Άβυσσος

Μετά από μερικές ώρες στο σχολείο αποχωρεί νωρίτερα ο μικρός που φωνάζει, μένουν μόνο ο Ρίκος κι άλλο ένα παιδάκι που μιλάει σχετικά σπάνια. Καθώς κάνει τις εργασίες του ο Ρίκος κάποια στιγμή σηκώνει το βλέμμα και παρατηρεί:

«Πολλή ησυχία έχουμε εδώ μέσα».

Πάλι διάφορα

Συζητάω με τον παιδοψυχίατρο αν έχει νόημα του χρόνου να προσπαθήσουμε από του χρόνου την ένταξη σε κανονικό σχολείο ή όχι.

Τα γνωστά επιχειρήματα, η σιγουριά κι η αποδοχή του ειδικού σχολείου από τη μία, οι πιθανότητες κοινωνικοποίησης από την άλλη, πάντα το μπαλάκι είναι στο κεφάλι του κασίδη γονέα (αυτή η μίξη παροιμιωδών φράσεων μάλλον δε βγάζει νόημα).

Πάω να αφήσω τον νέο στο σχολείο του μετά. Έχει έρθει το καινούριο παιδί που ακούγεται πριν καν μπω στο κτίριο, όταν μπαίνω στην αίθουσα βλέπω τη μαμά του που του συγκρατεί χέρια και πόδια, για να μη χτυπιέται καθώς ουρλιάζει. Η μαμά του έχει το τόσο γνωστό σε όλες μας χαμόγελο «δεν τρέχει τίποτα, είναι ζήτημα χρόνου να τακτοποιηθούν όλα», κατάσταση been there done that δι’ εμέ.

Πρωτύτερα στον παιδοψυχίατρο μετά από 2-3 ερωτήσεις που ευαρεστήθηκε να απαντήσει ο Ρίκος το γύρισε εν συνεχεία στην παλαβή, αποσπάσματα από Μπομπ. Πάντα περιμένω να ακούσω από το γιατρό: «έχει κάνει φοβερή πρόοδο, είναι σχεδόν κανονικός»-αν κι ένας γιατρός δε θα χρησιμοποιούσε την έκφραση «κανονικός» J. Όταν αρχίζει ο Ρίκος την επανάληψη και τα άσχετα με σκοτώνει, λες κι ήμαστε τόσο κοντά σε κάτι και το χάσαμε.

Διάφορα

Δεν πήγαμε Ερέτρια λόγω καταιγισμού ιώσεων, δε βγαίναμε λόγω βροχής, άγχος και εμμονές χτύπησαν κόκκινο.

Ρίψεις-πτώσεις στο φόρτε τους.

Εδώ βλέπουμε Bing Bang Theory όπως μας έχουν δέσει με όρκο οι βόρειοι φίλοι μας («ένας που το έβλεπε το παιδί του είναι απολύτως φυσιολογικό τώρα και μάλιστα έφτιαξε και σύλλογο για τα υπόλοιπα, ενώ ενός άλλου που δεν το έβλεπε ακόμα σκίζει κλωστούλες και φύλλα» μας είπαν). Θυσιάζεται ο πατήρ-όχι ο Αμβρόσιος, ο άλλος-και κάθεται και του ρίχνει μαρκαδόρους από το κεφάλι στη γνωστή στάση ψειρίζω-τη-μαϊμου. Μπλέκεται ο μαρκαδόρος στα μαλλιά, πέφτει σιγά σιγά, πρόκειται για φαντασμαγορία. Μη σχολιάσετε το μήκος του μαλλιού, ο άνθρωπος, όπως κατήγγειλε ο Χρήστος, είναι εσώκλειστος-ΑΛΛΑ αυτό δεν τον εμποδίζει να ΠΑΕΙ ΤΟΡΟΝΤΟ χριστουγεννιάτικα.

Στη δεύτερη ο Ρίκος εξασκεί το επίκαιρο σπορ, ρίχνω διάφορα στο δέντρο κι ό,τι κάτσει. Μαρκαδόροι, καραμέλες, ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά. Για ό,τι σκαλώνει επιστρατεύεται το ειδικό εργαλείο (homo faber πάνω απ’ όλα). Στην αρχή ο Αργύρης έσκαγε που το δέντρο κατήντησε γιουσουρούμ («μακάρι να ήταν κανονικός ο Θ!») αλλά μετά χαλάρωσε κι είπε ότι πρόκειται για δέντρο αυτιστικό από τη μία και κανονικό από την άλλη.

Κοίτα να δεις

Τελικά η λύση ήταν μέσα στο ίδιο μας το σπίτι, μη σου πω στο κρεβάτι μας κι εσείς τρέχατε σε υπουργεία, δικαστήρια και οργανώσεις, κορίτσια.

ΥΓ. Ευχαριστώ, Βαγγελιώ.

Σπίτι-Σ/Μ

Ξεκινάμε από το σπίτι να πάμε στο σούπερ μάρκετ. Η συμφωνία είναι ότι θα πάρει καραμέλες, αλλά ένα χαρτάκι κι όχι δυο διότι με έχει κάνει τοούρκο με κάτι προηγουμένως.

Οπότε στο δρόμο ξεκινάει το γνωστό τρυκ, λέγε λέγε το κοπέλι κάνει τη γριά και θέλει (σαφές ποιος είναι ποιος).

Ρίκος: Θα πάρω καραμέλες?

Εγώ: Ναι.

Ρ: Πόσα χαρτάκια?

Ε: Ένα.

Ρ: Γιατί θα πάρω ένα?

Ε: Γιατί στο σπίτι κλπ κλπ.

Ρ: Να πάρω δυο? Πάντα δυο παίρνω!

Ε: Όχι, δε θα πάρεις δυο, γιατί (ιδέ άνω λούπα).

(για ρεαλιστική αίσθηση του συμβάντος και οικονομία χώρου ξαναδιαβάστε τον παραπάνω διάλογο 5-7 φορές). Και συνεχίζουμε.

Εγώ: Κοίτα, αν μου ξαναπείς να «πάρω δυο», δε θα πάρεις καμία.

Ρ: Να σου πω αν θα πάρω καραμέλες?

Ε: Αν ξαναπείς τη λέξη καραμέλες γυρνάμε τώρα και πάμε σπίτι (εδώ σταματάω, κάνω και μια επιτόπου στροφή για έμφαση).

Φτάνουμε στο σούπερ μάρκετ, κάνει το αναπόφευκτο σκετσάκι μπροστά στις καραμέλες, όπου καθισμένος κάτω ολολύζει (σχετικά χαμηλόφωνα μην υπερβάλλω) «δεν μπορώ να πάρω μία, πάντα παίρνω δυο, πρέπει να πάρω δυο». Η μανούλα ζεν περιμένει υπομονετικά και το πιο ηλίθιο της υπόθεσης είναι ότι σε κάτι τέτοιες φάσεις σκάει μύτη μια βλακώδης αίσθηση περηφάνιας του στυλ «το έχω, το έχω, το ελέγχω». Εν συνεχεία ο νέος σηκώνεται, μαζεύει τα (συμφωνηθέντα) ψώνια και αποχωρούμε.

Παρατήρηση: μπορεί στο σούπερ μάρκετ να δείχνω ολύμπια ηρεμία, αλλά αργότερα καθώς γυρνάμε από τον πεζόδρομο υπάρχει κάτι που μπορεί να με εκτοξεύσει. Παρότι πεζόδρομος, το σύνηθες είναι να περνάνε αυτοκίνητα τα οποία κιόλας απαιτούν να τσακιστούμε να πάμε στην άκρη. Είναι θέμα χρόνου να ραγίσω κανένα παρμπρίζ με το μεταλλικό κουτάκι του ΝΟΥΝΟΥ-αν κι έχω την υποψία ότι τα φτιάχνουν γερά τα κρύσταλλα.

Πάλι κλαουνίζει

Δεν ξέρω αν είναι η ηλικία, ο Ρίκος, ή η αναπόφευκτη γυναικεία φύση, αλλά όλο και συχνότερα διαπιστώνω πως διάφορα δεν πάνε καλά:

Έχω συνεχώς ανεξέλεγκτα νεύρα. Όσο καλά ή μέτρια κι αν πάει η καθημερινότητα πάντα έχω λόγους να θέλω να κόψω λαιμούς με τα δόντια μου (ας κρίπυ ας ιτ σάουντς).

Καταλαμβάνομαι κατά καιρούς από ιδέες που θα αλλάξουν τη ζωή μου και θα εξαφανίσουν το άνω σύμπτωμα. Με κρατάνε άγρυπνη, με κάνουν και ξυπνάω αξημέρωτα και ξαφνικά σπάνε σα φούσκες.

Τώρα τελευταία και κυρίως επειδή μου δόθηκε μια ευκαιρία αρχίζει να με ενδιαφέρει η δουλειά μου πάλι.

Και το πιο τρομαχτικό: δεν μπορώ να καταλάβω αν είναι δικαιολογημένο το άγχος και τα νεύρα, αν οφείλονται στις δυσκολίες που έχουν συσσωρευτεί τα προηγούμενα χρόνια ή είμαι ο Statler κι ο Waldorf σε συσκευασία του ενός. Ακούω για εσάς!

Το νέο bug

	Αλλαγή χαρτιού υγείας, 17.25. Θόδωρος επισκέπτεται την τουαλέτα. Παραμονή για ασυνήθιστα μεγάλο χρονικό διάστημα. Στην επαναλαμβανόμενη ερώτηση "τελείωσες?", απαντάει "όχι ακόμα".
	Ώσπου κάποια στιγμή ανακοινώνει: "τελείωσα"!.
	17.32': Κι έχει όντως τελειώσει, εδώ ήταν το χαρτί.
	17:34: αλλάζω χαρτί (ή αρχίζω να εξηγώ στις δασκάλες τους ότι μπορούν ελεύθερα να χρησιμοποιήσουν το σωρό πάνω στο πλυντήριο).