Τώρα τελευταία, μάλλον επειδή είμαι λίγο μουτζαχεντίν από διάθεση και νεύρα, ο Ρίκος όλο ρωτάει σε άσχετες στιγμές: «μ’ αγαπάς?»
Εκεί μαλακώνει ακόμα κι η δική μου πέτρινη καρδιά: «κ βέβαια σ’ αγαπάω, εσύ μ΄αγαπάς?». «Ναι», «Ναι? Γιατί?» ,«Γιατί είμαστε φίλοι!»
Είναι η εβδομάδα των θλιβερών ποστ, δεν υπάρχει αμφιβολία πλέον.
Εκείνο τον υπέροχο γατίνο, τον πατήσανε οι διπλανοί στην Ερέτρια με το αυτοκίνητο τους και το ανακοινώσανε και στον Αργύρη(!).
Ο Αργύρης έβαλε τον παππού του να περάσουν δις από τον τόπο του εγκλήματος και απεφάνθη (είναι κι ο παππούς εξαιρετικά πειστικός, ήθελε κι ο Αργύρης να το ακούσει) ότι το πτώμα δεν είναι σε καμία περίπτωση ο γατίνος, ίσως να είναι ο παππούς του γατίνου λόγω της ελαφράς ομοιότητας (ο παππούς το είπε αυτό).
Μετά έρχεται η σειρά του μικρού, που είπα να συνδυάσω το γατοχαμό με κάτι διδακτικό:
Ρίκος: πού είναι ο γκρίζος γατίνος?
Εγώ: τέλος ο γατίνος, δεν πρόσεχε όταν πέρναγε το δρόμο, τον πάτησε το αυτοκίνητο.
Ρίκος: πότε θα ξανάρθει?
Εγώ: ποτέ δεν θα ξανάρθει, όποιος δεν προσέχει στο δρόμο και τον πατήσει το αυτοκίνητο, όποιος σκαρφαλώνεις ψηλά στο μπαλκόνι και πέσει μετά πεθαίνει, τέλος, ούτε τρέχει, ούτε παίζει ούτε κάνει τίποτα τέ-λος.
Ρίκος, συλλογισμένος λόγω του οριστικού του πράγματος: Εγώ νομιζω ότι θα ξανάρθει το Σάββατο.
Πρωί πρωί μου ρίχνουν ένα μπερντάχι οι αλβανοί γείτονες, οπότε λέμε να περάσουμε τη μέρα μας στο αυτόφωρο-διότι κ εκείνοι κάτι πρέπει να πουν κι αποφασίζουν να πουν ότι τους έβρισα.
Φωτο να φοράω χειροπέδες δεν υπάρχει, μού το πρότεινε ο σύζυξ για να το μπλογκάρω, αλλά εκείνη την ώρα ούτε εγώ είχα τόσα κέφια. Κρατητήριο, και τα περίφημα mug shots εν συνεχεία-εμένα καθότι κυριούλα με το φόρεμα σε γραμμή A και το δεκάποντο τακούνι με είχαν και περίμενα εκτός. Μέσα υπήρχαν χιλιάδες δόλιοι λαθρομετανάστες, ναρκομανείς κι ένας απίθανος τύπος που όταν τον ρωτήσανε πώς και γιατί, είπε το αμίμητο: «τον συναντάω και κρατούσε ένα πιστόλι κι ένα μαχαίρι και με απειλούσε, ξαφνικά κάνει μια και χώνει το μαχαίρι (του) στο πρόσωπό του».
(απίστευτη η κατάσταση των λαθρομεταναστών, όλοι αυτοί οι τύπου καρατζαφέρη έχουν δει ποτέ τους ανθρώπους αυτούς πριν υστεριάσουν και ουρλιάξουν εναντίον τους?). Καθώς ζούσα τις μεγαλειώδεις στιγμές να μου βγαζουν τις χειροπέδες για να πάω όπου κι οι βασιλείς πάνε μόνοι (αλλά ήξερα ότι όπως κι αν γίνει το βράδυ θα είμαι σπίτι μου), ήμουν ανάμεσα σε όλους αυτούς που πάλι θα γύριζαν σε ένα κρατητήριο περιμένοντας την απέλαση-σκατοζωή.
Την Τετάρτη ορίστηκε η δικάσιμος, περιμένω όλο το φιλοθεάμον στα δικαστήρια ίνα με στηρίξει.
Προκειμένου να μού φτιαξει λίγο η διάθεση πήρα το Ρίκο και πήγαμε στην Πολιτεία, εν συνεχεία περιστέρια και γλυκό στο αθηναϊκό.
Έχασα το κινητό μου-οπότε στείλτε μου σιγά σιγά τα κινητά σας- και το κέφι μου για πολλές ώρες, βρήκα εκεί στο πάρκο δυο ζευγάριο κλειδιά κι ένα δίλεπτο. Τάο, που θα ‘λεγα κι εγώ η αδαής.
Μη έχοντας λείψει για ουσιαστικό λόγο πλην ενός (λίγο πολύ βαρετού) σεμιναρίου. Το βασικό ατού του οποίου σεμιναρίου αποδείχτηκε η μαγική ώρα λήξης 14.30!
Οπότε γύριζα, περίμενα να τελειώσει το μικρό τα μαθήματά του και πηγαίναμε βολτίτσες.
.
 | Απόπειρα να ανακαλύψει/χειριστεί επιτυχώς/σημαδέψει με το νεροπίστολο |
 | |
 | Επιστροφή στην πραγματική κλίση, οι πιο παρατηρητικοί θα διακρίνουν το τεράστιο κλαδί που πάει για μάδημα. |
 | Βουτάνε μαζί στην πισίνα του Θόδωρου. Κακά τα ψέματα, ο μεγάλος βαρέθηκε εκεί, όσο περνάνε τα χρόνια τόσο πιο δύσκολο να βρεις κοινές δραστηριότητες. |
Κι επιστρέφουμε με ρικίστικα, διότι μάλλον το παράκανα χτες για να συγκινηθούμε όλες.
Τα πρόσωπα: μάνα μου-ενώ προσπαθεί να πείσει Ρίκο να κάνει κάτι ασκήσεις που έχω αφήσει παραγγελιά να γίνουν καθώς κερδίζω το τίμιο μεροκάματο-και Ρίκος.
(Αν υπάρχει ένας άνθρωπος που έχει χαμένο το παιχνίδι με το Ρίκο από τα αποδυτήρια είναι η γιαγιά).
Η απόπειρα εκφοβισμού:
Γιαγιά: Αν δεν κάνεις τώρα τις ασκήσεις σου θα φωνάξω το μπαμπά, να, φωνάζω, Δηηηη..
Ρίκος: Μην πεις «Δημήτρη», πες «διψάω»
Το τραγούδι που ακούγεται το έμαθα στη γιορτή του σχολείου. Το συγκρότημα λέγεται Αερικά, αποτελείται από άτομα με ειδικές ανάγκες, το cd λέγεται Αερικά και Φίλοι και στο συγκεκριμένο τραγούδι συμμετέχει ο Αλκίνοος Ιωαννίδης.
Όπως κι αν ακούγεται, όταν έκαναν τα παιδιά του ειδικού-Ρίκου συμπεριλαμβανομένου- ένα μίνι χορευτικό υπό τον ήχο του τραγουδιού, η ευσυγκίνητη μανούλα ομολογεί ότι έριξε ένα πολύ λυτρωτικό κλάμα (ο εξευτελισμός σου να γίνει τέλειος).
Επειδή το να θολώσω τα πρόσωπα στο βίντεο μού ήταν δύσκολο, διάλεξα μερικές από
Κύριε Θωμά Γκόγκο, κυρία Κατερίνα Χαλαστάνη, Μαρία, Γαρυφαλλιά, Βασίλη, Ιουλία (όχι λιγότερο κύριοι και κυρίες αλλά δε θυμάμαι επίθετα) ευχαριστούμε για την καλύτερη χρονιά που έχει περάσει ο Ρίκος σε σχολείο, την πρόοδο που έκανε σε όλους τους τομείς, την αγάπη με την οποία τον περιβάλλατε και την αίσθηση που του δημιουργήσατε ότι ανήκει στο σχολείο.
Του χρόνου βέβαια ξεκινά μια νέα χρονιά, κύριος οίδε ποιοι θα είναι μαζί μας και ευελπιστούμε μόνο να έχουμε την ίδια τύχη, καθότι η πλειοψηφία των διδασκόντων σε ειδικά σχολεία είναι πάντα αναπληρωτές, μια εξαιρετική διευθέτηση ειδικά για τα αυτιστικά παιδιά που τόση ανάγκη έχουν τη σταθερότητα στο περιβάλλον τους (ήδη δρομολογούνται περίεργες εξελίξεις με τα λεωφορεία των ειδικών σχολείων).
Σε κάθε περίπτωση περάσαμε μια χρονιά μέτρο σύγκρισης για τα επόμενα χρόνια αποκλειστικά χάρη στην αγάπη, την ανθρωπιά και την ευσυνειδησία των ανθρώπων του σχολείου μας, μακάρι να είναι κι οι επόμενες έτσι.
Μαίρης Παναγιωταρά: σηκώνομαι χαράματα, πρωινά, παιδιά-από σήμερα δεν έχει ετοιμασία ο Ρίκος, αλλά τις οιμωγές «πάρε με στη δουλειά να παίξω εκεί μπίλιες»-, δουλειά (το πιο ξεκούραστο κομμάτι της ημέρας, κάτι ξέρει ο μικρός που προσπαθεί να τρουπώσει), απόγευμα σπίτι, μαγείρεμα, υποτυπώδες συμμάζεμα, μπάνια, τάϊσμα, ξαφνικά είναι 11 το βράδυ και δεν έχω ασχοληθεί ούτε με το μεγάλο ούτε με το μικρό.
