Διακοπές

Το φετινό καλοκαίρι είχε διάφορες στιγμές συνειδητοποίησης πόσο και πώς ο Θόδωρος μεγαλώνει.

Μπορεί να εθελοτυφλούσα και για άλλους να ήταν πασιφανές, αλλά μέχρι τώρα νόμιζα ότι βλέποντας τον Ρίκο κυρίως έβλεπε κανείς το παιδί και δευτερευόντως τον αυτισμό. Στις διακοπές υπάρχουν δραστηριότητες που μπορεί να καμουφλάρουν τις εμμονές του για αρκετή ώρα, πχ το παιχνίδι με το νερό, το γέμισμα και άδειασμα του νερού στο κουβαδάκι, υπάρχουν όμως κι οι ατέλειωτες ώρες που θα κάθεται να κόβει φύλλα ή να μαζεύει-και εξοντώνει, λυπηρό, αλλά συμβαίνει-μυρμήγκια.

Εδώ έρχεται βέβαια η συμβουλή των ειδικών να περιορίζεις χρονικά και χωρικά τις εμμονές, αλλά όταν κάνεις διακοπές και ο χρόνος δε γεμίζει από μαθήματα είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Βέβαια το επάγγελμα του γονιού είναι 24/7 αλλά στις διακοπές ομολογώ ότι χρειάζομαι άδεια κι από αυτό ακόμα.

Γράφω γράφω, νομίζω ότι η αφορμή πίσω από όλα αυτά ήταν ότι άκουσα πολλά σχόλια για το μικρό φέτος, είτε ευθέως επιθετικά είτε υπό μορφή συμβουλής προς τους γονείς του ατίθασου και επειράχθην, μάλλον υπήρξα καλομαθημένη ως τώρα. Ένιωσα ενοχή και ντροπή για το πόσο με επηρέασαν εκείνη τη στιγμή και έστρεψαν το θυμό μου προς το Ρίκο, την παλιοζωή, την τύχη και όλα αυτά που σιχαίνομαι να κατηγορώ.

Αλλά μας περιμένει ένα φθινόπωρο κι ένας χειμώνας που άμα τον πηδήσουμε γι άλλα δέκα χρόνια -άϊντε- καθαρίσαμε, οπότε δεν είναι καιρός για μεμψιμοιρίες!

Τρέλα στην τρέλα της εξουσίας

(Τώρα το παραπάνω εγώ το θυμάμαι να είναι σύνθημα, αλλά κάπου πάσχει γιατί αν το γκουγκλίσω δεν το βρίσκω αυτούσιο πουθενά. Μάλλον το θυμάμαι παρεφθαρμένο-αλλά δεν είναι άσχημο.)

Λοιπόν, ο Ρίκος συμπληρώνει κάτι καλοκαιρινές αξιολογήσεις εργοπεραπείας. Είναι που μετράμε δευτερόλεπτα μέχρι τις 17 Ιουλίου, είναι που έχουν πέσει πολλές ώρες μαθημάτων μαζεμένες, ο πτωχός νέος σηκώνει λευκή σημαία μεν, ελαφρώς προβοκατόρικα δε. Σε κάθε ερώτηση πρέπει να διαλέξει μεταξύ των Α, Β, Γ και Δ ώσπου αποφασίζει:

«Από ‘δω και πέρα θα σου λέω μόνο Β»

Νέο ασφαλιστικό

Σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα με το νέο νόμο για τα της αναπηρίας. Δείτε εδώ, άρθρα 6 και 7.

Υπάρχει άραγε προηγούμενο από τον WHO ή όλα θα εξαρτηθούν από τη δύναμη του κάθε σωματείου μέσα στην ΕΣΑμεΑ, θα δούμε.

Διάφορα

Εδώ μια είδηση για τις επιτροπές Πρόνοιας, όσοι έχουν 80% ποσοστό αναπηρίας για πέντε παθήσεις (ναι, και ο αυτισμός μέσα, αλλιώς γιατί το λέμε) περνάνε από επιτροπή άπαξ!

Διάβασα ένα σωρό ωραία βιβλία για ισάριθμα διαφορετικά θέματα:

-Ο εαυτός μας κι ο κόσμος μας με τα μάτια του σκύλου μας. Σκύλο εγώ δεν έχω, αλλά η κατακλείδα είναι, με τη σειρά που δίνεται: άσκηση, πειθαρχία, αγάπη.

-Κρασί και εξουσία. Είχε πλάκα αυτό το βιβλίο, γιατί μη έχοντας την παραμικρή ιδέα από κρασί, παθιάστηκα και θέλησα να δοκιμάσω διάφορα. Να μην τα πολυλογώ, το φετινό μουντιάλ το περάσαμε με το σύζυγο σαν τον Ορέστη Λάσκο, συν 2-3 κιλά έκαστος. Πολύ ωραίο βιβλίο.

-και η κορωνίδα όλων, ο ένας και μοναδικός Γούντι Άλλεν μέσα από τις συνεντεύξεις του. Ψύχωση με το θάνατο, φόβος για τα γηρατειά, ποιους άλλους λόγους χρειάζομαι για να τον λατρεύω? Οι πρώτες γραμμές από το 'Αννυ Χολ: "Well, that's essentially how I feel about life - full of loneliness, and misery, and suffering, and unhappiness, and it's all over much too quickly".

Βιβλίο που λόγω Γούντυ θα αγοράσω και θα το δουν κι οι αγγλόφωνοι φίλοι μας που θα έρθουν για διακοπές και θα ανοίξει η καρδιά τους.

Για ποιους μας πέρασες?

Η ψύχωση με τις κότες συνεχίζεται-μέχρι το τελικό αντάμωμα, φαντάζομαι, το καλοκαίρι.

Λόγο: Το κοτέτσι είναι του παππού?

Ρίκος, έτοιμος να βγει από τα ρούχα του: Όχι βέβαια, ο παππούς έχει σπίτι, το κοτέτσι είναι για τις κότες, δεν είναι του παππού.

Διάφορα:

Το πιο εξοργιστικό σημείο της χτεσινής θρασείας συνέντευξης του Πάγκαλου στη Μαρία Κατσουνάκη, γιατί δεν πιστεύω ότι ένα σωρό φίλοι-γνωστοί μου κι εγώ είμαστε τόσο σπάνιοι-άλλη είναι η λέξη που μας χαρακτηρίζει: "Τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί σε μισθούς, σε επιδόματα, σε φακελάκια. Αλλά πρέπει να σας πω ότι όποιος δεν έχει κλέψει την εφορία ή δεν έχει κάνει αυθαίρετο είναι σπάνιος."

Αγγελάκας από τους Schooligans: Τώρα όμως ο κόσμος βγήκε στους δρόμους…"Βγήκε γιατί είναι πια θέμα επιβίωσης. Του ζητάνε να πληρώσει χρέη που δεν είναι δικά του. Βγήκε γιατί κατάλαβε ότι την ώρα που αυτός καβάντζωνε 100 ευρουλάκια τον μήνα και ένιωθε μάγκας, οι άλλοι κονομούσαν εκατομμύρια."

Παλιότερη Μαρία Κατσουνάκη.

Η Υπεραγία Ρουτίνα

Φαντάζομαι, αν δε βαριόμουν να διαβάζω παλιά ποστ μου, στις περσινές αντίστοιχες ημερομηνίες θα είχε παιχτεί το ίδιο δράμα που ζήσαμε και φέτος.

Κλείνει το σχολείο, ο μεγάλος φεύγει, ο Ρίκος μένει να γεμίσει τις ώρες του στο διαμέρισμα με μπίλιες, μάδημα φύλλων και άλλα δημιουργικά. Ο Ρίκος ξεφεύγει, γιγαντώνονται οι εμμονές του και περνάμε κολασμένες ώρες. Κάποια στιγμή ξεκινάει να έρχεται η ειδική παιδαγωγός για 4 ώρες την ημέρα, συν τα υπόλοιπα μαθήματα κι από την πρώτη μέρα ο Ρίκος είναι ένα εντελώς άλλο παιδί.

Κι εγώ, από «παλιόμαμα» που χαιρόταν να με στολίζει με το που γύριζα από το τίμιο μεροκάματο, ξαναγίνομαι η γνωστή πολυαγαπημένη «μαμάκο».

ΥΓ. Δεύτερος συνεχόμενος τίτλος περί τα θεοτικά, τώρα που το παρατηρώ..

Μέγας είσαι, Κύριε

Η άσκηση γράφει: " Θέλω να πάω στη Νάξο στις διακοπές μου, για να μπορέσω να βλέπω κότες που βρομάνε". Κι η αλήθεια πίσω από τη δήλωση-που λογικά θα φέρει κοσμοσυρροή τουριστών στο νησί,- είναι ότι πέρα μακριά από το σπίτι υπάρχει ένα κοτέτσι και ο Ρίκος χάσκει να βρίσκεται ανάμεσα στις κότες-αλλά πολύ ανάμεσά, σε βαθμό εναγκαλισμού. Εξ' ου και οι σχετικές απορίες που απαντάμε με όση δόση επιστήμοσύνης μάς επιτρέπεται, γιατί βρωμάνε οι κότες, γιατί κάνουν επιτόπου τα κακά τους κλπ.