Πάλι κλαουνίζει

Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, ο Ρίκος, ή η αναπόφευκτη γυναικεία φύση, αλλά όλο και συχνότερα διαπιστώνω πως διάφορα δεν πάνε καλά:

Έχω συνεχώς ανεξέλεγκτα νεύρα. Όσο καλά ή μέτρια κι αν πάει η καθημερινότητα πάντα έχω λόγους να θέλω να κόψω λαιμούς με τα δόντια μου (ας κρίπυ ας ιτ σάουντς).

Καταλαμβάνομαι κατά καιρούς από ιδέες που θα αλλάξουν τη ζωή μου και θα εξαφανίσουν το άνω σύμπτωμα. Με κρατάνε άγρυπνη, με κάνουν και ξυπνάω αξημέρωτα και ξαφνικά σπάνε σα φούσκες.

Τώρα τελευταία και κυρίως επειδή μου δόθηκε μια ευκαιρία αρχίζει να με ενδιαφέρει η δουλειά μου πάλι.

Και το πιο τρομαχτικό: δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι δικαιολογημένο το άγχος και τα νεύρα, αν οφείλονται στις δυσκολίες που έχουν συσσωρευτεί τα προηγούμενα χρόνια ή είμαι ο Statler κι ο Waldorf σε συσκευασία του ενός. Ακούω για εσάς!

Το νέο bug

	Αλλαγή χαρτιού υγείας, 17.25. Θόδωρος επισκέπτεται την τουαλέτα. Παραμονή για ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην επαναλαμβανόμενη ερώτηση "τελείωσες?", απαντάει "όχι ακόμα".
	Ώσπου κάποια στιγμή ανακοινώνει: "τελείωσα"!.
	17.32': Κι έχει όντως τελειώσει, εδώ ήταν το χαρτί.
	17:34: αλλάζω χαρτί (ή αρχίζω να εξηγώ στις δασκάλες τους ότι μπορούν ελεύθερα να χρησιμοποιήσουν το σωρό πάνω στο πλυντήριο).

Πάλι διάφορα

Λένα Πλάτωνος στίχοι, μουσική, εκτέλεση.

Σαμσάρα
γυρίστηκε στα ομορφότερα τοπία των Ιμαλαΐων
τι είναι πιο σημαντικό,
να ικανοποιήσεις χίλιες επιθυμίες σου
ή να τιθασεύσεις τη μία;

Να τιθασεύσω τη μία, απάντησα
και δεν πήγα στο φιλμ

(Το άκουσα στο radioart και μού άρεσε).

Παραδόξως, gasbirdίνα και Μαρία, τα πράγματα δεν πάνε καλά. Στο σχολείο του Ρίκου που μέχρι τώρα τα 3 παιδάκια έχουν μεν καλές δασκάλες, αλλά είναι πακτωμένα στα θρανιάκια τους σε ένα χώρο 2-3 τετραγωνικά μέτρα, έρχεται να προστεθεί άλλο ένα παιδάκι. Το οποίο παιδάκι είναι σε αναπηρικό κάθισμα, είναι πολυανάπηρο και δεν έχει γίνει δεκτό από ΕΛΕΠΑΠ, ΚΑΣΠ και όπου αλλού έχει απευθυνθεί. Τώρα που οι 3 νέοι γίνονται 4 λοιπόν φαντάζομαι θα τους φοράμε όλων κάθε πρωί τα μασαζοκαλσόν τους, θα τους αλείφουμε και με λαρδί και θα τους πακτώνουμε στην αίθουσα ντουλάπα. Κατά την έξοδο από την αίθουσα μάλλον θα βγαίνουν lifo, last in first out-δε βλέπω άλλη λύση.

Πώς περνάμε

Ακριβώς όπως είπε ο Χρόνης Μίσσιος σε μια συνέντευξη σε εφημερίδα του ΣΚ που αδυνατώ να εντοπίσω, οπότε μεταφέρω ελεύθερα:

«Περνάει κάθε μέρα και λέμε ουφ, πέρασε κι αυτή η κ@λομέρα. Κι όμως κάθε μέρα που περνάει είναι ένα κεράκι που σβήνει και μας φέρνει πιο κοντά στο θάνατο».

Είπα θάνατο και πρέπει να το γράψω, γιατί ο Δημήτρης δε με αφήνει να του τα λέω. Όποτε ξεκινήσω τη σχετική συζήτηση με λέει ανώμαλη-μα γιατί?

Ο Sherwin Nuland (How we die) αναφερόμενος στην περίπτωση της δολοφονίας ενός εννιάχρονου κοριτσιού: ένας ψυχωτικός τη μαχαιρώνει ξανά και ξανά μέσα στη μέση του δρόμου. Η μητέρα της περιγράφει την έκφραση του προσώπου της ως έκπληξη, δυσπιστία αλλά όχι πόνο. Παρόμοια μαρτυρία υπάρχει και για νεκρούς στρατιώτες, όπως και για άλλους ανθρώπους που πέθαναν με βίαιο τρόπο. Μια πιθανή εξήγηση κατά το Nuland είναι η έκχυση ενδορφινών από τον εγκέφαλο, που εξαφανίζουν τον πόνο εξασφαλίζοντας έναν ανώδυνο θάνατο-το μόνο θάνατο που περιγράφεται ως τέτοιος από το Nuland. Συνεχίζει, κάπως έτσι, ως ένα δώρο από τον εγκέφαλο στο ετοιμοθάνατο σώμα θα μπορούσε να εξηγείται και το φαινόμενο των μεταθανάτιων εμπειριών, φώτα, τούνελ, γαλήνη.

Μ’ αυτά και μ΄αυτά εγκαινιάζω καινούριο tag υπό τον εύηχο τίτλο «τούτη η γης που την πατούμε».

Όπου εμβολιαζόμεθα

Πάμε το πρωί στο Παίδων να κάνουμε την πρώτη δόση του εμβολίου. Τι να λέμε, ο μικρός λέει συνεχώς «δε νιώθω καλά, φοβάμαι λίγο, δώσε μου καλύτερα τις μπίλιες και μετά το εμβόλιο» κλπ κλπ.

Μπαίνουμε μέσα κι αρχίζουν οι διαπραγματεύσεις, όπου ο Ρίκος κάνει τον φουλ φυσιολογικό και συνεννοείται άπταιστα με τις νοσοκόμες για να τις καλοπιάσει.

Νοσοκόμα: «Είσαι έτοιμος?»

Ρίκος: «Ε λίγο έτοιμος, κάτσε γράψε τα χαρτιά σου και μετά το εμβόλιο».

Μετά το εμβόλιο, είναι και το συσσωρευμένο άγχος, είναι και ο πόνος του τσιμπήματος, ο Ρίκος αρχίζει να πετάει κατά ριπάς ξανά και ξανά τις ίδιες ατάκες του Μπομπ «η Πιτσίνα κι ο Φοβέρας» επί πενήντα φορές. Οι νοσοκόμες κοιτάζονται ανήσυχα και μας κοιτάζουν, κι έχει πλάκα όταν τις καθησυχάζουμε «μην ανησυχείτε και πριν το εμβόλιο έτσι ήταν».

Οι έτσι κι οι αλλιώς

Υπάρχουν μέρες που όλα είναι έτσι:

(μελαγχολώ προς στιγμήν μόνο όταν βλέπω τους συμπαθείς μακαρίτες, Χρυσομάλλη και Δημητριάδου).

Υπάρχουν μέρες που είναι αλλιώς:

αλλά σήμερα είμαστε στην πρώτη κατηγορία. Πήγα να μιλήσω με το διευθυντή του σχολείου του Ρίκου και πήγαν όλα όσο καλά θα μπορούσαν-μα τι ανακούφιση να συζητάς με ανθρώπους που έχουν διάθεση να βοηθήσουν!

Στο σχολικό ήμουν με όλα τα παιδιά και την αναπόφευκτη υπέροχη φοβερή Μαρία.

Δυο στιγμιότυπά της:

Είχε βάλει στο μάτι το διαφανές πλαστικό κορδονάκι της ομπρέλας μου.

-Κυρία Μαριλένα, τι σας βάλανε στην ομπρέλα σας, αν είναι δυνατόν, αυτά τα πλαστικά διαφανή δεν είναι για ομπρέλες, σας κορόιδεψαν! Δεν μπορώ να σας κοροϊδεύουν, γιατί εγώ σας αγαπώ πολύ, δώστε μου τη να τη φτιάξω.

Μου την έκανε έτσι και φόρεσε το πλαστικό για βραχιολάκι.

-Ορίστε, αυτό ήταν από την αρχή για βραχιολάκι και η ομπρέλα σας τώρα είναι καλή, όχι πριν που θα γέλαγε ο κόσμος.

Δεύτερο:

-Κυρία Μαριλένα, ο Θοδωρής έχει φίλους όταν φεύγει από το σχολείο?

-Όχι, Μαρία, έχει εσάς για φίλους.

-Ναι, αλλά στην πολυκατοικία, στη γειτονιά δεν έχει?

-Όχι, εσύ έχεις?

-Ούτε εγώ έχω, είναι ένα κορίτσι που μένει στην πολυκατοικία μας, αλλά δεν έρχεται σπίτι μας, δεν μπορώ να το καταλάβω να μην έχουν τα παιδιά φίλους έξω από το σχολείο.

Εκεί κάτι ψέλλισα περί πόλεων και αστυφιλιάς και κύριος οίδε τι.

-Λέω να κάνω ένα πάρτυ να καλέσω πολλά παιδιά μπας και γίνουμε φίλοι.

Χμμ.

Άγιος που δε θαυματουργεί, μηδέ δοξολογιέται

Ο Ρίκος εκεί που χαζολογάει, καταλαμβανόμενος αίφνης από ευλάβεια και κατάνυξη, πιάνει να απαγγέλει την προσευχή του σχολείου:

"Βοήθησέ με, θεέ μου, να ΄μαι καλό παιδί,

Και πάντα χάριζέ μου χαρά και προκοπή!"

Εγώ: Αααα, αυτή την προσευχούλα λέτε στο σχολείο, πες την άλλη μια φορά γιατί δεν την άκουσα καλά.

Ρίκος, που πονήρεψε στο μεταξύ:

"Βοήθησέ με, θεέ μου, να ΄μαι καλό παιδί,

Και πάντα χάριζέ μου-κοντοστέκεται και με κοιτάζει πονηρά-μπίλιες!"