Το κουνέλι-φονιάς (σε ανάμνηση του αντίστοιχου των Μόντυ Πάιθονς):
Η αδερφή μου πήρε ένα κουνέλι που έχει προκαλέσει ανάμικτα συναισθήματα στο Ρίκο με αποκορύφωμα τον απόλυτο τρόμο. Το σκηνικό έχει ως εξής: βάζουμε το κουνέλι στον καναπέ και ακροβολιζόμαστε ώστε να μην πέσει ή κάνει κανένα σάλτο και εξαφανιστεί και το βρούμε μήνες αργότερα από τη μυρωδιά.
Λοιπόν ο Ρίκος όσο το κουνέλι είναι μακριά καταβάλλει φιλότιμες προσπάθειες να παραμείνει ψύχραιμος και τζέντλεμαν, αλλά όταν το κουνέλι κατευθυνθεί τελικά προς τη μεριά του τινάζεται ολολύζων: «θα με δαγκώσει το κουνέλι!»
Ράβε ξήλωνε: στο χορό της εμμονής «χρησιμοποίησε τα δάχτυλα-κάνε μικρά κομματάκια-σκίσε» που μέχρι τώρα έχει πλήξει κατά καιρούς εφημερίδες, χαρτιά, πετσέτες μπήκε αυτό που ήταν τόσο καιρό μπροστά στα μάτια του: το πουλόβερ. Χτες γύρισε με 3 τεράστιες τρύπες που τις έκανε στο πούλμαν, για να δούμε πόσο νεγκλιζέ θα γυρίσει σήμερα.
(Ή η σφαγή των νηπίων και ένας νερώνειος εμπρησμός?)
Την τελευταία μέρα στο σχολείο ο Ρίκος είδε σινεμά-κάτι χριστουγεννιάτικο θα υπέθετε κανείς. Η περιγραφή:
Ρ: «Σήμερα στο σχολείο ήταν πολύ σκοτεινά»
Εγώ μιλημένη: «Ααα ήταν για να δείτε σινεμά. Τι είδατε?»
Ρ: «Ένα σκυλάκι!»
Ε: «Ναι, και τι έκανε?»
Ρ: «Πήρε φωτιά. Και κάηκαν όλα!»
Εγώ-σε πιο δραματικό τόνο μήπως και φιλοτιμηθεί κι αφήσει τα αλλούτερα: «Τι καήκαν δηλαδή? Πεθάνανε?»
Ρ: «Ναι, πεθάνανε όλοι».
Αύριο θα μάθω, δεν έχει νόημα να αποπειραθεί κανείς να μαντέψει.
Στην πρώτη απόπειρα τα γράμματα τα πήρε ο κατήφορος. Στη δεύτερη το «χρόνια πολλά» έμεινε με ένα λάμδα (και κάθε φορά που το έγραφε εκλιπαρούσε «να γράψω και ‘μεγάλος να γίνεις’?»). Στην τρίτη ο Θοδωρής έγινε Θοδορής.
Το θέμα είναι ότι οι ευχές ισχύουν, χρόνια πολλά, καλές γιορτές σε όλους από το γραμματικό μας κι εμάς.
Μιραντάκι, αυτό εννοούσες χαμό πίσω από τη ντουλάπα? Ο Ρίκος εκσφενδονίζει ό,τι μπορεί πίσω από τη βιβλιοθήκη. Κατά σειρά εμφανίσεως ένα έμπειρο μάτι θα διακρίνει: μπαλάκια, μανταλάκια, καραμέλες (μα πού τις βρήκε?), τη μόνη βούρτσα που με μεταμορφώνει από τρολ σε Αντζελίνα χωρίς την οποία κυκλοφορούσα έτσι όλη τη βδομάδα.
Όλο πάνω σε ωραία βιβλιαράκια σκοντάφτω εσχάτως: από την αναγνώστρια διάβασα το Εξαιρετικά Δυνατά κ Απίστευτα Κοντά, εν συνεχεία το καταπληκτικό αστυνομικό OUT και τώρα διαβάζω τον τελευταίο Lodge και περιμένει ο καινούριος Παμούκ. Η αποκάλυψη πάντως ήταν η Natsuo Kirino.
