Γνήσιες απορίες

Μας στέλνουν από το σχολείο ανακοίνωση συλλόγων-φορέων γονέων ανάπηρων παιδιών. Σύμφωνα με την ανακοίνωση στα 700 παιδιά που μένουν σπίτι λόγω έλλειψης οδηγών των λεωφορείων είναι πολύ πιθανόν να προστεθούν και οι υπόλοιποι μαθητές ειδικών σχολείων λόγω λήξης των συμβάσεων των οδηγών την 1.12.2008. Όπως μας ενημέρωσε το σχολείο αυτό το θέμα αφορά πλέον και εμάς.
Όλες οι προτεινόμενες στην ανακοίνωση δράσεις είναι πορείες και συγκεντρώσεις. Επειδή μου είναι πολύ δύσκολο να συμμετάσχω ανταμαμά με το Ρίκο σε κάτι τέτοιο και υποψιάζομαι ότι κι άλλες μανούλες δυσκολεύονται εξίσου, λέω να πάρω αύριο τηλέφωνο μερικούς από τους προέδρους που υπογράφουν την ανακοίνωση και να μάθω αν υπάρχει κανένας άλλος τρόπος δράσης.
Όλαι αι ιδέαι ευπρόσδεκται.

Ύμνος στον καπιταλισμό

Μεσούσης της διεθνούς κρίσης κι ενώ τα πλήθη αλλαξοπιστούν επί τω σοσιαλιστικότερω, εγώ ανακαλύπτω τις χαρές του καπιταλισμού. Ακόμα κι ένα παιδί αυτιστικό αν το φορτώσεις με τα ψώνια του, κάθεται υπομονετικά στη σειρά του ταμείου, περιμένει τον προηγούμενο να πληρώσει κλπ κλπ. Εξίσου καταναλωτικό θύμα με τη μητέρα του που έτρεχε χτες στο γνωστό μεγαλύτερο αυθαίρετο της Ευρώπης για έναν Irving..Παθέτικ, συμφωνώ.

ΥΓ.Emma και Μπάμπη, ευχαριστώ για τις προτάσεις σας, σπεύδω σήμερα!

Περισυλλογή

Βαθύς προβληματισμός στη χτεσινή εκδρομή ένεκα η σημερινή επίσκεψη στον παιδοψυχίατρο:

«Θα τα πω καλά? Θα με ρωτήσει τα γνωστά? Θα κερδίσω τα 2 μπαλόνια, τα κεριά και τα φωτάκια αν τα πω? Θα ζωγραφίσω πάλι ανθρωπάκια με χεράκια-μούτζες? Θα προτείνει κανένας χριστιανός ένα καλό βιβλίο στη μητέρα ώστε να με αφήσει ήσυχο?»-αστυνομικό κατά προτίμηση.

Πού πάει το νερό επιτέλους?

Διαβάζω σ’ ένα παλιό βιβλίο για τις επίμονες και επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις που κάνουν τα αυτιστικά παιδιά, διότι τελευταία ο Ρίκος μας έχει ταράξει. Μεταφέρω την περίληψη.

Προς τι οι επαναλαμβανόμενες ερωτήσεις? Το πρήζον τη μητέρα τέκνο μπορεί να:

1. χρειάζεται πληροφορίες, αλλά δεν ξέρει πώς να τις ζητήσει σωστά

2. θέλει την κοινωνική συνδιαλλαγή, αλλά δεν μπορεί να την ξεκινήσει, διατηρήσει τερματίσει σωστά

3. αγχώνεται/ενδιαφέρεται πραγματικά για δυσεπίλυτα προβλήματα

4. είναι εγκλωβισμένο σε μια επαναλαμβανόμενη ρουτίνα και δεν ξέρει πώς να ξεφύγει.

Και μίνι λύσεις ανάλογα με την περίσταση, αντιγράφω μόνο όσες έχω ψιλοεφαρμόσει ήδη στο Ρίκο, που πλην του 3 όλα τα άλλα του συμβαίνουν:

1. χρήση οπτικών βοηθημάτων, ημερολόγιου για σίγουρη κατανόηση της απάντησης. Εμάς μας βοήθησε στη στάνταρ ερώτηση, «πότε θα πάμε στην Ερέτρια?». Ή χρονικός περιορισμός της ίδιας και ίδιας συζήτησης, «θα το ξαναπούμε άλλες τρεις φορές και μετά θα πάμε για φαγητό».

2. απάντησε σαν να μιλάς με ένα φίλο. Συζήτησε το θέμα που το απασχολεί, περιόρισε το χρονικά αν χρειάζεται-«θα μιλήσουμε για αυτό για άλλα 5’ και μετά πάλι αφού φάμε». Εμπλούτισε τις ερωτήσεις του με καινούριες σχετικές ερωτήσεις. Διαπραγματεύσου τα προς συζήτηση θέματα, «τώρα θα συζητήσουμε αυτό που σού αρέσει για 5’ και μετά διαλέγω εγώ θέμα συζήτησης». Του Ρίκου-αν και δεν είναι ακριβώς θέμα, είναι το πού πάει το νερό πέφτοντας στην αποχέτευση, στην τρύπα κλπ οπότε μιλήσαμε λίγο για τα σύννεφα, τη βροχή κλπ.

4. στο 4 διαπίστωσα ότι η συγγραφέας έχει ξεχάσει να βάλει απάντηση ή εγώ δεν την έχω βρει. Οπότε δίνω μόνο τα δικά μου φώτα: όταν ο Ρίκος σαδιστικά ρωτάει ξανά και ξανά τα ίδια πράγματα (στα οποία ξέρει την απάντηση), του λέω «πες μου μόνος σου εσύ και μετά θα απαντήσω κι εγώ, την ξέρεις την απάντηση». Εκεί (σχεδόν) πάντα την κόβει το τέκνο την πλάκα.

ΥΓ. Από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, συνέντευξη του Ιερώνυμου, που μέσα στα άτομα που χρήζουν βοήθειας και προστασίας βάζει και το «αυτιστικό παιδί». Μεγάλη δουλειά να συμπαθώ εγώ έναν αρχιεπίσκοπο.

Ανάκατα-σαν το μυαλό μου

Από τα πιο τρυφερά κείμενα που έχω διαβάσει, αφορά την αντίδραση των παιδιών στις επιληπτικές τους κρίσεις. Ο Ρίκος, επειδή συνήθως κάνει κρίσεις όταν είναι άρρωστος και τα έχει συνδέσει, κάθε φορά που λέμε ότι κάποιος είναι άρρωστος αναρωτιέται αν θα κάνει κρίση. Φταρνίζεται κάποιος (ακόμα και ο γάτος) κι ο Ρίκος ρωτάει, "είναι άρρωστο? Θα κάνει κρίση?" Εεε ακόμα δεν ξέρω ποια είναι η ενδεδειγμένη απάντηση σ’ αυτό, λέμε ένα «κι αν κάνει κρίση θα του περάσει» προς το παρόν.

Διάβασα το πρωτόλειο μυθιστόρημα-ψυχολογικό θρίλερ του Άντριου Γουίλσον, του βιογράφου τη Πατρίτσια Χάισμιθ (αυτή τη βιογραφία λέω, που εμένα μού άρεσε κι εσένα δε σου άρεσε, Φωτούλα). Όχι πολύ καλό, δεν αρκεί ένας τύπος που εκ των υστέρων αποδεικνύεται ψυχρός και ανισόρροπος υπολογιστής, για να φτιάξεις έναν Ρίπλεϋ. Για να δούμε πώς θα συνεχίσει ο νέος όταν ξεκαβαλικέψει από τους ώμους των γιγάντων (της Πατρίτσια φυσικά).

Κι ο αναπόφευκτος Παρθένης

Το ένα μάθημα της Δευτέρας με την Π. το κάνουν πλέον οι αδελφοί Καραμαζόφ μαζί, σε μια προσπάθεια να ενισχυθεί ο μεταξύ τους δεσμός-κοινώς να μην τις τρώει ο Αργύρης. Ακολούθησαν το πρόγραμμα του Ρίκου, ζωγραφική, παζλ, επιτραπέζιο, αλλά ως τριάδα πλέον. Τι να λέμε, ο αποκλεισμένος εν γένει Αργύρης το καταδιασκέδασε και ανυπομονεί για το επόμενο.

Κάθομαι χτες και περιμένω το Ρίκο να τελειώσει. Όταν βγαίνουν κι ενώ η Π πάει να μου δείξει τις ζωγραφιές της φωτο, αρχίζω ως κλασική αναπληρωματική Μις Κολακεία τα «μα τι ωραία καδράκια είναι αυτά, πού τα βρήκες κλπ». Η Π. με κοιτάει λίγο απορημένα, αλλά αφού καταλάβει ότι δεν κάνω πλάκα και δεν υποκρίνομαι μού εξηγεί ότι κορνίζωσε τα έργα του Αργύρη κ του Θόδωρου του προηγούμενου μαθήματος.

Διάφορα, μάλλον επαναστατικά

Το ειδικό σχολείο του Ρίκου ήταν πλήρως στελεχωμένο από την πρώτη μέρα λειτουργίας του. Αυτές τις μέρες όμως παίρνω ένα σωρό μέιλ (και κυκλοφορούν στο διαδίκτυο, δεν μιλάω για hush hush πληροφορίες) με τουλάχιστον ανησυχητικό και εξοργιστικό περιεχόμενο.

Το πρώτο είναι από το Σχολειό Κωφών Αργυρούπολης, ένα σημείωμα του Διευθυντή προς τους γονείς ότι δεν έχουν ανανεωθεί οι συμβάσεις οδηγών και συνοδών, άρα τα παιδιά μένουν σπίτι μέχρι νεοτέρας.

11 Νοεμβρίου είναι η ημερομηνία του σημειώματος, δεν ξέρω αν σε μια βδομάδα έχουν γίνει όσα δεν έγιναν μέσα σε 2 μήνες.

Το δεύτερο είναι μια επιστολή από το Σύλλογο και Κηδεμόνων των Μαθητών του Ειδικού Γυμνασίου – Λυκείου Αθηνών, που εδρεύει στην Ηλιούπολη, άλλο πλήθος και πάθος παιδιών κλεισμένο στο σπίτι λόγω κενών θέσεων εκπαιδευτικών.

Το τρίτο αφορά τα προβλήματα των γονιών της Παμμακαρίστου που έχουν καταφύγει στο Συνήγορο του Πολίτη, ζητώντας φυσικά εκπαιδευτικό και ειδικό βοηθητικό προσωπικό.

Οι άνθρωποι που στελεχώνουν το σχολείο μας, εκτός από υπέροχοι εκπαιδευτικοί είναι πάντα αναπληρωτές, όπως και η πλειοψηφία των περί την ειδική αγωγή εκπαιδευτικών. "Φέτος τους χρειαζόμαστε, του χρόνου ποιος ξέρει, ένας και δυο είναι οι αυτιστικοί που θεραπεύονται από χρονιά σε χρονιά?", σκέφτονται στο υπουργείο πιθανολογώ. Οι αρμόδιοι ίσως ξέρουν κάτι κι αισιοδοξούν περισσότερο από εμάς για την πορεία του κάθε Ρίκου.