Έρχεται να παίξουν ένας φίλος του Αργύρη που μόνο τη στιγμή που τον αποκαλεί έτσι ο Ρίκος συνειδητοποιώ πόσο μοιάζει με:
«Ποντίκι!»
Ο Αργύρης το καταλαβαίνει επίσης, κοκκινίζει και προσπαθεί να μαζέψει τα ασυμμάζευτα:
«Εεεε, δε λέει εσένα, τη μπλούζα σου λέει».
Η μπλούζα του μικρού είναι κάτασπρη, αλλά ευτυχώς δεν αποκωδικοποιεί τίποτα από τα παραπάνω.
Τα καλά βιβλία των διακοπών (διότι υπήρξαν και λιγότερο συναρπαστικά):
Μέριλυν Γιάλομ, ο καιρός των καταιγίδων, εντυπώσεις-απομνημονεύματα γυναικών που έζησαν τη γαλλική επανάσταση.
Η μεγάλη απάτη: από τα κεφάλαια για το μόλυβδο και τα γενετικά τροποποιημένα τρόφιμα και μετά το βιβλίο απογειώνεται.
Η βιογραφία του Οσκαρ Ουάιλντ: το καθυστερώ όσο πλησιάζω στο σκάνδαλο την αποκαθήλωση και το διασυρμό. Ο Ουάιλντ διαγράφεται όσο πνευματώδης αναμένεται αλλά και αναπάντεχα καλός και αθώος-επιπλέον πολύ αξιόλογη η σύζυγος Κονστάνς για την οποία πάντα ήθελα να μάθω.
Ο μεγάλος αποχαιρετισμός: καταπληκτικός, απορώ τι με είχε κάνει να ψυχρανθώ με τον Τσάντλερ, (όχι το ΕΜΠ, όχι το ΕΜΠ, σε προλαβαίνω)
Δάφνη ντι Μωριέ, Ρεβέκκα κι εξαδέλφη Ραχήλ
Ρίκος: η πιο καλή στιγμή μάλλον ήταν ο χτεσινοβραδινός αποχαιρετισμός μας που για πρώτη φορά δεν ήθελε να με αποχωριστεί-καλά ίσως τον αδικώ λίγο, πάντως υπήρξαν δύσκολες περιστατικά.
Εγώ: διαπίστωσα (και εξεπλάγην) ότι δεν είναι όλος ο κόσμος έτοιμος να σκοτώσει και να αυτοκτονήσει ανά πάσα στιγμή (όπως εγώ καλή ώρα), ότι μπορείς να έχεις παιδιά και να μην είσαι πικρόχολος με το ένα και μονίμως υπ’ ατμόν με το άλλο. Αν υπήρξα ελάχιστα φυσιολογική αυτό συνέβη τις τελευταίες μέρες.
Πάνω πάνω είναι τα σύνεργα του μαρτυρίου: πραξούλες και ένας πίνακας με τους αριθμούς μέχρι το 100 για να εμπεδώσει ο Ρίκος ότι άλλο το 12 κι άλλο το 21.
Παρακάτω είναι τα εργαλεία της απόλαυσης: τα ‘χω ήδη πακετάρει και στείλει και θα κουβαλάω μαζί μου και ακόμα ένα δυο (collectanea κ ό,τι άλλο ψωνίσω απόψε).
Καλά να περάσουμε όλοι, καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση, επιστρέφω σε 3 εβδομάδες!
Αν εμπέδωσε κάτι ο Ρίκος φέτος είναι το σαβουάρ βιβρ. Το τι «ευχαριστώ», «παρακαλώ», «στις προσταγές σας» ανταλλάσσεται καθημερινά είναι ασύλληπτο.
Καθόμαστε στη Βεϊκου, ο Ρίκος κόβει φύλλα μέχρι να έρθει το φαγητό. Ο σερβιτόρος δεν τον έχει αντιληφθεί κι έχει πλάκα όταν ο Δημήτρης φτερνίζεται κι έρχεται ένα «γείτσες» από πίσω από τους θάμνους κι ο τύπος αφήνοντας τα πιάτα αναρωτιέται, γελάει και φέρνει και το τρίτο σερβίτσιο που έχει ξεχάσειΞυπνάμε τα πρωινά, αρχίζει ο καθιερωμένος διάλογος «μην πας στη δουλειά», τα ανίερα επιχειρήματα «αν πας στη δουλειά θα κάνω κρίση», τελικά πάω στη δουλειά, όπου (μεταξύ άλλων) σερφάρω και βρίσκω τα παρακάτω λινκς που με αρέσανε:
Θανάσης Νιάρχος, από τα Νέα.
Εμμ. Κριαράς, πάλι από τα Νέα.
(ε και το αναπόφευκτο βίτσιο), εξαιρετικά συμπαθές pdf για τη γρίπη από την Αγγλία!
Ο Θοδωρής ανέκαθεν σιχαινόταν να μιλάει στο τηλέφωνο-και δε μιλάμε για απλή κουβεντούλα, λείπει η μητέρα 3 μέρες βρε αδερφέ, μίλα της να δεις αν έχει σκοπό να γυρίσει ή το έσκασε με το pool boy. Προχτές τον ρώταγε η λογοθεραπεύτρια αν μιλάει στο τηλέφωνο με τον Αργύρη. Ρίκος: «Όχι!» Λ: «γιατί?» Ρίκος: «Γιατί δεν τον βλέπω (!)».
Κι έτσι ο εμπνευσμένος απών πατήρ φαγώθηκε και τελικά κάναμε video conference που αποδείχτηκε πολύ επιτυχής και ο Θόδωρος ιδιαιτέρως εκφραστικός στη μεταφορά των νέων του.
(Δεύτερη φώτο-έτσι τα πέταγα τα μπαλάκια στο λούνα παρκ)
