Σε εσένα, που ενώ ο παπάς ράντιζε κι ο Ρίκος έφτυνε εμείς καταφέραμε να φάμε τις σάρκες μας. Ίσως γι’ αυτό όλα τα άλλα παιδιά είχαν έρθει με ένα γονιό έκαστο.
Ο Ρίκος: δεν ήταν και πολύ συνεργάσιμος, μού φάνηκε ότι το μεγαλύτερο πρόβλημα συμπεριφοράς το είχε εκείνος. Τη φασαρία την έκαναν ένα δυο παιδάκια του κανονικού (το σχολείο συστεγάζεται με κανονικό νηπιαγωγείο) κι ο δικός μου. Ενώ ο παπάς έλεγε κι έλεγε ο Ρίκος αναρωτιόταν μεγαλοφώνως πότε θα φύγουμε και πότε θα παίξουμε χαρτιά (στο βαθμό που αναγκάστηκα να βγάλω το UNO να μη νομίζουν ότι παίζω κουμ-καν όλη μέρα).
Φοβάμαι μην έχω κάψει το παιδί με τα ιδιαίτερα κι αν θα μπορούσαμε να έχουμε κάνει κάτι παραπάνω για τη συμπεριφορά του. Είναι ο αυτισμός αλλά είναι και ταμπεραμέντο νομίζω.
Γονείς: οι γονείς του κανονικού κοίταζαν τους γονείς του ειδικού, οι γονείς του ειδικού κοίταζαν τα παιδιά τους ή κάτω, ο διευθυντής του ειδικού αισθάνθηκε την ανάγκη να καθησυχάσει τους γονείς του κανονικού για την άψογη συνύπαρξη μεταξύ των δυο σχολείων-ό,τι παράπονο έχουν να το αναφέρουν (?).
Η πιθανή μέλλουσα δασκάλα: ήξερε από teacch, θα δούμε, θα της ετοιμάσω αύριο ένα μίνι πρόγραμμα και τους κανόνες του Ρίκου, να δούμε αν θα αντέξει μέχρι τις 11.00.
Εγώ: είμαι μια ωρολογιακή βόμβα άγχους όταν προσπαθώ να κάνω το Ρίκο να μην είναι αυτιστικός για κάνα μισάωρο.
Η μια δασκάλα είναι άνθρωπος με ειδικές ανάγκες, μίλησα με μαμάδες όπως μιλάω πάντα μ’ αυτές τις μαμάδες, κάποιος θα ΄λεγε ότι γκετοποιούμεθα, αλλά θα ήταν τόσο οικεία κι ευχάριστη η αίσθηση αν όντως συνέβαινε?
