Ιονέσκο

Οδηγώ με το Ρίκο στο πίσω κάθισμα όταν ένας τύπος πετάγεται από το πουθενά και επιμένει να κάνουμε όλοι μα όλοι λίιιιγο πιο ‘κει ώστε να περάσει εκείνος, ο γιος του ήλιου-άλλωστε είναι προφανές ότι έχει κάπου να πάει τη στιγμή που όλοι οι άλλοι απολαμβάνουμε το δειλινό στην Τράλλεων.

Εγώ-και-καλά-ήρεμη-ένδον-χριστοπαναγιάζουσα: "Μα πού θες να πας άνθρωπέ μου?"

Ρίκος, ρεμβάζων από το πίσω κάθισμα, μη έχων συναίσθηση της κατάστασης, απλώς για τη χαρά της συμμετοχής: "Εκεί θέλει να πάει."

Εγώ, για κάποιο λόγο σοβαρά: "Άσε μας ρε Ρίκο κι εγώ πού να πάω?"

Ρ μεγαλόθυμος, άλλωστε πρόκειται για τη μανούλα: "Εσύ να πας όπου θες."

Σε διάθεση

ματαιότης-ματαιοτήτων κλπ, όπως ο πίνακας λίγο πολύ (ο ζωγράφος και η σύζυγος καθρεφτίζονται ως κρανία αν προσέξετε-μεγεθύνετε-βγάλετε τους οφθαλμούς σας στην εικόνα).
Επιστρέφω την Παρασκευή, υπολογίζω ότι είναι μια κρίση των δυο ημερών, κι αύριο που το πρωί θα είμαι στην Πολιτεία θα περιοριστεί αισθητά.

Έκτακτο: Σήμερα, Πέμπτη 21 Μαΐου 2009, η Εκπομπή του ANT 1 «ΜΕ ΑΓΑΠΗ», στις 18:50, θα προβάλλει αφιέρωμα στην Ελληνική Εταιρία Προστασίας Αυτιστικών Ατόμων.

Ολ μάι σάνς

(που έλεγε κι ο Άρθουρ Μίλλερ)

Επιτέλους-διότι είχα καιρό να το πετύχω το σωστό βιβλίο-ο Αργύρης κόλλησε με το Χόμπιτ. Το Χόμπιτ και τον Άρχοντα των δαχτυλιδιών τα είχα διαβάσει ακριβώς την εποχή που τα μετάφραζε ο Κέδρος, τέλειωνα τον έναν τόμο και περίμενα να βγει ο επόμενος-και θυμάμαι πόσο είχα στενοχωρηθεί στον τόμο που ο Τόλκιν μας άφηνε με την εντύπωση ότι είχε πεθάνει ο Γκάνταλφ.

Στη δεύτερη ο Αργύρης κλαίει απαρηγόρητος γιατί είναι στα τελειώματα και μόλις πέθαναν ο Θόριν (στο θεό σου, ο Θόριν??), ο Φίλι κι ο Κίλι. Σπαραγμός, «μα τόσο ωραίο βιβλίο, να γλιτώσουν από το δράκο, για να πεθάνουν στο τέλος», και εκ νέου κλαυθμός και οδυρμός.

Αντιδράσεις (ευτυχούς κατά βάθος) μανούλας, η μια πιο παρτσακλή από την άλλη:

-Εντάξει, οι άλλοι νάνοι όμως κι ο Μπίλμπο σώθηκαν.

-Αργύρη, ηρέμησε ο Θόριν δεν υπήρχε ούτως ή άλλως, αλλά είδες τι καταπληκτικό βιβλίο ήταν!

-τα επόμενα βιβλία του Τόλκιν είναι ακόμα πιο περιπετειώδη!

Επιστροφή στο Κάιρο (ουπς, Αθήνα!)

Μερικά που με αρέσανε από τη Βιέννη:

	Η διαχείριση του κοινόχρηστου χώρου, τα τεράστια πεζοδρόμια, τα λίγα αυτοκίνητα, οι ποδηλατόδρομοι. Στη φωτο ο κόσμος λιάζεται σε έναν τεράστιο υπαίθριο χώρο του MuseumsQuartier.
	Έκθεση Baroque στο Belvedere: έργο του Μεσερσμιτ αφότου εκδηλώθηκε η ψυχική του ασθένεια, χρονιά κατασκευής το 1770!
	Εντάξει, το ξέρω ότι η ποιότητα των φωτογραφιών του κινητού μου είναι άθλια, αλλά η συγκεκριμένη με το ζευγάρι που έκανε όλη τη διαδρομή προς το Kunsthistorisches museum χέρι χέρι μοιάζει λίγο με πίνακα-νομίζω.

Λονγκ γουίκεντ

Λογοθεραπεύτρια: Μήπως ετοιμάζεσαι να με φτύσεις? Μην τολμήσεις!

Ρίκος: Όοοοχι, θέλω μόνο να σου πω κάτι. Να σου πω κάτι?

Λ: Ακούω

Ρ: Τα φύλλα είναι πππππππππππππππππππππρασινα (αυτή η παρατεταμένη εκφορά του «ππππ» εννοείται ότι συνοδεύεται από πλήθος σταγονιδίων)

Λ: Με έφτυσες!

Ρ: Δε σ’ έφτυσα, είπα ότι τα φύλλα είναι ππππππππππππππππππππππράσινα (προς εμπέδωση)

Μ’ αυτά και μ’ αυτά τη φάγαμε τη βδομάδα, αύριο και μεθαύριο θα είμαι για ζάχερ τόρτε στην πατρίδα του ζάχερ τόρτε (αλλά και του Ζάχερ Μαζόχ, να προλάβω κανένα πικάντικο σχόλιο!).

Με λίγη τύχη επιστρέφουμε από Δευτέρα!

Ιατρικών συνέχεια

(Έτσι για να τη σπάσω σε κάποιους που λένε ότι εσχάτως το μπλογκ έχει γίνει φουλ εσωστρεφές, άλλωστε σήμερα η συζήτηση είναι αλλού).

Το προηγούμενο ντοκιμαντέρ το βλέπω σε δόσεις, απόψε είναι η τελευταία.

Σκηνή: γιαγιά φέρνει στο Μαρς τη μαγνητική του εγγονού της. Η γιαγιά δε μιλάει αγγλικά, ο ουκρανός νευροχειρούργος (Πέτροβιτς) μεταφράζει, ο Μαρς εξετάζει τη μαγνητική.

Μαρς: ο όγκος δεν είναι εγχειρήσιμος, το παιδί έχει περίπου ένα χρόνο ζωής. Ο ουκρανός μεταφράζει, η κάμερα παίρνει τις εκφράσεις των τριών, μια αλυσιδωτή αντίδραση η μεταφορά των νέων. Βλέπεις τη γιαγιά να βουρκώνει, ευχαριστεί το γιατρό, ο Μαρς μονολογεί χαμηλόφωνα, life is cruel.

Αναμονή στο διάδρομο των ασθενών που θα εξετάζει ο Μαρς, μέρα και νύχτα σχεδόν για όσες μέρες είναι εκεί. Η ουρά είναι άναρχη, ο Πέτροβιτς βγαίνει κάνα δυο φορές και τους φωνάζει να μην κλείνουν το πέρασμα, να κανονίσουν μόνοι τους τις προτεραιότητες, την τελευταία βγαίνει με ένα κουτί σοκολατάκια και τους λέει να το περάσουν ο ένας στον άλλο. Μαγικό.

Τελευταίο και άσχετο: αυτός ο πίνακας πάντα μού άρεσε, αλλά τώρα διάβασα και την ιστορία του σ’ αυτό το βιβλίο, δεν είχα ερμηνεύσει τη στάση του σώματος του κοριτσιού. Η Κριστίνα έπασχε από πολιομυελίτιδα, ο Wyeth τη θαύμαζε και τη θεωρούσε υπόδειγμα δυνατού ανθρώπου.

Ο Άγγλος χειρούργος

Για το Χένρυ Μαρς διάβασα πρώτη φορά στην Καθημερινή, υπέροχος τίτλος το «Τι είσαι αν δεν μπορείς να βοηθήσεις τον άλλο; Ένα τίποτα», δεν είναι?

Η ταινία «Άγγλος Χειρούργος» προβάλλεται στο φεστιβάλ της Κω-πείτε με τρελή, αλλά όλες οι ταινίες μου φάνηκαν ενδιαφέρουσες-εν συνεχεία (παρανόμησα και ζήτησα) να μου κατεβάσουν την ταινία να τη δω.

Μπουλετίνια (και) για την ταινία:

• Ο άγγλος χειρούργος είναι ο Χένρυ Μαρς που εδώ και 15 χρόνια πηγαίνει στην Ουκρανία και εγχειρίζει ανθρώπους με όγκο στον εγκέφαλο δωρεάν. Πριν από 28 χρόνια ο γιος του είχε εγχειριστεί για όγκο στον εγκέφαλο και τότε ο Μαρς διάλεξε την ειδικότητα του νευροχειρούργου.

• Τη 15ετία αυτή ο Μαρς έχει εγχειρίσει πλήθος κόσμου, έχει εισάγει ιατρικό εξοπλισμό στην Ουκρανία, έχει αντιμετωπίσει την κρατική αδιαφορία αν όχι εχθρότητα, έχει εκπαιδεύσει και κάνει φίλο του έναν ουκρανό νευροχειρούργο.

• Φυσικά ο Μαγκλίνης περιγράφει πολύ καλύτερα την ταινία, διαβάστε τον.

• Ομολογία του Μαρς που μου θύμισε την εποχή που χειρουργείτο ο Ρίκος: «Ο ασθενής με όγκο στον εγκέφαλο παίζει ρώσικη ρουλέτα με δυο ρεβόλβερ, το ένα είναι η εγχείριση με τα ρίσκα της το άλλο η αδράνεια που θα επιτρέψει στον όγκο να καθορίσει μόνος του την έκβαση της υπόθεσης, πρέπει ο χειρούργος να αποφασίσει ποιο θα δοκιμάσει.»

Τα πρόσωπα των ασθενών, τα παιδιά μού θύμισαν τις εγχειρίσεις του μικρού. Παραδόξως από την όλη ιστορία έχω μόνο καλές αναμνήσεις, από τους γιατρούς, το νοσοκομείο όλα. Εκεί που εγχειρίζουν τον ασθενή χωρίς αναισθησία και του μιλάνε για να σιγουρευτούν ότι δεν έχει υπάρξει ζημιά, θυμήθηκα που περιμέναμε να ξυπνήσει ο Ρίκος και να μας απαντήσει σε κάτι ασήμαντο (πώς κάνει το γαϊδουράκι, ρωτούσαμε κι εκείνος έκανε αα-αα, ήταν το μόνο που έκανε αν θυμάμαι καλά) που βέβαια θεωρούσαμε κεφαλαιώδους σημασίας εκείνη τη στιγμή.