Έτοιμοι για τη φωτογράφιση του maison

Είναι να μην τον πιάσει τον ψυχαναγκαστικό κάτι, άπαξ και τον (με) πιάσει τελείωσε. Φτιάχτηκε η γωνιά του Ρίκου.

Καρφιτσωμένοι πάνω από το τραπέζι είναι οι κανόνες και το πρόγραμμα που θα χρησιμοποιείται σε κάθε συνεδρία (εικόνα 1).

Η διακριτική λεπτομέρεια, time timer είναι για να τη σπάσω στο Houz που παλεύει με τα χρονόμετρα των αυγών. Eμ δεν κάνουμε δουλειά έτσι.

Οι ανεξάρτητες εργασίες του είναι αυτά τα μπακαλόκουτα πάνω στη συρταριέρα και τα αποκάτω ντοσιέ (εικόνα 2).

Δεξιά είναι το 45o πρόγραμμα που φτιάχνω στη ζωή μου, έχοντας όμως πλέον ανακαλύψει το περιβόητο μακετόχαρτο. Αριστερά του είναι οι μέρες της εβδομάδας, εγώ διαλέγω και βάζω τη σωστή κάθε φορά κι ο Ρίκος πρέπει να την ταυτίζει από πάνω-καινοτομία.

Πάνω είναι ένας πίνακας της Φιλοπούλου, χωρίς αποδεδειγμένη θεραπευτική αξία για τον αυτισμό, εμένα με ηρεμεί πάντως.

ΥΓ1. Επιστροφή τη Δευτέρα!

ΥΓ2. Αυτό εννοούσα ότι ο Ρίκος είναι εξαντλημένος, η ώρα είναι 20.20 και ο Μορφέας ήρθε μεσούντος του Μπομπ.

Αθήνα καλεί Ρώμη

Και ενημερώνει για πρόσθετες και αναπόφευκτες αλλαγές διαρρύθμισης. Αυτό είναι το τραπεζάκι που είχαμε στην τραπεζαρία. Όπως πιστοποιεί ο περίλυπος εμπειρογνώμονας-ήρθαν οι επιτόπου που έλεγε κι ο Χάρυ Κλυν-εκεί που είχε τζάμι πλέον τα χέρια ενώνονται.

Και σοβαρεύω: το τραπεζάκι το έσπασε ο Ρίκος σε μια κρίση νεύρων. Μετά τις φωνές, τον εκνευρισμό, την άρνηση νομίζω ότι το παιδί εκφράζει κούραση λόγω των πολύωρων μαθημάτων και πρέπει να δω πώς θα αναπροσαρμόσω το πρόγραμμα να τον ελαφρύνω. Ώρα για λίγο ρελαντί.

Ρίκος και συνεργάτες

Δείχνει η φωτογραφία σαν να εργάζομαι σε αρχιτεκτονικό γραφείο? (που το ΄χα απωθημένο ως παιδούλα).

Φέτος που κόψαμε τα κέντρα (και των μαθημάτων και τα νυχτερινά) και κάνουμε μάθημα στο σπίτι, προέκυψε η ανάγκη για σημαντικότερη οργάνωση του χώρου του Ρίκου από το τραπεζάκι των ανεξάρτητων εργασιών και μόνο. Ως εκ τούτου βγήκαν τα "ταυ", οι θεοδόλιχοι κλπ και πιάσαμε δουλειά. Δεξιά είναι η υπέροχη δουλειά της Πέγκυς με την πρότασή της για το χώρο, αριστερά είναι εικόνα από ένα βιβλίο εργοθεραπείας και αύριο θα βάλω δικιά μου που θα έχω κοψομεσιαστεί να μεταφέρω τη βιβλιοθήκη.

Νέα ΣΚ, τι άλλο

• Αυτό το καταπληκτικό ψαλίδι, τ’ άξιζε τα λεφτά του τελικά. Συναισθανόμενη την κρίση (που τελικά δεν θα είναι ούτε V-απότομη πτώση, γρήγορη ανάκαμψη-, ούτε U-αργή πτώση αργή ανάκαμψη-αλλά L-κάθετη πτώση, αμφίβολη ανάκαμψη) αμφιταλαντεύτηκα για αρκετή ώρα πριν το πάρω. Όπως όμως φανερώνει η τρομαχτικά συγκεντρωμένη φάτσα ήταν εν τέλει καλή αγορά.
  

• Από εκρηκτική ξανθιά μεταμορφώθηκα σε στοχαστική μελαχρινή κι ο Ρίκος ούτε λέξη! Αντίθετα μόλις κουρεύτηκε η Αναστασία-που τον απασχολεί τα μεσημέρια-ο Ρίκος αναρωτήθηκε μόλις την είδε, «πότε θα ΄ρθει η άλλη κυρία Αναστασία»?

• Και το αναπόφευκτο ανάγνωσμα του ΣΚ: «Το ευχαριστημένο ή οι δικοί μου άνθρωποι» της Μαρίνας Καραγάτση ήταν όσο καλό έλεγε ο Μπακουνάκης κι ο Γαραντούδης.

Φοριέται και στο δεξί,

σαν κόσμημα. Μια φορά είχα αποφασίσει να φερθώ ώριμα και να μην κάνω άκαιρες προσπάθειες με το Ρίκο, κι έχει βαλθεί να με κάνει να φανώ ανακόλουθη.

Ανακάλυψε το κρυμμένο ρολόι κι έκτοτε το σέρνει μαζί του. «Mαμά, δίδαξε με την ώρα», είναι το σήμα που λαμβάνει ο ευαίσθητος εγκέφαλος δέκτης μου-αστειεύομαι.

Κατά τ' άλλα επειδή αυτό το καταραμένο το mind reading με έχει απασχολήσει πολύ, αντιγράφω από τo "Πρόσωπο Απρόσωπο" το εξής παρήγορο, αναφέρεται σε παιδιά τυπικής ανάπτυξης:

«Ανάμεσα στα 3 και 5 χρόνια αναγνώριζαν με αξιοπιστία μόνο την έκφραση της χαράς, ο θυμός αναγνωριζόταν στην ηλικία των 7, ο φόβος γύρω στα 10 και η έκπληξη στα 11». Ως πηγή αναφέρεται το “Communicative aspects of children’s emotional competence”, International review of studies of emotion”, των Anthony Manstead and Roselyn Edwards. Είναι ακριβώς τα συναισθήματα που απειλούσα το Ρίκο πέρσι με στέρηση φαγητού και ύπνου προκειμένου να τα μάθει.

Παρανοϊκοί άνθρωποι παρανοϊκά μέτρα.

Αλλαγή πλεύσης!

Το παραπάνω, νιώθω ότι είμαι στο παρατηρητήριο του πλοίου ενώ το φωνάζω και κάνω απεγνωσμένα χειρονομίες στον άλλο μου εαυτό «πάρτο όλο δεξιά!» (βέβαια αυτή είναι ορολογία παρκαρίσματος κι όχι ναυτοσύνης, αλλά τελοσπάντων).

Άλλαξε ο Αργύρης τάξη στα Γερμανικά και η μανούλα του σαββατοκύριακου (και βγάλε, μανούλα απούσα για χρόνια είναι το ακριβές) είχα τη φαεινή ιδέα να ελέγξει τις εργασίες του.

Χάος αχανές η άγνοια του τέκνου, καθίσαμε κάναμε ένα κάρο ασκήσεις από την αρχή και συμφωνήσαμε να περνάμε ένα τέταρτο την ημέρα διαβάζοντας γερμανικούλια, μπας και ταυτόχρονα γνωριστούμε καλύτερα.

4ήμερο κάπως έτσι

Διαβάζοντας και γυρνώντας προσεχτικά τις σελίδες να μην ξυπνήσουμε τη γάτα, κάτω από το τραμπολίνο πλησιάζοντάς την όσο γίνεται «να μυρίσω το γατάκι», χουζουρεύοντας σαν τη γάτα-μα τι τρόπος διπλώματος των πίσω ποδιών!

Ανακάλυψα το Μαζάουερ και την καταπληκτική Θεσσαλονίκη, Πόλη των Φαντασμάτων, χάρη στο στάτους της Β στο facebook-συμβαίνει. Αντίθετα το Πρόσωπο απρόσωπο, ιστορίες απωλειών, με απογοήτευσε λίγο, τι τα θες, δεν είναι όλοι Σακς.