Upside down

boy u turn me, inside out etc etc (αυτό το τραγουδάκι μού ΄χει κολλήσει τις τελευταίες μέρες και νιώθω ότι από τη φάση των down περνάω σιγά κι ανεπαίσθητα στα up(side)).

Διαβάζω ένα μέχρι στιγμής ωραίο θριλεράκι με τον ευοίωνο τίτλο «Κανείς δε θα γλιτώσει». Λιγάκι campusοειδές novel, λιγάκι μοβόρες σέχτες, ελπίζω να παραμείνει ενδιαφέρον μέχρι τέλους.

Κατεβαίνουν σήμερα καινούριοι φίλοι από το Βορρά-με λίγη τύχη θα περάσουμε καλά.

Αυτή η φωτο μου φαίνεται πολύ καλοκαιρινή, γυρίζουμε νύχτα από τον Πειραιά, ο Ρίκος απλώνει το χέρι του προς το φως των φαναριών και εντυπωσιάζεται που γίνεται κόκκινο-«κόκκινο χέρι!». Εγώ πάλι από τον αέρα ένιωθα ότι η νύχτα και το αεράκι αναβάθμισε το corsa σε cabrio.

Η τηλεοπτική εκπομπή για το τρέχον τρίμηνο

Έβλεπα την Κυριακή στο ΣΚΑΙ τη σούπερ νταντά. Γιατί άλλο, επειδή ένα από τα 3 παιδιά της οικογένειας που είχε αναλάβει να βοηθήσει ήταν αυτιστικό.

Η εκπομπή ξεκινάει με μια εικόνα χάους. 3 τα παιδιά της οικογένειας, δυο κοριτσάκια 5 και 4 χρονών και ένα αυτιστικό αγοράκι στα 3. Αλλόφρονες και εξαντλημένοι γονείς, απομονωμένος ο μικρός, κοριτσάκια που δεν έχουν ποτέ κουράγιο γι’ αυτά οι γονείς τους. Αρχικές σκηνές: η μαμά αναθέτει στην 4χρονη κόρη να προσέχει τον 3χρονο αυτιστικό μικρό σε ένα κήπο με πρόσβαση στο δρόμο, μετά στο τραπέζι ο μικρός-που δεν του δίνει κανένας σημασία-σηκώνεται συνεχώς και φεύγει, τον ξανακαθίζουν, χύνει χυμό και τον πασαλείβει, σκηνές πολύ οικείες.

Η νταντά απευθύνεται σε μια ψυχίατρο. Η νταντά για την οικογένεια κι η ψυχίατρος για το μικρό αναρτούν ημερήσια προγράμματα απασχόλησης (εκεί περνάει το κροουλ-διαφήμιση με το blog μου). Το πρόγραμμά τους προβλέπει χρόνο που θα προσπαθούν να περνούν όλοι μαζί και χρόνο που τα κορίτσια θα παίζουν μαζί προκειμένου να ασχολείται η μαμά με το μικρό.

Η γιατρός, δελεάζοντας το μικρό με την κούνια, μπισκότα και γαργαλητό καταφέρνει να τον κάνει να πει τη λέξη «γαργαλητό» προκειμένου να μάθει ότι επικοινωνούμε με λέξεις και επιβραβευόμαστε γι’ αυτό.

Στη συνέχεια χρησιμοποιώντας πατατάκι ως επιβράβευση και με τη συμμετοχή των κοριτσιών διδάσκουν στο μικρό να απαντάει και να πηγαίνει σ’ αυτόν που φωνάζει το όνομά του.

Το τελευταίο που δείχνει είναι την οικογένεια να προσπαθεί να παίξουν όλοι μαζί με μουσική και χορό.

Γιατί μου άρεσε η εκπομπή: δείχνει συμπυκνωμένες τις βασικές αρχές διαβίωσης σε ένα σπίτι με αυτιστικό παιδί, είχε ορισμένες συγκινητικές στιγμές που τις κλάψαμε παρέα με την αγγλομαμά, συν το μόνιμο δίδαγμα, η δουλειά με τα αυτιστικά παιδιά και οι προσπάθειες να τα συμπεριλαμβάνεις στις δραστηριότητες της οικογένειας ανταμείβονται.

Πακτωμένοι στην παραλία-επιτέλους

Πολύ διαφορετικός φέτος ο λουόμενος Θόδωρος. Πέρυσι διατρέχαμε μια ολόκληρη παραλία για να πετάξει πέτρες ή όλη την ώρα έβρεχε τα μαλλιά του και παρατηρούσε το νερό να στάζει μπροστά στο μέτωπο του.

Φέτος έχει γίνει πολύ πιο λειτουργικός. Έχει ένα παιχνιδάκι σαν νερόμυλο στο οποίο ρίχνει νερό με το κουβαδάκι. Οι πιο παρατηρητικοί θα σημειώσουν ότι το νερό που στάζει από τα μαλλιά και το νερό που κυλάει από το κουβαδάκι στο νερόμυλο είναι ουσιαστικά η ίδια εμμονή. Συμφωνώ, το θέμα είναι ότι το δεύτερο δεν τραβάει πολύ τα βλέμματα, αντιθέτως τραβάει παιδάκια. Επίσης ο Ρίκος φέτος κοιτάζει τους γύρω μικρούς και αν κάτι του γυαλίσει πλησιάζει ή ρωτάει αν μπορεί να παίξει. Εκεί πάλι θέλει δουλειά αφενός για τον τόνο και την ένταση της φωνής του, αλλά και για να μη μιλάει για τον εαυτό του σε τρίτο πρόσωπο («Αγόρι, θέλεις να παίξεις με το Θοδωρή?»)

Κατά τα’ άλλα αυτό με τον πληθυντικό που λέει και το άρθρο («κάναμε το εμβόλιο, έχουμε διαγώνισμα, περάσαμε») με θορύβησε λίγο.

Γιατί, Χαρούκι baby?

Όταν σε εγκαταλείπουν όλοι θα σε εγκαταλείψει κι ο Μουρακάμι.

Ας τα πάρουμε από την αρχή: Το κουρδιστό πουλί μού είχε φανεί αριστουργηματικό. Ακόμα κι εκείνα τα κλειστοφοβικά με το πηγάδι, αυτοί οι άνευ σκοπού κουλ ήρωες, ο ίδιος ο Μουρακάμι που μού φαινόταν πονηρό κι έξυπνο τυπάκι, μού θύμιζε πολύ και τον Κάρβερ και τον Ίρβινγκ-τους οποίους αμφότερους έχει μεταφράσει-όλα αυτά μου αρέσανε.

Πήρα και τα ψυχεδελικά Το κυνήγι του αγριοπρόβατου και το Σκληρή χώρα των θαυμάτων και το τέλος του κόσμου, με σαφώς καλύτερο το πρώτο. Το Blind willow, sleeping woman ήταν αρκετά συμπαθές, με πολλές ιστορίες του να υπάρχουν και το μεταφρασμένο Ο ελέφαντας εξαφανίζεται.

Μετά ήρθε το Νορβηγικό Δάσος που διαβαζόταν ευχάριστα, αλλά φαντάζομαι, είναι εμφανής η πτωτική τάση της μετοχής Χαρούκι.

Κι έρχεται το τελειωτικό χτύπημα που ακούει στο όνομα «Σπούτνικ αγαπημένη».

Χαρούκι, ποτέ μην ξαναγράψεις κάτι παρόμοιο με το «μερικές φορές είσαι το γλυκύτερο πλάσμα στον κόσμο. Σαν τα Χριστούγεννα, τις καλοκαιρινές διακοπές κι ένα ολοκαίνουριο αρκουδάκι όλα τυλιγμένα σε ένα πακέτο» ή για «τον πόθο που φουσκώνει μέσα στο παντελόνι», δεν βοηθάνε ούτε εσένα ούτε εμάς.

Άντε να πάρουμε τον καινούριο Μάρκαρη που κυκλοφορεί σήμερα μήπως επιστρέψει η χαρά, η αισιοδοξία κι η πίστη στον άνθρωπο στη στερημένη απολαύσεων ζωή ημών.

Αισθητηριακή αγωγή και τα αναπόφευκτα άσχετα

Δε θυμάμαι πότε συζητούσαμε με τον υπερβόρειο φίλο το θέμα της αισθητηριακής αγωγής, αλλά είναι μια καλή ευκαιρία να γράψω τις δικές μας εμπειρίες πριν τις ξεχάσω.

Ξεκινήσαμε το πρωτόκολλο Willbarger (εκείνα τα κόλπα με τα βουρτσίσματα τρις ημερησίως). Τα διαπιστωμένα αποτελέσματα ήταν οι παλάμες του Θόδωρου να γίνουν λιγότερο άτονες και να εμπεδώσει ορισμένα σημεία του σώματος-πλάτη, γόνατα κλπ. Το σταματήσαμε μια βδομάδα ακριβώς πριν η εργοθεραπεύτρια μας το σταματήσει επισήμως και τώρα επίκειται η αλλαγή βούρτσας.

Το τραμπολίνο ήταν μάλλον φιάσκο, ο Θόδωρος δεν ενδιαφέρθηκε σχεδόν καθόλου, αλλά οι μεγάλες μπάλες είναι πραγματικά σωτήριες. Ωραίος είναι κι ο καθρέφτης και οι ελαστικοί επίδεσμοι που τον δένουμε και προσπαθεί να ελευθερωθεί σε μια προσπάθεια μίμησης των κινήσεων ντυσίματος γδυσίματος.

Επίσης ενώ σε όλη την πολιτισμένη επικράτεια οι άνθρωποι (τείνουν να) χρησιμοποιούν σαπούνι σε υγρή μορφή εμείς επιστρέψαμε στην παλιά πλάκα Camay: η εργοθεραπεύτρια το συνέστησε προκειμένου να κουνάει λίγο τα δαχτυλάκια ο μικρός που ενίοτε τα ΄χει και κάθονται σαν ξερά. Ωραίο τιπ, σοβαρά τώρα.

ΥΓ1. Κατά τ' άλλα περνάω την περίοδο il gran rifiuto, δυσκολεύομαι να δουλέψω, να ταχτοποιήσω εκκρεμότητες, να το παίζω λαμπάδα αναμμένη στο Θόδωρο. Στη φωτο ενώ αιωρείται πάνω στη μπάλα σιγοψιθυρίζει: «στο καλό, πού είναι το φαϊ μου»

ΥΓ2. Διαβάζω και τη συγκινητική δήλωση του Αλογοσκούφη για τη σύζυγο ("Είναι απαράδεκτο μπλα μπλα της συζύγου μου, η οποία προσπαθεί να ζήσει τα παιδιά της μπλα μπλα") και σχεδόν αναλύομαι σε δάκρυα, αχ τελικά όλες οι μανούλες ίδιες είμαστε..

Εκτός προγράμματος

Ενώ σε διάφορα o Θόδωρος σημειώνει ασύλληπτες προόδους (ερωτήσεις, αυθόρμητος λόγος, παρέα με παιδάκια) είναι κ δυο τρία πραγματάκια, σφόδρα αυτιστικά δείγματα συμπεριφοράς, που γιγαντώνονται τον τελευταίο καιρό.

Τα καταραμένα τα κεριά έχουν γίνει σούπερ εμμονή, μπορεί να κάψουμε και τρία πακέτα την ημέρα και τα αναζητάμε σα δαιμονισμένοι στα σούπερ μάρκετ. Μέχρι και στις πωλήτριες απευθύνεται ο ίδιος προκειμένου να τα βρει και έγω κάνω τη μεταφράστρια.

Πολύ επαναλαμβανόμενος λόγος, ξυπναέι το πρωί με μια φράση που του έχει κολλήσει και τη συνεχίζει όλη μέρα.

Το άλλο εκνευριστικό είναι μια συμπεριφορά που έχει εξελιχθεί σε αυτοτραυματιστική. Η ονυχοφαγία ήταν πάντα έντονη, αλλά τώρα φτάνει σε σημείο να κάνει τα δάχτυλα να ματώνουν και να παρατηρεί τα ίχνη που αφήνουν. Ή πολύ χαμηλά όρια πόνου ή τον έχει αγχώσει πολύ η αλλαγή του προγράμματος, τα πρωινά στο σπίτι.

Τριήμερο

1η μέρα: μέχρι να ξεφύγεις από τα μικροάγχη, τις μινιταπεινώσεις, τις αγωνίες, τις διαμάχες, το τι έγινε και πώς («και γυρίζει και μου λέει ..., τι νομίζεις ότι ήθελε να πει?») της δουλειάς, έχει περάσει η 1^η μέρα.

2^η μέρα: έρχονται φίλοι για φαγητό. Μαζί και φίλος που οσονούπω παίρνει διαζύγιο. Έχω την αδιόρατη αίσθηση ότι τα υπόλοιπα ζευγάρια για ένα διάστημα θα είμαστε (ή θα δείχνουμε ότι είμαστε) λίγο πιο δεμένα. Μην ανησυχείς Α, the best is yet to come, που λέει κι ο Φρανκ.

3^η μέρα επίσης καλή: στη μια καρέκλα κάθομαι στην άλλη είναι τα πόδια μου και διαβάζω. Είτε με μυρμήγκια, είτε φτύνοντας, είτε παίζοντας με το Λευτέρη (πλάτη στη φωτο) τα τέκνα απασχολούν εαυτούς.