Με τη στόφα των υποψήφιων για Όσκαρ

Μου στέλνει η Π μήνυμα-συμβαίνει τώρα-από το σχολείο: 

Χρόνια πολλά, να τον χαίρεσαι! Του κάναμε πάρτυ και έλεγε συνέχεια: «σας ευχαριστώ πολύ όλους, σας ευχαριστώ πολύ» J J.

Σούπερ υλικό

Διαβάζω τα καταπληκτικά περί ένταξης που μου υπέδειξε η Βαγγελιώ εδώ. Πάρα πολύ ωραίες οι ιστορίες για να εξοικειωθούν τα παιδιά με τη διαφορετικότητα, χρήσιμες για συμμαθητές, αδέλφια, καινούριες παρέες παιδιών.

Διαβάζοντας το υπόλοιπο υλικό που απευθύνεται στο δάσκαλο της γενικής τάξης και το συνοδό έπεσα πάνω στο εξής, από τις σελίδες 40-41 του "Η κοινωνική ένταξη σε σχολείο και η μετάβαση σε χώρο εργασίας για τα άτομα στο φάσμα του αυτισμού: Θεωρητικά ζητήματα και εκπαιδευτικές παρεμβάσεις". Το σκεπτικό είναι να καταλάβω πού εντάσσεται ο Ρίκος.

«Ο τρίτος τύπος της διαταραχής στην κοινωνική αλληλεπίδραση είναι ο ιδιόρρυθμος, ο οποίος έχει ανεπτυγμένες γνωστικές ικανότητες. Το ενδιαφέρον του για σωματική επαφή με άλλους και κοινωνική αλληλεπίδραση είναι έντονο, αν και στρέφεται περισσότερο σε ενήλικες παρά σε παιδιά. Ωστόσο, ο τρόπος που αλληλεπιδρά με τους άλλους είναι μονόπλευρος και δεν ενδιαφέρεται για τα συναισθήματα ή τις ανάγκες των άλλων. Ακόμη το βλέμμα του είναι αδιάκριτο και κάνει αδιάκριτες ερωτήσεις, χωρίς να κατανοεί τα όρια των κοινωνικών σχέσεων. Γι’ αυτό πλησιάζει άκριτα τους ξένους και προσέχει τις αντιδράσεις των άλλων. Όταν δεν τον προσέχουν μπορεί να έχει επιθετική συμπεριφορά και γενικά είναι ο λιγότερο αποδεκτός τύπος ατόμου με αυτισμό.»

Αν με ρωτούσαν εγώ θα έλεγα ότι ο Ρίκος εμπίπτει στη συγκεκριμένη κατηγορία. Η ειδοποιός διαφορά είναι ότι η επιθετικότητα δεν αφορά οποιοδήποτε παιδί και κανέναν ενήλικα, αλλά μόνο ανθρώπους με τους οποίους ξέρει ότι τον παίρνει να τα κάνει, δηλαδή Αργύρη και γιαγιά. Όπως λέγαμε με την κοινωνική λειτουργό στο σχολείο και σήμερα με τη λοιπή μαθητιώσα νεολαία είναι τύπος και υπογραμμός. Αλλά και πάλι μπορεί να τον αδικώ, πάντως με τις άλλες κατηγορίες δεν ταιριάζει.

Βιβλία-επιτέλους

Όταν πρωτοέμαθα τα περί αυτισμού μια αρχική-σκέψη ταφόπλακα ήταν ότι το παιδί δεν θα μπορέσει ποτέ να απολαύσει όσα ευχαριστιέμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος: παρέες, σχέσεις, ταξίδια, σινεμά, βιβλία. Σταδιακά συνειδητοποιούσα ότι ορισμένα ίσως όντως δεν του ταίριαζαν, άλλα ήταν απλώς οι γονικές επιθυμίες που πρόβαλα πάνω του κι άλλα θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ κι ο ίδιος κι εμείς για να τα πετύχει.

Ομολογώ (κι εδώ το ποστ έχει αδέξιο πιπεράτο easter egg τρομάρα του) ότι νούμερο δυο απόλαυση στη ζωή θα έβαζα τα βιβλία. Ο μεγάλος δείχνει να έχει βρει κάπως το δρόμο του, παρότι τα γούστα μας διαφέρουν υπάρχουν σημεία συνάντησης, ε και για άλλες επιλογές του να κατηγορήσω το άφρων και ανώριμο φύλο του.  

Ο μικρός μέχρι να μάθει να διαβάσει ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά για τα βιβλία. Ξεφυλλίζαμε Μπομπ κάθε βράδυ, αλλά ήταν μια μηχανική κίνηση που έμοιαζε σ’ αυτό το ξεφύλλισμα του τηλεφωνικού καταλόγου που χαρακτηρίζει τους αυτιστικούς. Από τη στιγμή που έμαθε να διαβάζει ίσχυσε το πολυφορεμένο «ανοίχτηκε ένας ολόκληρος κόσμος μπροστά στα μάτια του». Πολλές φορές την ημέρα ζητάει διάβασμα και το στυλ είναι να διαβάζουμε εναλλάξ τις σελίδες. Αρκετά συχνά είναι πάλι μηχανική η διαδικασία κι ίσως ευχαριστιέται τον ήχο της φωνής του καθώς διαβάζει, γενικά όμως όλο και κάτι μένει. Το σίγουρο είναι ότι του είναι πιο εύκολο να διαβάσει κάτι, να προσπαθήσει να το καταλάβει και στη συνέχεια να ενδιαφερθεί για τη σχετική εικόνα, παρά η αντίστροφη πορεία γολγοθάς-οι εικόνες δεν του λένε πολλά τελικά. Το βράδυ που διαβάζουμε για χιλιοστή φορά το Μπομπ δικαιούμαι την ώρα που εκείνος διαβάζει να ρίχνω ματιές στο δικό μου ώσπου να ΄ρθει η σειρά μου-νομίζω μια Άτγουντ διαβάζω εκεί, τελευταία ανακάλυψή μου.

Ποια είναι η κατακλείδα για να κλείσω το ποστ-μαχαμπχαράτα? Ότι σ’ αυτή την απρόβλεπτη πορεία ενίοτε προκύπτουν ανέλπιστες ευχάριστες εκπλήξεις.

Διάφορα (και το άρθρο)

Είναι λίγο δύσκολες οι μέρες, έχουμε καιρό να πάμε στην Ερέτρια και τα φύλλα που κόβει ο Ρίκος στο μπαλκόνι δε συγκρίνονται με το έξω. Στο θέμα του σχολείου δεν διαφαίνεται φως άμεσα, παλινωδούμε ακόμα.

Τα ευχάριστα του ΣΚ: το Σάββατο ξεκινάμε να πάμε σε ένα χορό συλλόγου γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες και καταλήγουμε σε μια αίθουσα όπου ο πρόεδρος χωρίς μικρόφωνο προσπαθεί να ακουστεί και αν εξηγήσει τα ανεξήγητα, γιατί δεν υπάρχει μουσική, γιατί ακούμε διαφημίσεις από το ραδιόφωνο σε τέτοια ένταση, γιατί μιάμιση ώρα από την ώρα έναρξης τίποτα δεν έχει ξεκινήσει. Όταν γυρίζουν δυο από το μπροστινό τραπέζι και μας κατακεραυνώνουν που ο Ρίκος ακούγεται (πάνω από τον πρόεδρο είναι αλήθεια) κάνουμε αμφότερα τέκνα πακέτο και φεύγουμε.

Και πολύ καλά κάνουμε όπως αποδεικνύεται, διότι η επίσκεψη στο Μουσείο της Ακρόπολης υπερβαίνει κάθε προσδοκία. Ο Αργύρης το περιηγείται ολόκληρο, ο Ρίκος χαζεύει μόνο την τεράστια κουκουβάγια της εισόδου και μετά κολλάει με τα διαφανή πατώματα (και ταβάνια αναπόφευκτα) και στο τέλος με τα φαγητά και το γλυκό.

Εδώ δείτε το περιβόητο άρθρο!

The bold and the beautiful

Σύμφωνα με πληροφορίες το Βήμαgazino αυτής της Κυριακής έχει αφιέρωμα στον αυτισμό, ίσως σπαράγματα σοφίας δικής μου (όχι φωτογραφία μου παρά το γενικό ρεκτιφιέ στο οποίο κατέφυγα την προηγούμενη, κομμωτήριο, botox, μάνι/πέντι-κιουρ) και το καλύτερο: φωτο του Ρίκου στο κολυμβητήριο! 

Social stories πάλι

Είδα στα στατιστικά κίνησης του blog 2-3 ανθρώπους να ψάχνουν για social stories, κι επειδή δεν είναι εποχή ν’ αφήνει κανείς δυσαρεστημένους αναγνώστες ιδού άλλες δυο.

Είναι παραλλαγές από ένα βιβλίο που μού έστειλε η πάντα πρωτοπόρα Θεσσαλονίκη, το Everyday Education.

Η πρώτη αφορά τη σπάνια περίπτωση που δέχομαι-να κάνω ούτε λόγος-τηλεφωνήματα προ της ώρας κατάκλισης του Ρίκου (τηλεφωνώ από την εταιρεία οπίνιον-μάι-ας και θέλω να μάθω τι σταθμό ακούτε, αααα είστε πάνω από τριάντα, κάποια άλλη φορά). Με αυτή την ιστοριούλα φιλοδοξώ να διδαχθεί ο Ρίκος το ακατόρθωτο: υπομονή.

Η δεύτερη ιστορία αφορά τις διαχύσεις. Όταν ζορίζουν τα πράγματα ο Ρίκος αρχίζει το γλείψιμο (αυτιστικό παιδί θύμα δεν έχει γεννηθεί, που λέει κι η Βαγγελιώ). Αδερφέ, ρώτα πριν αρχίσεις τα χαϊδολογήματα κι άσε τα « μα σ’ αγαπάω».

Αυτιστικός ή πασόκος?

Πιο φανατικός υποστηρικτής του Παπακωνσταντίνου δεν πρέπει να έχει υπάρξει ακόμα (ίσως όχι του ανδρός αλλά της πολιτικής του σίγουρα).

Τελευταία ο Ρίκος καθώς περιμένουμε στο ταμείο κι ενώ αρχίζει να βγαίνει η απόδειξη σεληνιάζεται και αρχίζει τις παραινέσεις στην ταμία:

«Κυρία, ένα χαρτάκι για σένα ένα για μένα».

Ανεμίζει την απόδειξη μέχρι το σπίτι, σε κάθε κάδο κάνει το μονόπρακτο-προσποίηση: «να τη ρίξω στα σκουπίδια? Όοοοοχι, θα την πάμε στο μπαμπά να δει τι πήραμε» κλπ κλπ κλπ

Πήραμε τα αποτελέσματα του wisc χτες, που έδειξε «ήπια νοητική στέρηση»-το οποίο όσο κι αν το ψυχανεμίζεσαι, όταν το βλέπεις γραμμένο είναι κάπως διαφορετικό. Η συμβουλευτική πρόταση είναι να προσπαθήσει να παρακολουθήσει γενικό σχολείο με παράλληλη στήριξη και βλέπουμε. Ακούω τα δικά σας νέα, φίλτατοι.