηγαίνει, η νηπιαγωγός δεν ασχολείται καθόλου μαζί του και η συνοδός κινείται πιο πολύ δια της try and error μεθόδου.
Αντίθεση: η συνοδός έχει ζητήσει πολλάκις ενημέρωση, δέχεται πολύ πρόθυμα οδηγίες, έχει αρχίσει να τον κοινωνικοποιεί είτε με ένα είτε με δυο παιδάκια, ο μικρός μιλάει πιο αυθόρμητα και παρατηρεί/συμμετέχει περισσότερο(«είναι κατάκτηση του ίδιου του παιδιού και όχι του χώρου», λέει η παιδοψυχίατρος)
Σύνθεση: στα μέσα της χρονιάς δε μ’ αρέσει η ιδέα να αλλάζουμε σχολικό περιβάλλον («μα θα χάσει 4 μήνες εντατικής δουλειάς», λέει η παιδοψυχίατρος) οπότε συμφωνήσαμε να καθοδηγήσουν εκείνοι τη συνοδό και βλέπουμε.
Είναι εκνευριστικό μέσα Φλεβάρη να εγείρεται το ερώτημα"ειδικό σχολείο ή ένταξη", αλλά η εξέλιξη συνεργασίας κέντρου-συνοδοού φαίνεται να είναι η καλύτερη δυνατή για τώρα.
ΥΓ. Τουλάχιστον η Πολιτεία παρέδωσε καινούρια φουρνιά βιβλίων και το ηθικό πήρε πάλι την ανιούσα.
Είναι πολύ συγκεγχυμένο το θέμα στο μυαλό μου, νομίζω όμως ότι για μια φορά αφορμή είναι ο Αργύρης και όχι ο νεαρός δελφίνος.
Αποδελτιώνω διάφορα και προσπαθώ να καταλήξω πώς νιώθω εγώ απέναντι σε όλο αυτό που λέγεται «ειδικές ανάγκες».
Καθημερινή της Κυριακής, συνέντευξη με τη Μαρί Ντ’ Ενεζέλ, γαλλίδα ψυχολόγο, πρωτεργάτρια του κινήματος της παρηγορητικής αγωγής.
— Χρησιμοποιείτε τη φράση του Λακάν, «είμαι το βλέμμα του άλλου», για να δείξετε πόσο σημαντικό είναι να αντιμετωπίζουμε με τρυφερότητα όσους έχουν σωματική ανεπάρκεια. Σ’ έναν κόσμο που έχει θεοποιήσει την ομορφιά και την τελειότητα, πώς είναι δυνατόν αυτό;
— Πράγματι, οι αντιλήψεις αυτές μας εμποδίζουν να πλησιάσουμε τον άνθρωπο που πεθαίνει, να τον αγγίξουμε, να του εκφράσουμε τρυφερότητα. Σταδιακά μπορούμε να μάθουμε να το ξεπερνάμε. Εάν ξεκινήσουμε ένα είδος επικοινωνίας ακόμη και με ανθρώπους που έχουν ρημαγμένα σώματα, θα μας κερδίσει η ζεστασιά τους. Αναφέρομαι, κυρίως, στους επαγγελματίες της υγείας που καλούνται να φροντίσουν κάποιον με τον οποίο δεν συνδέονται συναισθηματικά. Εχω γνωρίσει νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που περιποιούνταν σώματα παραμορφωμένα από την αρρώστια, σχεδόν αφανισμένα, με βαθιά τρυφερότητα. Ξέρετε γιατί; Εχουν αναπτύξει μια ακλόνητη πίστη στον άνθρωπο.
Αποσπάσματα από το βιβλίο που έχω κάτω δεξιά,
Cl.Veil: «Ξεκινάμε από την ιδέα ότι το μειονέκτημα και η δυσπροσαρμοστικότητα είναι υπόθεση όλων. Όποιος κι αν είναι κανείς, σε όποια θέση κι αν βρίσκεται, είναι χρήσιμο να ακολουθήσουμε τη συμβουλή της Πυθίας, δηλαδή ν’ αναρωτηθούμε για τον εαυτό μας».
Θ.Τάσιος: «Η αισθητική ανάγνωση ενός αμεα είναι θέμα καλλιέργειας του θεατή, κι όχι θέμα καθεαυτό».
Τι με προβληματίζει? Βαθιά μέσα μου τα παραπάνω μού φαίνονται θεωρητικά, δεν μπορώ να σκεφτώ επιχειρήματα για να πείσω τον Αργύρη να αγαπήσει το μεσιέ Ρίκο, δεν ξέρω τι να του απαντήσω όταν τον λέει «αγρίμι». Από την άλλη ξέρω ότι παίζει να φταίω εγώ, είμαι το είδος ανθρώπου που ναι μεν δεν θα βλάψει τους γύρω, αλλά και δεν τους αγαπάει, κανέναν πλην του εαυτού και των παιδιών του.
Πολύ το βάρυνα, αν κρατήσει κι άλλο η γαστρεντερίτιδα τι πιο νταουνιαστικό θα βάλω αύριο, το δρα Κεβορκιάν? Αιδώς!
Γυρνάς το απόγευμα σπίτι. Βρίσκεις ένα σύζυγο τούρμπο- δικαίως-διότι τηλεεργασία παρόντων των παιδιών είναι ευφάνταστο σενάριο. Δεν αφήνεις να σε ρίξουν τα όσα λέει, αφενός τα μισά τα λέει για ν’ ακούσει παρηγοριά (νομίζω), αφετέρου αν μας έριχνε η καθημερινότητα δεν θα ήμαστε εδώ.
Καθίζεις το Θόδωρο για μάθημα. Γι’ αυτό το ρημαδομάθημα γυρνάς σπίτι. Από το πώς θα πάει εξαρτάται αν οι υπόλοιποι θα σου λένε καλησπέρα και θα τους διαολοστέλνεις ή θα ίπτασαι δέκα εκατοστά πάνω από το πάτωμα.
Τα πρώτα
Φευ, μόλις περάσουν τα
Συνήθως youtube, άλλοτε χορηγίες κουμπάρου, ξεκινάς με κάτι δυνατό και λαϊκο-σκυλέ, φαβορί η Νατάσα. Η Νατάσα ξέρει από δύσκολα-ίσως όχι ακριβώς τα δικά σου, αλλά μπορείς να ταυτιστείς με την οδύνη, ειδικά σ’ εκείνο με τις δύσκολες στιγμές και τους τοίχους. Μετά από ικανή δόση Νατάσας, συνεχίζεις με κάτι εξίσου αυτοκτονικό, HIM-join him-, έχεις πιάσει πάτο, αλλά ήδη η ανάδυση στο φως ξεκίνησε!
Beat it-Michael Jackson ή το This is how you remind me δια να κοπανιέσαι ταυτοχρόνως, γιατί όχι και συνοδεία κανενός μουλικονιού που συμμετέχει στη μέθεξη και είσαι έτοιμη να αποσπάσεις το δεύτερο
Λίγο η ίωση, λίγο το απαιτητικό “autism job” που λέει η Kristina, νιώθω πτώμα εσχάτως, δεν έχω κουράγιο να γράψω κάτι συγκροτημένο-αντίστοιχο του Tractatus Logico-Philosophicus που συνέγραφα ως τώρα.
Εντελώς ατάκτως ερριμένα, πώς αντιμετωπίζω ομοιοπαθητικά τα νταουνιάσματα μου και κάτι του Ρίκου που με κάνει και γελάω:
-έβλεπα ότι γυρίζεται σε ταινία η Σφαγή στο Κατίν. Υπάρχει ένα σκληρό βίντεο που είχα εντοπίσει στο youtube με την εκταφή των πτωμάτων. Πρόκειται για απόσπασμα από μια γαλλική ταινία, το Sweet Movie-δεν το έχω δει-και η μουσική επένδυση του αποσπάσματος είναι εκείνο το τραγούδι του Χατζιδάκι, «Τα παιδιά κάτω στον κάμπο». Όποτε νιώθω το κενό από το παράθυρο του 11ου στη δουλειά να με καλεί, σκέφτομαι το βίντεο και το τραγούδι κι επιστρέφω στη θέση μου-εσείς από το γραφείο που διαβάζετε τώρα έχετε μια ερμηνεία του οδοιπορικού γραφείο-παράθυρο.
-μετά τον Πόρδακα ο Πάντας, σύμφωνα με το Ρίκο. Ο Πόρδακας νομίζω είναι προφανές σε τι βρωμερές δουλειές επιδίδεται και όχι μόνο τις απολαμβάνει αλλά και τις ανακοινώνει, «άφησα πόρδακα». Τώρα που παίζουμε ένα μέμο με ζώα μεταξύ των οποίων και ένα πάντα του ‘χει κολλήσει «Ο πάντας», βρε καλό μου «ΤΟ πάντα είναι το ζωντανό», ανένδοτος!
Άλλα ήθελα να γράψω, καθημερινά του Ρίκου, με αποδιοργάνωσε πολύ το κείμενο της Μαρίας, είναι πολύ δύσκολο να συγκινείς γράφοντας τόσο απλά και άμεσα.
Με μπέρδεψε πολύ η Μαρία, ένιωσα έντονα τις αντίρροπες δυνάμεις που με τραβάνε εσχάτως.
Από τη μία το ζητούμενο είναι η ένταξη για το μικρό, η προσπάθεια να παρακολουθήσει κανονικό σχολείο, εφόσον το δικαιούται.
Από την άλλη αυτό που σφόδρα επιθυμώ ενδόμυχα είναι να είμαι μαζί του σε ένα αποστειρωμένο περιβάλλον, μακριά από τα ηλίθια βλέμματα (χαιρεκακία ανάμικτη με ανακούφιση) που καρφώνονται στο Ρίκο όταν διαπιστώσουν τις στερεοτυπίες του.
Εν είδει θηλυκού Θορώ νιώθω το Walden μου να με καλεί όλο και πιο έντονα.
