Λονδίνο 1666? Λισαβόνα 1755?

(Ή η σφαγή των νηπίων και ένας νερώνειος εμπρησμός?)

Την τελευταία μέρα στο σχολείο ο Ρίκος είδε σινεμά-κάτι χριστουγεννιάτικο θα υπέθετε κανείς. Η περιγραφή:

Ρ: «Σήμερα στο σχολείο ήταν πολύ σκοτεινά»

Εγώ μιλημένη: «Ααα ήταν για να δείτε σινεμά. Τι είδατε?»

Ρ: «Ένα σκυλάκι!»

Ε: «Ναι, και τι έκανε?»

Ρ: «Πήρε φωτιά. Και κάηκαν όλα!»

Εγώ-σε πιο δραματικό τόνο μήπως και φιλοτιμηθεί κι αφήσει τα αλλούτερα: «Τι καήκαν δηλαδή? Πεθάνανε?»

Ρ: «Ναι, πεθάνανε όλοι».

Αύριο θα μάθω, δεν έχει νόημα να αποπειραθεί κανείς να μαντέψει.

Καλές γιορτές

Στην πρώτη απόπειρα τα γράμματα τα πήρε ο κατήφορος. Στη δεύτερη το «χρόνια πολλά» έμεινε με ένα λάμδα (και κάθε φορά που το έγραφε εκλιπαρούσε «να γράψω και ‘μεγάλος να γίνεις’?»). Στην τρίτη ο Θοδωρής έγινε Θοδορής.

Το θέμα είναι ότι οι ευχές ισχύουν, χρόνια πολλά, καλές γιορτές σε όλους από το γραμματικό μας κι εμάς.

Διάφορα νο. 872

Μιραντάκι, αυτό εννοούσες χαμό πίσω από τη ντουλάπα? Ο Ρίκος εκσφενδονίζει ό,τι μπορεί πίσω από τη βιβλιοθήκη. Κατά σειρά εμφανίσεως ένα έμπειρο μάτι θα διακρίνει: μπαλάκια, μανταλάκια, καραμέλες (μα πού τις βρήκε?), τη μόνη βούρτσα που με μεταμορφώνει από τρολ σε Αντζελίνα χωρίς την οποία κυκλοφορούσα έτσι όλη τη βδομάδα.

Όλο πάνω σε ωραία βιβλιαράκια σκοντάφτω εσχάτως: από την αναγνώστρια διάβασα το Εξαιρετικά Δυνατά κ Απίστευτα Κοντά, εν συνεχεία το καταπληκτικό αστυνομικό OUT και τώρα διαβάζω τον τελευταίο Lodge και περιμένει ο καινούριος Παμούκ. Η αποκάλυψη πάντως ήταν η Natsuo Kirino.

Η μετάλλαξη

Παλιά οι μπίλιες και οι καραμέλες σχημάτιζαν ένα σωρουδάκι. Τώρα, για να εκπληρωθεί και το αυτιστικορηθέν περί αγάπης για τη σειροθέτηση τοποθετούνται πλέον έτσι, στα πλαίσια του the mentos-μπίλιες-project. Ο Ρίκος το λέει «το φίδι».

Άβυσσος

Μετά από μερικές ώρες στο σχολείο αποχωρεί νωρίτερα ο μικρός που φωνάζει, μένουν μόνο ο Ρίκος κι άλλο ένα παιδάκι που μιλάει σχετικά σπάνια. Καθώς κάνει τις εργασίες του ο Ρίκος κάποια στιγμή σηκώνει το βλέμμα και παρατηρεί:

«Πολλή ησυχία έχουμε εδώ μέσα».

Πάλι διάφορα

Συζητάω με τον παιδοψυχίατρο αν έχει νόημα του χρόνου να προσπαθήσουμε από του χρόνου την ένταξη σε κανονικό σχολείο ή όχι.

Τα γνωστά επιχειρήματα, η σιγουριά κι η αποδοχή του ειδικού σχολείου από τη μία, οι πιθανότητες κοινωνικοποίησης από την άλλη, πάντα το μπαλάκι είναι στο κεφάλι του κασίδη γονέα (αυτή η μίξη παροιμιωδών φράσεων μάλλον δε βγάζει νόημα).

Πάω να αφήσω τον νέο στο σχολείο του μετά. Έχει έρθει το καινούριο παιδί που ακούγεται πριν καν μπω στο κτίριο, όταν μπαίνω στην αίθουσα βλέπω τη μαμά του που του συγκρατεί χέρια και πόδια, για να μη χτυπιέται καθώς ουρλιάζει. Η μαμά του έχει το τόσο γνωστό σε όλες μας χαμόγελο «δεν τρέχει τίποτα, είναι ζήτημα χρόνου να τακτοποιηθούν όλα», κατάσταση been there done that δι’ εμέ.

Πρωτύτερα στον παιδοψυχίατρο μετά από 2-3 ερωτήσεις που ευαρεστήθηκε να απαντήσει ο Ρίκος το γύρισε εν συνεχεία στην παλαβή, αποσπάσματα από Μπομπ. Πάντα περιμένω να ακούσω από το γιατρό: «έχει κάνει φοβερή πρόοδο, είναι σχεδόν κανονικός»-αν κι ένας γιατρός δε θα χρησιμοποιούσε την έκφραση «κανονικός» J. Όταν αρχίζει ο Ρίκος την επανάληψη και τα άσχετα με σκοτώνει, λες κι ήμαστε τόσο κοντά σε κάτι και το χάσαμε.

Διάφορα

Δεν πήγαμε Ερέτρια λόγω καταιγισμού ιώσεων, δε βγαίναμε λόγω βροχής, άγχος και εμμονές χτύπησαν κόκκινο.

Ρίψεις-πτώσεις στο φόρτε τους.

Εδώ βλέπουμε Bing Bang Theory όπως μας έχουν δέσει με όρκο οι βόρειοι φίλοι μας («ένας που το έβλεπε το παιδί του είναι απολύτως φυσιολογικό τώρα και μάλιστα έφτιαξε και σύλλογο για τα υπόλοιπα, ενώ ενός άλλου που δεν το έβλεπε ακόμα σκίζει κλωστούλες και φύλλα» μας είπαν). Θυσιάζεται ο πατήρ-όχι ο Αμβρόσιος, ο άλλος-και κάθεται και του ρίχνει μαρκαδόρους από το κεφάλι στη γνωστή στάση ψειρίζω-τη-μαϊμου. Μπλέκεται ο μαρκαδόρος στα μαλλιά, πέφτει σιγά σιγά, πρόκειται για φαντασμαγορία. Μη σχολιάσετε το μήκος του μαλλιού, ο άνθρωπος, όπως κατήγγειλε ο Χρήστος, είναι εσώκλειστος-ΑΛΛΑ αυτό δεν τον εμποδίζει να ΠΑΕΙ ΤΟΡΟΝΤΟ χριστουγεννιάτικα.

Στη δεύτερη ο Ρίκος εξασκεί το επίκαιρο σπορ, ρίχνω διάφορα στο δέντρο κι ό,τι κάτσει. Μαρκαδόροι, καραμέλες, ένα λαστιχάκι για τα μαλλιά. Για ό,τι σκαλώνει επιστρατεύεται το ειδικό εργαλείο (homo faber πάνω απ’ όλα). Στην αρχή ο Αργύρης έσκαγε που το δέντρο κατήντησε γιουσουρούμ («μακάρι να ήταν κανονικός ο Θ!») αλλά μετά χαλάρωσε κι είπε ότι πρόκειται για δέντρο αυτιστικό από τη μία και κανονικό από την άλλη.