Στη Ρώμη φέρσου σα Ρωμαίος

Τουτέστιν τις 2 και κάτι μέρες που έλειπα άνευ παιδιών δεν αναζήτησα μαγαζιά με αυτιστικοαξεσουάρ ειδικής αγωγής, διάβασα μόνο λογοτεχνία (τα εντελώς έτσι κι έτσι Δαιμόνια και τη συμπαθή Δήμιο) και στο τηλέφωνο δεν έκανα καν τον κόπο να αναρωτηθώ αν ο Θόδωρος φτύνει όλη την ώρα ή τους δέρνει (και τα δυο συνέβαιναν εκ περιτροπής).

Πολύ ξεκούραστες διακοπές, στη φώτο ο μικρός ανοίγει τα δώρα που του είχαμε υποσχεθεί αν θα ήταν καλό παιδί ( ε και κατά βάση μπορείς να πεις ότι ήταν, και τον παππού και τη γιαγιά αρτιμελείς τους βρήκαμε κατά την παράδοση παραλαβή).

Ου γαρ οίδασι

(Πρέπει να μας καταράστηκε η χτεσινή γριά, δεν βλέπω άλλη επιστημονική εξήγηση, σεισμός χτες, κακοκαιρία αύριο μεθαύριο)

Κόντρα στις μετεωρολογικές προβλέψεις, στον επερχόμενο χιονιά, στην ίδια την κοινή λογική ίσως, 6 άνθρωποι (το κουμπαροζεύγαρο κι εμείς) ξεκινούν να κυνηγήσουν την καταιγίδα και το όνειρό τους-ε ναι, μόλις πατήσω «δημοσίευση ανάρτησης» αναχωρούμε για το Αμύνταιο.

Εκεί έχουμε blind date με συμπαίκτη warcraft του συζύγου. Ας ελπίσουμε ότι ο άνθρωπος υφίσταται και δεν είναι ελληνομαθής κινέζος που του κάνει πλάκα (μα ξενοδοχείο με spa στην κορυφή των καταιγίδων?)

Με λίγη τύχη ο τύπος θα είναι φυσιολογικός στην πραγματική ζωή και το χόμπυ βαλσαμώνω-ανθρώποι-και-φτιάχνω-αμπαζούρ θα είναι της warcraft περσόνας και μόνο.

Με ακόμα λίγο περισσότερη τύχη δεν θα παγώσουμε μέσα στο πεζώ ούτε θα φάμε αλλήλους όπως οι τύποι στις Άνδεις. Και το κυριότερο δε θα βρεθούμε στην άκρως ταπεινωτική θέση των εγκλωβισμένων σε καμιά Εθνική να δίνουμε συνέντευξη στο Σόμπολο «με την ευκαιρία θα ήθελα να πω και δυο λογάκια για τον αυτισμό, κ.Πάνο μας»

Με πολύ περισσότερη τύχη θα 'φχαριστηθούμε χιόνι, κρύο, διάβασμα κι αν ο μικρός διανοηθεί να κάνει τίποτα δικά του θα τον κρατήσω έξω από το παράθυρο στους -15 για κάνα 10'. Παίζει ν’ αποδειχτεί αποτελεσματικότερο από τα detoxication που αποπειρώνται άλλοι.

Καλό ΠΣΚΔ σε όλοι!

Ο χρόνος ο αληθινός

Μεγαλώνει ο Ρίκος (εγώ ωριμάζω σαν τον Σον) και είναι ορισμένες οι στιγμές που το συνειδητοποιώ. Έδινα ιστορικό στην ψυχίατρο του καινούριου κέντρου και λέγοντάς τα καταλάβαινα πόσο έχουμε προχωρήσει. Ο λόγος του είναι σε αρκετά καλό στάδιο, κάθεται στο τραπέζι και περιμένει, βλεμματική επαφή βελτιωμένη. Παραμένουμε σκραπόνια στο συμβολικό παιχνίδι και οι στερεοτυπίες καλά κρατούν, αλλά συνολικά υπάρχει πρόοδος.

Ένα άλλο που δείχνει να βαίνει μειούμενο είναι οι κρίσεις. Και την περασμένη χρονιά ακόμα αδιαθεσία και πυρετός πυροδοτούσαν πολλαπλά επεισόδια ατονικών κρίσεων. Τώρα δείχνει να διαχειρίζεται καλύτερα τις ιώσεις (λογικό φαντάζομαι όλα τα παιδιά στα 5+ χρόνια τους είναι πιο ανθεκτικά από τα 3χρονα) αλλά και τα επιληπτικά επεισόδια. Προχτες που ξεκίναγε η αδιαθεσία μετά το κολυμβητήριο έκανε μια μίνι κρίση μέσα στο αυτοκίνητο, κοιμήθηκε 5' και αμέσως έδειξε καλύτερα.

Από το πρωί την έχει βγάλει αγκαλιά με τη λεκάνη σαν τον τύπο στο trainspotting, παρόλα αυτά η μανούλα λόγω των παραπάνω είναι υπέρμετρα αισιόδοξη.

Γράφτο όπως το λέω

Μεγάλη πιθανότητα να τα ΄χω ξαναγράψει, άλλωστε κάθε μέρα το ίδιο έργο ανεβάζουμε.

Κάθομαι και κάνω μάθημα με το Ρίκο, έχουμε μπουχτίσει αμφότεροι και πάω για διάλειμμα να χαζέψω τι διαβάζουν γιαγιά και Αργύρης μέσα.

Μητέρα μανούλας: «Ο Ρίκος γράφει?»

Ερώτηση-πάσα, θα μπορούσα να πω η μισή Ελλάδα γράφει. Διαλέγω τη μασημένη απάντηση, δε γράφει ακριβώς, κάνει διάφορα, αλλά γράμματα δε γράφει, γιατί?

«Διότι είπε ο γιατρός της Β. στη Β ότι αν ο δικός της γράφει, η πρόγνωση είναι πολύ καλή».

Αν είχαμε στο μέτωπο φωτεινές ενδείξεις το λαμπάκι μου θα αναβόσβηνε κόκκινο σαν τρελό, όπως το Corsa πριν μού μείνει στην Κύμης. Μασάω τη μόνη ενδεδειγμένη απάντηση «μμμχχχμμμμ» και αποσύρομαι.

Νεύρα: με νευριάζουν οι γενικότητες περί αυτισμού, κυρίως όταν με αγχώνουν τρελά ότι εγώ δεν κάνω αρκετά. Ο τάδε είχε ένα παιδί, του άλλαξαν το αίμα, το κρεμάνε ανάποδα (αν κ αυτό έχει μια βάση για την καλή αιμάτωση του εγκεφάλου), τώρα είναι πιο φυσιολογικό κι από σένα (από μένα δεν είναι ιδιαίτερα δύσκολο να είσαι πιο φυσιολογικός βέβαια) μου spamάρουν το μυαλό. Το άλλο «ό,τι κάνετε μέχρι τα 6, μετά ακολουθεί αποτελμάτωση» επίσης το απορρίπτω: αφενός έχω διαβάσει εξηγήσεις που το αμφισβητούν και με βολεύουν, αφετέρου μετά τα 6 (που πλησιάζουν σε λίγους μήνες) εγώ κι ο Θοδωρής πάλι εδώ θα είμαστε και θα προσπαθούμε.

Είχα νεύρα (έεελα) αλλά ηρέμησα.

ΥΓ. Στη φωτο παλεύουμε κάρτες με αλληλουχίες.

Εvery little thing gonna be all right

(που λέει κι ο Χάρης εδώ στη δουλειά όποτε αρχίζω να παραληρώ-ήρωας!)

Επιστρέφουμε από το κολυμβητήριο, ο Θοδωρής κι εγώ. Είναι η πολλοστή φορά που τον ρωτάω για τα νέα του νηπιαγωγείου. Με αγνοεί κανονικά κι εξακολουθεί να λέει για τα μπαλάκια των φυτών στο διαχωριστικό της Βεϊκου (είναι κάτι πορτοκαλί μπαλάκια τα οποία στο κολυμβητήριο τσουρομαδάμε, εδώ στο δρόμο τα ζαχαρώνουμε και λέμε «Δεν μπορούμε να τα κόψουμε» «γιατί?» «γιατί θα μας πατήσουν τα αυτοκίνητα»).

Τότε συμβαίνει: ακούω τις φωνές μας «δεν μπορούμε να κόψουμε τα μπαλάκια-θα μου πεις πώς πήγε το σχολείο» να ξεθωριάζουν, ξαφνικά νιώθω έτη φωτός μακριά από το Θόδωρο. Μας χωρίζει μια τεράστια απόσταση και μόνο εγώ προσπαθώ να την καλύψω. Αισθάνομαι ότι η μεταξύ μας σχέση υπάρχει κατά 95% στο μυαλό μου κι ένα 5% είναι πραγματικό.

Πολύ παλιά είχα ορίσει μέσα στο μυαλό μου τον κουβά : «Δε με νοιάζει αν δεν τον νοιάζει». Σ’ αυτόν τον κουβά έβαζα κάθε σκέψη του στυλ, το παιδί μου μπορεί ποτέ να μην απολαύσει ένα ταξίδι, να μην ερωτευτεί, να μην ευχαριστηθεί ένα καλό βιβλίο ή μια ταινία. Στενοχωριόμουν προβάλλοντας στο μικρό δικές μου απολαύσεις και επιθυμίες. Ώσπου κατάλαβα ότι το μεγαλεπήβολο προτζεκτ «γίνε όπως είμαι εγώ» όχι μόνο για το Θόδωρο αλλά για τον οποιονδήποτε έχει χιτλερικές προεκτάσεις. Ο σκοπός (έτσι όπως τον βλέπω τώρα) είναι να έχει ευκαιρίες και εμπειρίες και να κρατήσει ό,τι του ταιριάζει και ευχαριστεί τον ίδιο, τον πραγματικό Θόδωρο.

Συνειδητοποιώ ότι κι η προηγούμενη σκέψη είναι για τον κουβά, αυτή είναι η σχέση μας, τις δύσκολες μέρες θα με ρίχνει, τις καλές θα με απογειώνει. Όπως η σχέση του κάθε γονιού με το παιδί του.

Εγεννήθη ημίν κολλητός

Ενώ η μανούλα κάνει το socializing της στο δίκτυο, ο νέος απέκτησε τον πρώτο υποψήφιο φίλο. Το όνομά αυτού Λαυρέντης. Δεν είμαστε σε φάση να βγούμε για μπίρες ακόμα, αλλά για να φτιάξουμε ένα παζλ θα υπάρξει συνεργασία.

Ίσως το Λαυρέντη τον τραβάει ότι ο δικός μας είναι με τη συνοδό που ασχολείται αποκλειστικά μαζί του. Έχω διαπιστώσει ότι τα παιδιά ψοφάνε να πλησιάσουν έναν ενήλικα που δείχνει αφοσιωμένος στο παιχνίδι. Δεν αποκλείεται να είναι μπλαζέ τύπος (καλή ώρα) που δεν μπορεί τα αγριεμένα πλήθη (ώχου μωρέ τσιρίζουν, σκορπάνε τουβλάκια, αυξάνουν την εντροπία), το θέμα είναι ότι το ντουέτο έγινε τρίο.

Συζητούσαμε με ιδιαίτερο ενθουσιασμό το θέμα ενώπιον του Αργύρη-ο οποίος άρχισε τις σικέ απορίες, γιατί ο Θόδωρος έχει μόνο ένα φίλο, εγώ έχω όλη την τάξη, του αρέσει η μοναξιά κλπ. Λέω σικέ, διότι νομίζω ότι όλες τις απαντήσεις αυτές τις ξέρει ήδη. Ίσως η επανάληψη τον βοηθάει να συλλάβει τη διαφορετικότητα του Θόδωρου ή και να νιώσει σε κάποιο βαθμό τυχερός ο ίδιος ("ναι μεν ασχολείται η μούτερ ολημερίς κι ολονυχτίς μ’ αυτόν, αλλά αυτός έχει πρόβλημα ενώ εγώ είμαι καλά").

Κατά τ’ άλλα οι υπαρξιακές ανησυχίες συνεχίζονται. Προσπαθώ να προσδιορίσω ποιο μέρος από μένα είναι η δουλειά μου, ώστε να δω αν θα το ακρωτηριάσω χωρίς πολλούς συναισθηματισμούς, οψόμεθα.

Κάρτα: Λέω τα νέα μου

Πήρα το καραβάκι, πήγα Ερέτρια, έπαιξα με τα μπαλάκια, έριξα χώματα, πέταξα πετρούλες, έφαγα φαγητό, ΔΕΝ έκανα μάθημα, κοιμήθηκα, ξύπνησα, έπαιξα με τα σκαθάρια, έπαιξα με τα μυρμήγκια, πέταξα μπαλάκια, τέλος η Ερέτρια, έκανα μπάνιο, έκανα τα μαλλιά και το σώμα, αύριο πάλι Ερέτρια (αμ δε)!

ΥΓ. Για τους μη μυημένους η κάρτα "λέω τα νέα μου" είναι μια από τις κάρτες του οπτικού προγράμματος, εμείς πακτώνουμε τον νέο κάπου, του κρατάμε τα χέρια και προχωράμε στο παρασύνθημα. Συνήθως τα νέα τα εκμαιεύουμε με χειρουργικές διαδικασίες. Όταν πρόκειται όμως για Ερέτρια το πουλάκι μου λαλεί αυτοβούλως, με ιδιαίτερο κέφι και λέει όλα τα παραπάνω.

Μουσικοθεραπεία

Γυρνάς το απόγευμα σπίτι. Βρίσκεις ένα σύζυγο τούρμπο- δικαίως-διότι τηλεεργασία παρόντων των παιδιών είναι ευφάνταστο σενάριο. Δεν αφήνεις να σε ρίξουν τα όσα λέει, αφενός τα μισά τα λέει για ν’ ακούσει παρηγοριά (νομίζω), αφετέρου αν μας έριχνε η καθημερινότητα δεν θα ήμαστε εδώ.

Καθίζεις το Θόδωρο για μάθημα. Γι’ αυτό το ρημαδομάθημα γυρνάς σπίτι. Από το πώς θα πάει εξαρτάται αν οι υπόλοιποι θα σου λένε καλησπέρα και θα τους διαολοστέλνεις ή θα ίπτασαι δέκα εκατοστά πάνω από το πάτωμα.

Τα πρώτα 10’ είναι κόλαση, αλλά περνάνε. Ο Ρίκος θα πετάξει διάφορα κάτω, η εσατζού μάνα του θα τον στείλει να τα μαζέψει. Κάποια στιγμή σταματάει να κοπανάει δόντια, να περιστρέφει το κεφάλι, να τρώει νύχια και συγκεντρώνεται.

Φευ, μόλις περάσουν τα 20’ της (όποιας) συγκέντρωσης ο Ρίκος θέλει τσίσα, νερό, γάλα με οποιαδήποτε σειρά. Θα τον μαζέψεις από την τουαλέτα, θα κλείσεις το καζανάκι που έχει ήδη πατηθεί πέντε φορές. Θα παρατηρήσεις μια μπλούζα στο πάτωμα (βρεγμένη? Η μυρωδιά τον προδίδει, ταυτόχρονα τον ακούς να σιγοψιθυρίζει την κουβέντα σου που περιμένει να ακούσει «γιατί κατούρησες τη μπλούζα?»), βγαίνετε από την τουλέτα κι είναι πλέον ώρα για τη μουσικοθεραπεία ΣΟΥ.

Συνήθως youtube, άλλοτε χορηγίες κουμπάρου, ξεκινάς με κάτι δυνατό και λαϊκο-σκυλέ, φαβορί η Νατάσα. Η Νατάσα ξέρει από δύσκολα-ίσως όχι ακριβώς τα δικά σου, αλλά μπορείς να ταυτιστείς με την οδύνη, ειδικά σ’ εκείνο με τις δύσκολες στιγμές και τους τοίχους. Μετά από ικανή δόση Νατάσας, συνεχίζεις με κάτι εξίσου αυτοκτονικό, HIM-join him-, έχεις πιάσει πάτο, αλλά ήδη η ανάδυση στο φως ξεκίνησε!

Beat it-Michael Jackson ή το This is how you remind me δια να κοπανιέσαι ταυτοχρόνως, γιατί όχι και συνοδεία κανενός μουλικονιού που συμμετέχει στη μέθεξη και είσαι έτοιμη να αποσπάσεις το δεύτερο 20’ συγκέντρωσης του Ρίκου.

Πάρτυ άνιμαλ!

Όταν πρέπει να παραστούμε σε συγκεντρώσεις με πλήθος λαού υπάρχει ένα σχετικό άγχος-η εναρκτήρια φράση υποδηλώνει μια Κένεντυ ή μια Παπανδρέου το λιγότερο.

Παιδικά πάρτυ, γιορτές με κόσμο εννοώ, όχι «Λαέ της Λάρισας, βγες να θαυμάσεις κλπ» και το άγχος είναι ποια στάση θα κρατήσει ο μεσιέ Ρίκος.

Θα τον ενοχλήσει η πολυκοσμία, τα λοιπά αλαλάζοντα παιδάκια, θα βρει κάτι να τον τραβήξει και άλλα υπαρξιακά.

Χτεσινό παιδικό πάρτυ, μωρού που έκλεισε τον πρώτο του χρόνο: μπαίνοντας μέσα ο Ρίκος έκανε το γνωστό που κάνει όποτε βρεθεί σε άγνωστο χώρο και κόσμο. Έκλεισε τα μάτια του. Λίγο επειδή η μαμά του μωρού τον τσίμπησε και βρέθηκε με καπελάκι και σφυρίχτρα ανά χείρας, λίγο επειδή είχε πολύ κόσμο, χιλιάδες παιδιών και το κυριότερο μπαλάκια, γρήγορα ο μικρός κατάλαβε ότι δεν θα κέρδιζε πολλά αν συνέχιζε τις ντροπές και (μ’ ένα ποτό στο χέρι) αναμίχθηκε με τα πλήθη.

Εν τέλει αν εξαιρέσουμε ένα τουβλάκι που εκσφενδονίσαμε, το ότι έχω μια μονίμως αγχωμένη βλαμμένη μούρη όποτε είμαι με το Ρ και κόσμο και προσπαθώ να προλάβω το οτιδήποτε περνάει από το διαταραγμένο μυαλό μου (και σπάνια του Ρίκου) περάσαμε πραγματικά πάρα πολύ καλά. «Πάλι πάρτυ, μετά πάλι πάρτυ» έλεγε συνέχεια μέχρι που κοιμήθηκε.

Η φετινή περίοδος των πάρτυ ξεκίνησε κι εμείς μόλις ντεμπουτάραμε!

Μια ελαφρώς στημένη φωτογραφία

Ο Κούντερα δεν ήταν που είχε φαγωθεί με τους συντρόφους ότι αλλοίωναν τις φωτογραφίες εξαφανίζοντας τα θύματα των εκκαθαρίσεων?

Δεν είναι αλλοιωμένη η δικιά μου, δεν είναι ακριβώς αυθόρμητη. Η πρώτη παραπέμπει σε δυο παιδιά μελετηρά, έκαστο με το βιβλίο ανοιγμένο στα πόδια του.

Τι έχει προηγηθεί, τι ακολουθεί αυτή την ειδυλλιακή στιγμή: ο μεγάλος είναι φανερό ότι είναι μιλημένος, το πονηρό ανθυπομειδίαμα τον καρφώνει, δε σηκώνει το βλέμμα ούτε όταν πέφτει πάνω του ο μικρός. Ο μικρός έχει ήδη υποστεί τη βραδινή ανάγνωση-το έχουμε βάλει στις ρουτίνες μας το βραδινό διάβασμα, αρχικά με φοβερή αντίδραση τώρα το ζητάει μόνος του-έχει μπαφιάσει, πριν το δεύτερο κλικ κάνει την επίθεση.

Για την ιστορία, του μεγάλου του διαβάζω το Μαγικό φίλτρο του Έντε και του μικρού το Κουνελάκι στο λόφο με τις καμπανούλες.

Φτιάξε μου τη μέρα

Η χτεσινή μέρα ξεκίνησε κολασμένα. Αρχικά υπήρχε το άγχος προκειμένου να φύγω νωρίτερα από τη δουλειά, για να πετύχω τη νηπιαγωγό στο σχόλασμα-εμμονές δεν έχει μόνο ο Ρίκος, αν αργήσω κάπου υποφέρω πραγματικά.

Στο νηπιαγωγείο μού τόνισαν ιδιαιτέρως, μέχρι τελικής εμπεδώσεως, ότι δε συμμετέχει στην ομάδα παρά μόνο αν πρόκειται για τραγούδι, κατά τ’ άλλα δουλεύει τις εργασίες του με τη συνοδό. Από την άλλη, πρόσθεσαν ότι έχει βελτιωθεί στη σωματική του επαφή (τώρα αυτό ακούγεται κάπως), αλλά το νόημα ήταν ότι δεν είναι απότομος όταν τον πλησιάζουν παιδάκια ή και η ίδια η δασκάλα πλέον. Δεν απογοητεύτηκα, δεν έχει κλείσει ούτε μήνα ακόμα εκεί. Ο μικρός πάει χαρούμενος και γυρίζει χαρούμενος, αφού δεν κάνουμε φουλ ειδική αγωγή φέτος αυτό είναι το δεύτερο καλύτερο δυνατό γι’ αυτόν (νομίζω).

Στο κολυμβητήριο εξακολουθούν να υπάρχουν τα προβλήματα ωραρίου, ήμουν σπίτι χτες και μπόρεσα να τον πάω την παρανοϊκή ώρα που ήταν διαθέσιμοι οι προπονητές (15.30!!!!), αλλά η όποια διάθεσή μου είχε πάει κατά διαόλου.

Βάζω του μικρού να φάει (ψάρι, πατάτες, ντομάτα, δώστε βάση, παίζει ρόλο), και κάθομαι στον άλλο καναπέ να τελειώσω το ρημαδομανκέλλ. Και ξαφνικά ακούω το τέρας να μου λέει «Μαμά, μου βάζεις κι άλλες πατάτες?» με ερωτηματικό ύφος και μού φτιάχνει όλη τη μέρα με τη δομημένη και σωστή φρασούλα –και δίκαιο άιτημα υπόψιν, αυτές είχαν τελειώσει!

Πιδί μ’, αν ο Μητσοτάκης είναι το ανθρώπινο υποκατάστατο του Βάλιουμ, εσύ είσαι το δικό μου Προζάκ!

Είμαστε όλοι Βερολινέζοι?

Έχω την εντύπωση ότι πλην της φωτο πάνω δεξιά δεν έχω κάνει καμιά αναφορά ποτέ στο μεγάλο μου γιο, γεγονός που δυστυχώς δε με εκπλήττει. Από τη στιγμή που ο μικρός άρχισε να έχει περιπέτειες υγείας ο μεγάλος όχι μόνο σβήστηκε από τη συνολική εικόνα, αλλά ήταν στιγμές που τον ένιωθα ως εμπόδιο και όχληση.

Ένα σωρό οι βλακώδεις δικαιολογίες μέσα στο μυαλό μου: μου ‘τρωγε χρόνο που έπρεπε να περάσω με το μικρό, ήμουν πτώμα και διεκδικούσε τα αυτονόητα, τσακώνονταν μεταξύ τους με πάθος και ως γνωστόν ο κ.Ρίκος δε φταίει ποτέ και για τίποτα.

Κάποιος έπρεπε να την πληρώσει εν πάση περιπτώσει και εξαντλούσα με μια διεστραμμένη ευχαρίστηση τα περιθώρια που μια μητέρα μπορεί να γίνει σκύλα με το παιδί της (και δυστυχώς σε ένα 8χρονο παιδί αυτά τα όρια μπορούν να πάνε μακριά με το παιδί να υποχωρεί συνεχώς).

Η αλήθεια είναι ότι τις έβλεπα τις σταδιακές αλλαγές του Αργύρη, το πόσο εκλιπαρούσε την προσοχή, την αποδοχή και την τρυφερότητα, αλλά η προτεραιότητα άκουγε (και ακούει, μη γελιόμαστε) στο όνομα Ρίκος. Μέχρι που στα γενέθλιά του είδα το μεγάλο να φέρεται σκαιά στο μικρό, εκεί που τα υπόλοιπα πάρτυ άνιμαλς τα φόβιζε η παρουσία της ημίτρελης μανούλας και δεν κορόιδευαν το Ρίκο, ο Αργύρης του επετέθη και τον απομόνωνε.

Οπότε κάθισα και σκέφτηκα-ως άλλη Παπαρίζου-ότι πάντα για τις βλακείες του μικρού λέγαμε στο μεγάλο ότι είναι θέμα ηλικίας, θα μεγαλώσει και θα γίνει πρώτη παρέα. Οπότε έκανα τα κάτωθι που μέχρις στιγμής βλέπω να τελεσφορούν:

Μίλησα στον Αργύρη για το Θόδωρο, τις δύσκολες περιπέτειες που είχε ως μωρό, πόσο μας χρειάζεται όλους για να τον βοηθήσουμε να καταφέρει ό,τι για εκείνον είναι αυτονόητο.

Αποφάσισα χτες να δω κατά πόσο μπορούμε να ανταλλάξουμε δραστηριότητες. Ο Ρίκος έχει οπτικό πρόγραμμα που ο Αργύρης πάντα ζήλευε και μού ζητούσε να του φτιάξω. Με το δε Αργύρη ανέκαθεν διαβάζαμε-και τώρα παλεύουμε να το τηρήσουμε- μια ιστορία πριν πέσουμε για ύπνο.

Χτες, λοιπόν, ήταν η μέρα της αλλαγής, έβγαλα τους οφθαλμούς μου, αλλά έφτιαξα και πλαστικοποίησα το πρόγραμμα του Αργύρη χρησιμοποιώντας το ΜακΚουίν, τη Σάλλυ και όλους τους άλλους που έχουμε φάει στη μάπα όλοι οι γονείς, ο δε Ρίκος αναγκάστηκε να ακούσει ένα παραμύθι με ένα γουρουνάκι προτού μπορέσει να πάρει τα παιχνίδια του αγκαλιά για να κοιμηθεί. Ο Αργύρης ενθουσιάστηκε, η αισιοδοξία του μικρού ήταν πιο συγκρατημένη, διότι είδε άλλη μια κάρτα (‘ακούω την ιστορία’) να μπαίνει πρακτικά στο πρόγραμμα.

Όσο για τη μανούλα που έχει δυο καταστάσεις λειτουργίας σαν τα bits ένα πράγμα, (joy despite everything είναι η μία με το αντίστοιχο label, αυτοκτονικές τάσεις είναι η δεύτερη με το label ‘το γνωστό μαύρο σκυλί’) ενημερώνει το φιλοθεάμον κοινό της ότι χτες ήταν μια μέρα ξέφρενης χαράς.