Κυριακή

Κυριακή στο Μαραθώνα, εδώ συγκεκριμένα.

Το φράγμα ανοιχτό στο κοινό, ωραία η εκδήλωση, ο μεγάλος (που είναι οικοφρικιό) παρακολούθησε με προσήλωση, αγχώθηκε, συνέπασχε καθόλη τη διάρκεια του έργου.

Ο μικρός πάλι δεν έδειξε παρόμοια οικολογική ευαισθησία, μάδησε διάφορα (καμένα ευτυχώς) και η μόνη στιγμή που τον συνεπήρε ήταν η άνοδος και η κάθοδος των χορευτών στο 54 μέτρων φράγμα. Στη φωτο με ρωτάει: «ν’ ανέβω κι εγώ?» Ανέβηκε τα 5-6 πρώτα σκαλιά κι αν δεν ωρυόμουν θα συνέχιζε, δεν θέλαμε να πάει παραπάνω όχι για λόγους ασφάλειας αλλά γιατί θα τερμάτιζε πάνω. Απορώ πώς θα αντιμετώπιζε ο κόσμος το νεόκοπο παιδί-αράχνη, τον κατακόκκινο Αργύρη, τη μανούλα που θα ωρυόταν στο σύζυγο (διότι είναι παγκοσμίως γνωστό ότι μετά από μερικά χρόνια γάμου ο σύζυγος φταίει και μόνο που εισπνέει εκπνέει) και το σύζυγο που θα έπρεπε να ισορροπήσει μεταξύ αμηχανίας, πολιτικής ορθότητας και σκαλιών ύψους ενός μέτρου.

Πες το όπως το νιώθεις

Σάββατο πρωί, ο Θόδωρος ανακαλύπτει το μαγικό κόσμο της Ντόρας, αλλά πέφτει σε κατά βάση αγγλόφωνο επεισόδιο.

Ντόρα: «Φωνάξτε όλοι ‘γουόοοοτς άουτ’».

Ο Ρίκος από τον καναπέ, χαμένος στη μετάφραση, ανταποκρίνεται με ό,τι πιο συγγενές ηχητικά : «Σάαααγαπάω».

Νεύρα, να πάρει!

Τον τελευταίο καιρό ο Ρίκος έχει ανεξέλεγκτα νεύρα. Κάθε φράση κλείνει με την επωδό «να πάρει!».

«Τι θα φάμε το μεσημέρι, να πάρει! Πότε θα πάμε στο λούνα παρκ, να πάρει!», από έναν μονίμως ζοχαδιακό Ρίκο.

Πάμε συχνά πυκνά στο σπίτι που θα μετακομίσουμε και το χαζεύουμε. Λέγαμε ότι όταν μετακομίσουμε θα πάρουμε ένα σκύλο ή μια γάτα αλλά άλλος αποφάσισε ερήμην μας κι ένας σκύλος έχει κάνει ήδη κατάληψη. Το Ρίκο όταν τον ρωτούσαμε πάντα προτιμούσε γάτα φοβούμενος ότι ο σκύλος μπορεί να τον φάει (!). Χτες που πήγαμε απρογραμμάτιστα ο σκύλος ήταν εκεί και χάρηκε υπερβολικά που μας είδε, πήδαγε γύρω από το Ρίκο και προσπαθούσε να τον γλείψει. Γυρνάει ο Ρίκος και με τη γνωστή αβρότητα γκρινιάζει: «Δε σου έλεγα να μην πάρουμε σκύλο, να πάρει! Δε σου έλεγα να πάρουμε γάτα, να τώρα θα με φάει!» Αλλά φυσικά δεν τον έφαγε οπότε εκείνος συνεχίζει να τρώει τα συκώτια ημών.

..

Το 2002 και το 2003 ήταν οι χρονιές που φάγαμε τα Παίδων με το κουτάλι, πρέπει να νοσηλεύτηκε συνολικά ο Θόδωρος 2 μήνες.

Μια συνηθισμένη νοσηλεία ξεκινούσε ως εξής: ο Θόδωρος μελάνιαζε, λιποθυμούσε, το 166 έσπευδε πάραυτα, κάνα δυο φορές είχε έρθει και η γιατρός με μηχανή εκτός από το νοσοκομειακό. Το θέμα διακομιδή ήταν λυμένο και με το παραπάνω λοιπόν. Βέβαια, πηγαίνοντας εκεί συναντούσαμε τα γνωστά, γιατρούς που είχαν κλείσει 30 ώρες συνεχόμενες δουλειά, τις αίθουσες νοσηλείας-στρατώνες, τη δυσπιστία των γιατρών που έμοιαζε να μην έχουν ξαναδεί ατονικές κρίσεις και πάσχιζαν να αποδώσουν στην καρδιά τις λιποθυμίες-κάνα δυο φορές με ανέκρινε αυστηρά και μια γιατρός μήπως αφήνω το μικρό χωρίς επίβλεψη και έχει καταπιεί τίποτα, εκεί φοβήθηκα κι εγώ και ζήτησα κι εγώ ακτινογραφία στον πνεύμονα.

Εντατικές, μικροβιαιμίες, κάποια στιγμή φεύγαμε ανακουφισμένοι, αλλά νιώθοντας ότι όλο αυτό το ανοργάνωτο τερατώδες σύστημα καταφέρνει και δουλεύει μόνο χάρη στους γιατρούς και μόνο επειδή πρόκειται για παιδιά.

Στη συνέχεια πήγαμε στο Παρίσι και νιώσαμε πως ήμαστε το Κάιρο της Ευρώπης.

Μετά τους Ολυμπιακούς μου έλεγαν ότι τα πράγματα έχουν βελτιωθεί σημαντικά στα Παίδων.

Πού θέλω να καταλήξω: διαβάζω ξανά για παιδάκι που πεθαίνει σε επαρχιακό νοσοκομείο και δεν μπορώ παρά να φοβάμαι ότι τα πράγματα είναι ακόμα πιο άσχημα απ’ ότι υποψιαζόμαστε και οι θάνατοι παιδιών λόγω ελλείψεων βγαίνουν από την κατηγορία των αδιανόητων συμβάντων και καταχωρούνται ως παράπλευρες απώλειες της κρίσης.

Άρθρα για την κρίση εδώ κι εδώ.

Έτσι παρέρχεται η δόξα του κόσμου

Τα νέα μας σε bulletίνια:

• Τον παλιό καλό καιρό κατέβαινα με μνημειώδεις λίστες στην Πολιτεία, ούτε σκέψη για περιορισμό στα έξοδα. Μετά κατέφυγα στο Μικρό Μοναστηράκι και τώρα πλέον στο δεύτερο χέρι του Παλαιοβιβλιοπωλείου (βέβαια έτσι βρήκα και τον Ιπποπόταμο που η Διόνα κόμπαζε ότι είναι παλιό και σπάνιο). Μπορεί να το γράφω για να είναι γελαστικό, αλλά φοβάμαι ότι η μετατροπή μας σε νεόπτωχους θα πλήξει πρώτα σημαντικά όσα αφορούν τους ανάπηρους, πρόνοια, υγεία, παιδεία.
• Ο Ρίκος γράφει και κάνει κάτι πρωτότυπα (!) ορθογραφικά λάθη. Εκεί που θα ΄βλεπα αυτχιά και βγιες και θα μου γύριζαν τα εντόσθια τώρα τα βρίσκω χαριτωμένα.  Περνάει και φάσεις που κόβει τα σίγμα τελικά από μια φράση, (Η όμορφη στολή-οι όμορφε στολε).
• Διαμαρτυρίες και υπομνήματα και pings για το Ρίκο το Στυλίτη, δυο για το δέντρο!

Συμεών ο στυλίτης

Όπως μαρτυρούν οι φωτογραφίες το χόμπυ των διακοπών ήταν το σκαρφάλωμα. Citius, Altius, Fortius για τα καλύτερα φύλλα για μάδημα.

Η χαρά της εξοχής, αμολούσαμε το Ρίκο και μετά τον ψάχναμε στα δέντρα με τα κιάλια.

Τα καλύτερα όσων διάβασα ήταν ο Ρίτσαρντ Φόρντ και οι Άγριοι Ντετέκτιβ.

Άλλοι φτιάχνουν κεφτεδάκια στα ταξίδια

Εμείς σχεδιάζουμε πρόγραμμα απασχόλησης του Ρίκου στο πλοίο. Εδώ μερικά βιβλιαράκια για ζωγραφική που ετοίμασα (αν και ορισμένες φορές οι συνδυασμοί που έχω διαλέξει-«βάφω μπλε το αυγό, καφέ τις ρίγες» μπορεί να προκαλέσουν και κρίσεις επιληψίας).

Αναχωρούμε αύριο, επιστρέφουμε με τα σχολεία, να περάσετε/περάσουμε καλά.

Στη φώτο ο Ρίκος δεν διαβάζει ακριβώς την (υπέροχη) Χώρα όπως είναι, αλλά επιδίδεται στο πιο πρόσφατο χόμπι, ψάχνει τη λέξη «δεν» μέσα στις φράσεις.