Συναισθήματα μέρος 254ο

Μ’ αυτόν τον πίνακα της Πέγκυς μαθαίνει (ακόμα λοιπόν, ακόμα) τα συναισθήματα ο Ρίκος. Η μεθοδολογία είναι λίγο πολύ η γνωστή, σε κάθε κατάσταση που δείχνουν οι κάρτες που είναι στο κάτω μέρος πρέπει να μαντέψει ποιο είναι το αναμενόμενο συναίσθημα που θα νιώσει το παιδάκι-πρωταγωνιστής και να το αντιστοιχίσει με τη σωστή φατσούλα.

Σε γενικές γραμμές το σύστημα δουλεύει, ο Ρίκος γενικεύει, λέει τα δικά του συναισθήματα, εκφράζεται και κατά καιρούς υπερβάλλει (υπέρμετρη χαρά, άφατη θλίψη). Το σημείο που πάσχει είναι το φύλο, λέει είμαι λυπημένη, θυμωμένη, χαρούμενη και λοιπά, δεν ξέρω αν φταίει που έχει κυρίως δασκάλες και ο μόνος δάσκαλος είναι ο προπονητής της κολύμβησης.

Φοριέται και στο δεξί,

σαν κόσμημα. Μια φορά είχα αποφασίσει να φερθώ ώριμα και να μην κάνω άκαιρες προσπάθειες με το Ρίκο, κι έχει βαλθεί να με κάνει να φανώ ανακόλουθη.

Ανακάλυψε το κρυμμένο ρολόι κι έκτοτε το σέρνει μαζί του. «Mαμά, δίδαξε με την ώρα», είναι το σήμα που λαμβάνει ο ευαίσθητος εγκέφαλος δέκτης μου-αστειεύομαι.

Κατά τ' άλλα επειδή αυτό το καταραμένο το mind reading με έχει απασχολήσει πολύ, αντιγράφω από τo "Πρόσωπο Απρόσωπο" το εξής παρήγορο, αναφέρεται σε παιδιά τυπικής ανάπτυξης:

«Ανάμεσα στα 3 και 5 χρόνια αναγνώριζαν με αξιοπιστία μόνο την έκφραση της χαράς, ο θυμός αναγνωριζόταν στην ηλικία των 7, ο φόβος γύρω στα 10 και η έκπληξη στα 11». Ως πηγή αναφέρεται το “Communicative aspects of children’s emotional competence”, International review of studies of emotion”, των Anthony Manstead and Roselyn Edwards. Είναι ακριβώς τα συναισθήματα που απειλούσα το Ρίκο πέρσι με στέρηση φαγητού και ύπνου προκειμένου να τα μάθει.

Παρανοϊκοί άνθρωποι παρανοϊκά μέτρα.

Αυτοβελτίωση, αυτοπραγμάτωση, αρρωγή και ευδοκίμηση

Πρέπει να ήταν η εποχή που θα τα μάθαινα όλα στο Θόδωρο, μόνη μου και άμεσα. Τότε λοιπόν κάθε εβδομάδα ο ταχυδρόμος έφερνε πακετάκια απο την Εσπερία, είτε βιβλία είτε μικροπραγματάκια. (Η αλήθεια είναι ότι συνεχίζω αλλά με πιο λελογισμένες αγορές).

Το βιβλίο που είχα πάρει την εποχή που θα του μάθαινα τα συναισθήματα ήταν το Teaching children with autism to mind read. Σύμφωνα με το βιβλίο, πρώτο βήμα για την αναγνώριση των 4 βασικών συναισθημάτων (χαρά, λύπη, θυμός και φόβος) είναι η αναγνώριση από φωτογραφίες, μετά από σκίτσα και εν συνεχεία ο συσχετισμός τους με καταστάσεις. Τότε ο Ρίκος δεν είχε δείξει φοβερό ενθουσιασμό.

Χτες γύρισε από το σχολείο με τις 4 φατσούλες-σκίτσα του βιβλίου κομμένες και μού τις έδειχνε ενθουσιασμένος. Τις συζητήσαμε και του έδειξα το βιβλίο. Τις κρατάει και τις συγκρίνει, ζητάει να τις βγάλουμε από το βιβλίο, να μην τα πολυλογούμε έχει πάρει την υπόθεση mind reading δυναμικά στα χέρια του.

Εμμονές, πάλι καλά

Απορώ πώς τη βγάζει καθαρή ο κόσμος που δεν έχει ειδικά ενδιαφέροντα.

Εγώ αρχικά διάβαζα ως τρελή, ακόμα διαβάζω αρκετά. Μη γελιόμαστε βέβαια, το νέο δισκοπότηρο είναι ο αυτισμός. Πρέπει να υπάρχει κάτι που να με απορροφά ολημερίς κι ολονυχτίς-και για μένα αυτό δεν είναι σε καμιά περίπτωση η δουλειά μου-αλλιώς ακούω το τρωκτικό της παράνοιας να ξύνει με τα νύχια του και να απειλεί να βγει.

Κάπως έτσι ψυχοθεραπευτικά λειτουργεί κι η ενασχόληση με το Θόδωρο. Δεν αποκλείεται να συσσωρεύω απλώς πετρούλες και ξυλάκια για να χτίσω τη γέφυρα του Σεν Λούις Ρέυ, που έγραφε ο Θόρντον Γουάιλντερ. Ακόμα κι αν αποδειχτεί έτσι, εμένα με ηρεμεί και με κάνει να νιώθω ότι βοηθάω αν καθόμαστε μαζί και κάνουμε «μάθημα». Είναι ένα ταξίδι σε μια ξένη χώρα το ταξίδι του αυτισμού.

Το τελευταίο βιβλίο που συνδυάζει αμφότερα τα ενδιαφέροντα είναι το Teaching Children with autism to mindread. Όποτε το βιβλίο είναι καλό, το κουβαλάω και μαζί μου εν είδει φυλαχτού, νιώθω ότι χάρις σ’ εκείνο βγάζω τη μέρα κι επιστρέφω σπίτι, έτσι κι αυτό. Το συγκεκριμένο είναι πάρα μα πάρα πολύ ενδιαφέρον, πολύ ωραία δομημένο, εξηγεί και δίνει πρακτικές οδηγίες αντιμετώπισης αυτής της μυστηριώδους αδυναμίας που έχουν οι αυτιστικοί άνθρωποι, να μην μπορούν να καταλάβουν ότι ο άλλος είναι ξεχωριστή οντότητα με σκέψεις που ενίοτε θα πρέπει να τις μαντεύεις και συναισθάνεσαι.

Χτες λοιπόν που είχα ολίγαι μαύραι, ξεκινήσαμε να το δουλεύουμε. Στην αξιολόγηση δοκιμάζεις το παιδί να δεις αν αναγνωρίζει θυμό/λύπη/χαρά/φόβο αρχικά από φωτογραφίες, μετά από τις συμβολικές απεικονίσεις και είσαι έτοιμος να μπεις στο τρίτο στάδιο, (υπάρχει και τέταρτο) εικόνες που περιγράφουν καταστάσεις που προκαλούν ένα από τα τέσσερα συναισθήματα. Εκεί, στην πρώτη εικόνα είμαστε, ένας σκύλος κυνηγάει ένα παιδάκι, και η αλήθεια είναι ότι ήταν λίγο δύσκολο να πείσω το Θόδωρο που έχει άριστες σχέσεις με τους σκύλους ότι ο Γιώργος της εικόνας φοβάται. Αλλά μπαίνουμε στο πνεύμα σιγά σιγά.