Αλλούτερο

Από τα πολιτιστικά μιας κυριακάτικης βρήκα αυτό το άρθρο: ο συντάκτης μέσα στους 15 πιο υπερεκτιμημένους αμερικάνους συγγραφείς βάζει τον Φόερ (εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά) και το Τζούνο Ντίαζ (Όσκαρ Γουάο).

Για το Φόερ μπορώ εκ των υστέρων να συμφωνήσω, η αλήθεια είναι όμως ότι καθώς τον διάβαζα με άρεσε-βέβαια ισχύει απολύτως ότι παρουσιάζει έναν 9χρονο να σκέφτεται με το μυαλό ενός 28χρονου.

Για τον Ντίαζ όμως είμαι περήφανη διότι καθώς τον διάβαζα-και διαβάζεται απνευστί-είχα διαισθανθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μη έχοντας τις γνώσεις ενός κριτικού λογοτεχνίας μπορώ να γράψω μόνο τι είναι αυτό που με ενόχλησε στο Ντίαζ και στο Φόερ: τα πάντα (θάνατος, βιασμός, καταπίεση, ανελευθερία) μοιάζουν να βιώνονται μέσα από ένα προστατευτικό κουκούλι, σαν να περιγράφονται τα δεινά κάποιου άλλου, ποτέ δεν έχεις την αίσθηση ότι ο συγγραφέας έχει πράγματι βιώσει κάτι παρόμοιο. Η σημασία στα συγκεκριμένα δίνεται στο να ειπωθεί μια ιστορία με γοητευτικό τρόπο, όσο επιδερμικός κι αν είναι. (Παρεμπιπτόντως ούτε τον Κάννγκχαμ που είναι μέσα στους 15 συμπαθώ).

Η κατακλείδα είναι ότι το καλύτερο βιβλίο των διακοπών μου ήταν τα Ηρωικά Χρόνια του Χαβιαρά.

8ο Ειδικό Αθηνών

Το σχολείο είναι στη Λαμπρινή, Τέω 56. Είναι μικρό σχολείο, 3θέσιο το αφήσαμε φεύγοντας, με περίπου 12 παιδιά. Οι χώροι των τάξεων είναι λίγο στενόχωροι αλλά έχει μια ικανοποιητικού μεγέθους αυλή. Συστεγάζεται με ένα νηπιαγωγείο παιδιών τυπικής ανάπτυξης-τη δε διευθύντρια του νηπιαγωγείου τη συμπαθούσα ιδιαίτερα διότι συμπαθούσε το Θόδωρο-αυταπόδεικτο.

Δεν ξέρω αν ήταν θέμα διευθυντή-ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε φέτος-αλλά το σχολείο στελεχώθηκε και τις δυο χρονιές σχετικά έγκαιρα και πρόβλημα με τη μετακίνηση δε δεν αντιμετωπίσαμε ποτέ. «Στελεχώθηκε» εννοούμε από πλευράς δασκάλων, το βοηθητικό προσωπικό έρχεται ένα μήνα αργότερα και λογοθεραπευτής, εργοθεραπευτής, ψυχολόγος και κοινωνικός λειτουργός κάνουν τις γκεστ εμφανίσεις τους κατά τα Χριστούγεννα. Και τις δυο χρονιές όσοι ασχολήθηκαν με το Ρίκο τον βοήθησαν αναπάντεχα πολύ.

Ήταν το πρώτο σχολείο-κι ο δόλιος Ρίκος είναι στο μαγκανοπήγαδο της δια βίου μάθησης από 2,5 χρονών-που ο μικρός αγάπησε κι ένιωσε κομμάτι του, καλή μας πρόοδο και στο καινούριο.

Σκόρπια

Στη Νάξο στο χωράφι πάνω από το σπίτι έχει ένα κοτέτσι, γουρούνια και κατσίκες. Ο Ρίκος εκστασιάζεται με τις κότες και τις «κύκνες» όπως λέει τις άσπρες γαλοπούλες-«γαλοπούλες είναι όταν είναι καφέ, όταν είναι άσπρες είναι κύκνες» είναι το αφοπλιστικό επιχείρημα.

Η είδηση είναι ότι ο αγκρίκολας θέλει οπωσδήποτε να του πάρουμε ένα κοτέτσι. Όταν του λέγαμε ότι πρέπει να γυρίσουμε στην Αθήνα για τις δουλειές μας, η απάντηση ήταν ότι η δική του δουλειά είναι να είναι στη Νάξο, να κυνηγάει τις κότες και να βλέπει τις κύκνες-το οποίο συνολικά ακούγεται πιο ενδιαφέρον από τη δική μου δουλειά πάντως.

Η ιδέα του ενός εκατομμυρίου ευρώ: έβλεπα στη Νόηση ότι ένας μπαμπάς ψάχνει πληροφορίες για φιλικά-στη-διαφορετικότητα-σχολεία στο Χολαργό και είχα τη φαεινή ιδέα να γράφαμε («να οργανωθούμε να δουλέψετε» που θα ΄λεγε και μια μάνατζερ) τίποτα μικρό για τα σχολεία που πάνε τα παιδιά μας. Εμείς έχουμε ίδια πείρα μόνο από το 8^ο Ειδικό Αθηνών-ιδέ σχετικό κειμενάκι τη Δευτέρα. Από την άλλη το προσωπικό των ειδικών σχολείων δεν είναι σταθερό οπότε η όλη ιδέα ίσως αποδειχτεί πατάτα, αλλά βλέπουμε. Όποιος θέλει να στείλει κάτι σχετικό (autismos.blog παπάκι τζη-μέιλ ) με χαρά θα το βάλω πρώτη θέση στη μαρκίζα (ανώνυμα ή επώνυμα, όπως διαλέξετε).

Διακοπές

Το φετινό καλοκαίρι είχε διάφορες στιγμές συνειδητοποίησης πόσο και πώς ο Θόδωρος μεγαλώνει.

Μπορεί να εθελοτυφλούσα και για άλλους να ήταν πασιφανές, αλλά μέχρι τώρα νόμιζα ότι βλέποντας τον Ρίκο κυρίως έβλεπε κανείς το παιδί και δευτερευόντως τον αυτισμό. Στις διακοπές υπάρχουν δραστηριότητες που μπορεί να καμουφλάρουν τις εμμονές του για αρκετή ώρα, πχ το παιχνίδι με το νερό, το γέμισμα και άδειασμα του νερού στο κουβαδάκι, υπάρχουν όμως κι οι ατέλειωτες ώρες που θα κάθεται να κόβει φύλλα ή να μαζεύει-και εξοντώνει, λυπηρό, αλλά συμβαίνει-μυρμήγκια.

Εδώ έρχεται βέβαια η συμβουλή των ειδικών να περιορίζεις χρονικά και χωρικά τις εμμονές, αλλά όταν κάνεις διακοπές και ο χρόνος δε γεμίζει από μαθήματα είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Βέβαια το επάγγελμα του γονιού είναι 24/7 αλλά στις διακοπές ομολογώ ότι χρειάζομαι άδεια κι από αυτό ακόμα.

Γράφω γράφω, νομίζω ότι η αφορμή πίσω από όλα αυτά ήταν ότι άκουσα πολλά σχόλια για το μικρό φέτος, είτε ευθέως επιθετικά είτε υπό μορφή συμβουλής προς τους γονείς του ατίθασου και επειράχθην, μάλλον υπήρξα καλομαθημένη ως τώρα. Ένιωσα ενοχή και ντροπή για το πόσο με επηρέασαν εκείνη τη στιγμή και έστρεψαν το θυμό μου προς το Ρίκο, την παλιοζωή, την τύχη και όλα αυτά που σιχαίνομαι να κατηγορώ.

Αλλά μας περιμένει ένα φθινόπωρο κι ένας χειμώνας που άμα τον πηδήσουμε γι άλλα δέκα χρόνια -άϊντε- καθαρίσαμε, οπότε δεν είναι καιρός για μεμψιμοιρίες!

Τρέλα στην τρέλα της εξουσίας

(Τώρα το παραπάνω εγώ το θυμάμαι να είναι σύνθημα, αλλά κάπου πάσχει γιατί αν το γκουγκλίσω δεν το βρίσκω αυτούσιο πουθενά. Μάλλον το θυμάμαι παρεφθαρμένο-αλλά δεν είναι άσχημο.)

Λοιπόν, ο Ρίκος συμπληρώνει κάτι καλοκαιρινές αξιολογήσεις εργοπεραπείας. Είναι που μετράμε δευτερόλεπτα μέχρι τις 17 Ιουλίου, είναι που έχουν πέσει πολλές ώρες μαθημάτων μαζεμένες, ο πτωχός νέος σηκώνει λευκή σημαία μεν, ελαφρώς προβοκατόρικα δε. Σε κάθε ερώτηση πρέπει να διαλέξει μεταξύ των Α, Β, Γ και Δ ώσπου αποφασίζει:

«Από ‘δω και πέρα θα σου λέω μόνο Β»

Νέο ασφαλιστικό

Σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα με το νέο νόμο για τα της αναπηρίας. Δείτε εδώ, άρθρα 6 και 7.

Υπάρχει άραγε προηγούμενο από τον WHO ή όλα θα εξαρτηθούν από τη δύναμη του κάθε σωματείου μέσα στην ΕΣΑμεΑ, θα δούμε.

Διάφορα

Εδώ μια είδηση για τις επιτροπές Πρόνοιας, όσοι έχουν 80% ποσοστό αναπηρίας για πέντε παθήσεις (ναι, και ο αυτισμός μέσα, αλλιώς γιατί το λέμε) περνάνε από επιτροπή άπαξ!

Διάβασα ένα σωρό ωραία βιβλία για ισάριθμα διαφορετικά θέματα:

-Ο εαυτός μας κι ο κόσμος μας με τα μάτια του σκύλου μας. Σκύλο εγώ δεν έχω, αλλά η κατακλείδα είναι, με τη σειρά που δίνεται: άσκηση, πειθαρχία, αγάπη.

-Κρασί και εξουσία. Είχε πλάκα αυτό το βιβλίο, γιατί μη έχοντας την παραμικρή ιδέα από κρασί, παθιάστηκα και θέλησα να δοκιμάσω διάφορα. Να μην τα πολυλογώ, το φετινό μουντιάλ το περάσαμε με το σύζυγο σαν τον Ορέστη Λάσκο, συν 2-3 κιλά έκαστος. Πολύ ωραίο βιβλίο.

-και η κορωνίδα όλων, ο ένας και μοναδικός Γούντι Άλλεν μέσα από τις συνεντεύξεις του. Ψύχωση με το θάνατο, φόβος για τα γηρατειά, ποιους άλλους λόγους χρειάζομαι για να τον λατρεύω? Οι πρώτες γραμμές από το 'Αννυ Χολ: "Well, that's essentially how I feel about life - full of loneliness, and misery, and suffering, and unhappiness, and it's all over much too quickly".

Βιβλίο που λόγω Γούντυ θα αγοράσω και θα το δουν κι οι αγγλόφωνοι φίλοι μας που θα έρθουν για διακοπές και θα ανοίξει η καρδιά τους.