Ακόμα αμήχανα

Διάβασα αναλύσεις επί αναλύσεων για τα γεγονότα, Νέα, Καθημερινή, Ελευθεροτυπία, το κομματάκι που μού έμεινε, είναι από τη συνέντευξη του "Κάιν των Εξαρχείων" στα Νέα:

- Βγήκε πάντως πολύς κόσμος στους δρόμους.

- Το ίδιο λέγαμε και το ΄85 και το ΄80, ότι όλες αυτές οι χιλιάδες στον δρόμο ήταν μια ελπίδα. Ηττηθήκαμε, όμως, γιατί δεν υπήρχαν πολιτικοί χώροι ή κινήματα, που θα έπαιρναν αυτές τις φύτρες, θα τα «ζύμωναν» και θα τα έκαναν πολιτικά όντα. Αυτή η νεολαία λοιπόν, θα χαθεί, όπως χάθηκε και η προηγούμενη. Είναι ένας φαύλος κύκλος, καταλήψεις, συγκρούσεις, κλείσιμο στο Πολυτεχνείο και μετά επιστροφή στο σπίτι. Ιδιώτευση.

Μιλώντας για ιδιώτευση και μικρές κατακτήσεις (που έλεγε η Αθανασία): στο βιντέακι ο Ρίκος με τη συστολή του πρωτάρη απαγγέλει το ποιηματάκι που πρέπει να μάθει για τη σχολική γιορτή.

Το πρόσωπό σου αύριο

(ο τίτλος είναι το πιο πρόσφατα μεταφρασμένο βιβλίο του Χαβιέ Μαρίας, μ’ αρέσει όπως και άλλοι του τίτλοι, «αύριο στη μάχη να με σκεφτείς» ή το «καρδιά τόσο άσπρη»-από τον Σέξπηρ, νομίζω, αμφότεροι).

Πώς μειώνει το ζουμ ο φακός και ενώ εστίαζε τις λεπτομέρειες βάζει περισσότερη «μεγάλη εικόνα» μέσα? Κάτι τέτοιο μού συμβαίνει τελευταία, αφορμή πρώτη ο καφές με την Ε., εν συνεχεία μια εκ βαθέων συζήτηση με την Πέγκυ-και στο background η περιρρέουσα μελαγχολία των ημερών.

Νομίζω ότι στη συνάντηση με τη Ε έγιναν οι πρώτες ρωγμές στο προσωπείο του «όλα είναι υπό έλεγχο, όλα πάνε μια χαρά».

Με την Ε μιλάμε ηλεκτρονικά καιρό, μοιραζόμαστε τις ίδιες απόψεις στα βασικά-νομίζω-αλλά συναντώντας τη διαπιστώνω ότι βρίσκεται έτη φωτός μπροστά μου όσον αφορά την επαφή με την πραγματικότητα. Εκείνη συνειδητοποιεί ότι στο μέλλον τα παιδιά μας μπορεί να έχουν μεγάλες απαιτήσεις, εγώ εστιάζω στις μικρές καθημερινές κατακτήσεις του Ρ και χάνω τη συνολική εικόνα. (Δε χρειάζεται να πούμε ποια μπορεί να είναι πιο χρήσιμη στο σύνολο και ποια μόνο στο Ρίκο).

Ρωτάω την Πέγκυ για το Ρίκο. Παρότι αποφεύγω τις ερωτήσεις που αφορούν το μέλλον, ρωτάω πώς βλέπει το Ρίκο και τι βαθμό αυτονομίας τον βλέπει να κατακτά. Οι απαντήσεις είναι «ένα μετρίων δυσκολιών και μετρίων δυνατοτήτων παιδί», για την αυτονομία-και δικαίως-δεν μπορεί να κάνει πρόβλεψη.

Και μετά έγινε η δολοφονία, ένιωσα ανίκανη και συνένοχη και το ατομικό μπλέχτηκε με το γενικό.

Παυλόπουλος

Αντιγράφω από το in.gr, είναι δηλώσεις του Υπουργού Εσωτερικών, πρόκειται για το σαφές και λεπτομερές σχέδιο της κυβέρνησης για την αντιμετώπιση του χάους, βουλώνει τα στόματα και των πιο δύσπιστων:
«Θα κάνουμε αυτό που πρέπει και εκείνοι οι οποίοι δρουν όπως δρουν, θα πρέπει να θυμηθούν ότι εκτίθενται και ότι αυτό που κάνουν το κάνουν για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς στόχους για τους οποίους δεν θέλω περισσότερο να αναφερθώ».
Επίσης γνωστό και πασιφανές και το επόμενο : «η κυβέρνηση και η αστυνομία είναι εδώ για να διαφυλάξει τη ζωή και τις περιουσίες των πολιτών»

Τίποτα

Προχτές συνέβη, χτες το έμαθα και δεν έχω καμιά διάθεση να γράφω τα συνήθη καθημερινά μου. Μόνο το ΥΓ του Αθήναιου:

"Υ.Γ. Ακούω στην ΤΒ ότι κάποιοι λένε “τί δουλειά είχε το παιδί εκεί να διαπληκτίζεται φραστικώς με τους μπάτσους”. Και πού θέλατε να είναι, ρε ξεφτύλες; Στο σούπερ μάρκετ ή στο Mall να τσακίζει την πιστωτική κάρτα του μπαμπά του;"

και το σχόλιο στο ποστ του drink-o-logy (για τη δολοφονία του Καλτεζά).

Ανάμικτα

Τα καλά:

Ρίκος, αλλαγή δοντιού, σχετικά αναίμακτη, το διαλαλεί σε όποιον βρει, «κοίτα έβγαλα το δόντι», δείχνει, χοροπηδάει επιτόπου και περιμένει το «μπράβο».

Τα κακά:

Ο Αργύρης έχει τραβήξει των παθών του τον τάραχο τελευταία, τελευταίο κατόρθωμα Ρίκου φτυσιά τηλεκατευθυνόμενη μέσα στα κορνφλέικς του μεγάλου κατά το πρωινό. Φυσικά εξερράγη.

Τα καλά:

Συμπληρώνουμε ψυχολογικά τεστ για μια έρευνα, στην ερώτηση «νομίζεις ότι η μαμά σου ευνοεί τον αυτιστικό αδερφό σου», ο Αργύρης απαντάει: «είναι δίκαιη και με τους δυο μας» ...

Τα κακά:

Στην ίδια ερώτηση απαντάω ειλικρινά, «ευνοώ πάντα τον αυτιστικό αδερφό»

Τα πιο κακά:

Σε ερωτήσεις όπως: «συχνά με φοβίζει η ανεπιθύμητη παρόρμηση που έχω να στρέψω το αμάξι μου και να πέσω πάνω σε διερχόμενα αμάξια», «συχνά έχω αγχωτικές και ανεπιθύμητες σκέψεις ότι χάνω τον έλεγχο», «αγχώνομαι πάρα πολύ όταν πρέπει να πάρω μια απόφαση έστω και ασήμαντη» οι απαντήσεις μου κυμαίνονται από «πολύ συχνά», έως «πάντα».

Πρώτα ευσυγκινησία μετά ακράτεια..

Γυρίζει χτες ο Ρίκος κρατώντας σφιχτή αγκαλιά την κασετίνα γεμάτη με μαρκαδόρους που δεν ήταν δικοί του! Παλιότερα μας είχε πει η δασκάλα ότι ποθεί σφόδρα τους μαρκαδόρους του διπλανού. Στο σπίτι δεν τους αποχωριζόταν τους μαρκαδόρους με τίποτα, (κοιμήθηκε με την κασετίνα) στη δε ερώτηση «μήπως είναι του Κωνσταντίνου οι μαρκαδόροι» ο Ρίκος με πάθος αντέτεινε «είναι του Θοδωρή!».

Δεν τον κατάφερα να μού πει ποιος του τους έδωσε, έστειλα σημείωμα στη δασκάλα και αποδείχτηκε ότι εκείνη του τους είχε χαρίσει, γιατί ήταν πολύ ανήσυχος και της έλεγε ότι είχε κάνει κρίσεις (γεγονός, αλλά το Σάββατο είχε συμβεί αυτό, βρωμάει εκμετάλλευση από πλευράς Ρ).

Τώρα στα γεράματα και μετά από μια καριέρα μισανθρωπίας και καχυποψίας, κάτι τέτοια τρυφερά σημειώματα και πράξεις με συγκινούν και με κάνουν να νιώθω περίεργα.

Hush-hush αποκλειστικότητα

Στη φοβερή Βίκυ και την ακόμα πιο καταπληκτική κόρη της, που με μεγάλη ικανοποίηση πιστεύω ότι είναι μέσα στα παρακάτω ποσοστά

Ουσιαστικά μετάφραση από το translatingautism είναι το ποστίδιο. Αφορμή είναι οι εργασίες της DSM-V ομάδας κατά τις οποίες θα μελετηθεί και το ερώτημα αν ο αυτισμός είναι ισόβια διάγνωση ή μπορούμε να μιλάμε για περιπτώσεις που «θεραπεύονται».

Βάζω το «θεραπεύονται» εντός εισαγωγικών, γιατί έτσι κάνουν και όσοι παραθέτω, αν έχετε καλύτερη λέξη να προτείνετε, ελεύθερα, όπως και για διορθώσεις για μεταφραστικά ατοπήματα.

Εδώ είναι η (μη διαθέσιμη δωρεάν) έκθεση, εδώ η ανάλυση κι εδώ η μετάφραση-μεταγραφή για το φιλομαθές κοινό.

Σύμφωνα με την έρευνα, λοιπόν, ένα ποσοστό 3% με 25% των παιδιών με διαταραχή στο αυτιστικό φάσμα μεγαλώνοντας δεν πληρούν πλέον τα κριτήρια της διάγνωσης και βρίσκονται στα φυσιολογικά πλαίσια όσον αφορά τις γνωστικές και κοινωνικές δεξιότητές τους όπως και τις ικανότητες προσαρμογής.

Πώς ορίζεται στην έκθεση το «θεραπευμένο» άτομο:

• πρέπει να έχει ιστορικό ως αυτιστικός
• πρέπει να μαθαίνει και να εφαρμόζει δεξιότητες σε βαθμό ανάλογο με αυτό των τυπικά αναπτυσσόμενων ατόμων της ίδιας ηλικίας
• δεν πρέπει να έχει τα συμπτώματα της κλίμακας DSM-IV για το φάσμα του αυτισμού
• στο ADOS δεν θα πρέπει να βρίσκεται στα όρια του αυτισμού στο κοινωνικό και επικοινωνιακό πεδίο.
• δεν θα πρέπει να κάνει μαθήματα ειδικής αγωγής με στόχο τη βελτίωση «αυτιστικών» χαρακτηριστικών (πχ ενώ μαθήματα για μαθησιακές δυσκολίες και διάσπαση είναι οκ).
• θα πρέπει να λειτουργεί μέσα σε κανονική τάξη χωρίς εξατομικευμένη βοήθεια
• να έχει IQ μεγαλύτερο του 80
• να έχει νορμάλ σκορ στην κλίμακα Vineland των επικοινωνιακών δεξιοτήτων και της κοινωνικοποίησης

(όχι και λίγα τα παραπάνω, τώρα που τα βλέπω..)

Παράγοντες που ευνοούν τη «θεραπεία»:

• Υψηλή νοημοσύνη
• Κατανόηση του λόγου (αυτό αντιλαμβάνομαι ως receptive language)
• λεκτική και κινητική μίμηση
• έγκαιρη διάγνωση
• Διάγνωση Διάχυτης αναπτυξιακής διαταραχής (PDD-NOS)

Παράγοντες που μειώνουν τις πιθανότητες:

• Επιληπτικές κρίσεις
• Νοητική στέρηση
• Γενετικά σύνδρομα

ΥΓ. Το hush-hush του τίτλου είναι πάντα φόρος τιμής στον Ελλρόυ (πώς κατάφερα να κάνω το ΥΓ πιο ακατανόητο κι από το κυρίως κείμενο, μόνο εγώ ξέρω..)