Πώς το άφησα εγώ να συμβεί?

Γκούγκλιζα για ένα συνάδελφο να βρω ένα ωραίο βιβλίο που να περιγράφει τα στάδια ανάπτυξης των παιδιών, (αλλά και οδηγίες-καλές πρακτικές ανατροφής παιδιών, αν έχετε προτάσεις ακούμε), όταν έπεσα πάνω σ' αυτό:

Ώριμη ηλικία:

Το εγώ του ώριμου ατόμου χαρακτηρίζεται από τις εξής λειτουργίες: 1) Αναβάλλει τη δράση ως ότου σχηματίσει την ολοκληρωμένη εσωτερική αναπαράσταση της εκτέλεσης και των συνεπειών της. 2) Δίνει στο άτομο πλήρη και σταθερή προσωπική ταυτότητα. 3) Έχει σταθερή αίσθηση πραγματικότητας. 4) Αντέχει το άγχος, την ένταση και τις απογοητεύσεις της καθημερινής ζωής. 5) Δίνει στο άτομο την ικανότητα ν' αγαπά και να έρχεται σε σεξουαλική επαφή, να εργάζεται και να διασκεδάζει. 6) Μπορεί να εγκαταλείπει συνειδητά την πραγματικότητα και να αφήνεται στην ονειροπόληση και τη φαντασία, απ' όπου γεννιέται η ανακάλυψη, η εφευρετικότητα και η τέχνη.

Σημασία έχει και η μέση ηλικία, σαν υποπερίοδος της ώριμης ηλικίας (μεταξύ 35 με 40 και 60 με 65 ετών) στην οποία το άτομο ερχόμενο σ' επαφή με τον μελλοντικό θάνατο του (ενώ μέχρι την ηλικία αυτή τον είχε «ξεχάσει») κάνει απογραφή της ζωής του και σε θετική αξιολόγηση εμπεδώνει τη δραστηριότητα και δημιουργικότητα του, ενώ σε αρνητική αξιολόγηση αντιδρά ενδεχομένως αρνητικά, π.χ. με κατάθλιψη, εξωσυζυγικές περιπέτειες κτλ.

Ας φανεί αμέσως το ρηχό του χαρακτήρα μου: κόλλησα με το όριο των 35 και πώς αφέθηκα να φτάσω ένα χρόνο πριν από αυτό.

Όπου τελειώνουν τα ψέματα

Στήβεν Κίνγκ, σχεδόν ποιητικός, από τους Ρυθμιστές που μού είχε στείλει ο Zlatko ζευγαράκι με το Ντεσπερέισον, αλλά λόγω άνοιας ξαναγόρασα-και ξαναδιαβάζω.
«Εύχομαι να ήμαστε νέες ακόμη, με όλα τα βρόμικα χαρτιά που μας μοιράζει η ζωή θαμμένα ακόμη βαθιά μέσα στην τράπουλα». Βέβαια δε μιλάμε απλώς για βρωμόχαρτα, η συγκεκριμένη μεγαλώνει τον αυτιστικό ορφανό ανηψιό της που επιπλέον τον έχει κυριεύσει κι ένας δαίμονας που ετοιμάζεται να αιματοκυλίσει τη γειτονιά.

	Το σχολείο θα ξεκινήσει τη Δευτέρα-θεωρητικά, διότι λείπουν ακόμα οι 9 από τους 12 δασκάλους-και η Π. προετοιμάζει το Ρίκο με ιστορία. Δε χρειάζεται όμως, ο ενθουσιασμός του νέου για το «σχολειαράκι» είναι εμφανής από το υποκοριστικό, δε βλέπει την ώρα!
	Και ναι, μέσα σε ώρες μετακομίζουμε-τα βιβλία θα μείνουν σπίτι, πολιτιστική προσφορά προς τους υποψήφιους ενοικιαστές.

Διάφορα

Κάθε φορά που περνάω από το κλειστό βενζινάδικο λέω να σταματήσω να τη φωτογραφίσω κι επιτέλους αξιώθηκα. Η τιμή της αμόλυβδης με κάνει σχεδόν να δακρύζω. Αμόλυβδη, ένα χρόνο πριν ο,829.

Το in.gr στην ψηφοφορία του στο κομμάτι «πολιτισμός» ρωτάει: «Παρά τις μειώσεις στα εισοδήματα εξακολουθείτε να αγοράζετε βιβλία το ίδιο συχνά;» Μάλλον μπήκε για να χρησιμοποιηθούν οι απαντήσεις ως επιχείρημα για το κλείσιμο των Ελληνικών Γραμμάτων.

Ήταν πολλές μέρες που γύριζα νωρίς σπίτι και ελλείψει μαθημάτων του Ρίκου καθόμαστε και κοιταζόμαστε και δεν βρίσκαμε κανένα παιχνίδι της προκοπής να παίξουμε. Ώσπου είδα στης Π. αυτό το ωραίο βιβλίο. Στη φωτο αδειάζουμε χαρτοπόλεμο με το καλαμάκι. Σε ένα άλλο παιχνίδι προσπαθούσαμε με τη σύριγγα του trilpetal να σβήσουμε από απόσταση ένα κερί. Αν και στα περισσότερα που δοκιμάσαμε στο τέλος μείναμε με τον Αργύρη οι δυο μας να ανταγωνιζόμαστε, αναγκάσαμε και το μικρό να συμμετάσχει και νομίζω ότι έχουν κι εργοθεραπευτική αξία.

Αλλούτερο

Από τα πολιτιστικά μιας κυριακάτικης βρήκα αυτό το άρθρο: ο συντάκτης μέσα στους 15 πιο υπερεκτιμημένους αμερικάνους συγγραφείς βάζει τον Φόερ (εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά) και το Τζούνο Ντίαζ (Όσκαρ Γουάο).

Για το Φόερ μπορώ εκ των υστέρων να συμφωνήσω, η αλήθεια είναι όμως ότι καθώς τον διάβαζα με άρεσε-βέβαια ισχύει απολύτως ότι παρουσιάζει έναν 9χρονο να σκέφτεται με το μυαλό ενός 28χρονου.

Για τον Ντίαζ όμως είμαι περήφανη διότι καθώς τον διάβαζα-και διαβάζεται απνευστί-είχα διαισθανθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μη έχοντας τις γνώσεις ενός κριτικού λογοτεχνίας μπορώ να γράψω μόνο τι είναι αυτό που με ενόχλησε στο Ντίαζ και στο Φόερ: τα πάντα (θάνατος, βιασμός, καταπίεση, ανελευθερία) μοιάζουν να βιώνονται μέσα από ένα προστατευτικό κουκούλι, σαν να περιγράφονται τα δεινά κάποιου άλλου, ποτέ δεν έχεις την αίσθηση ότι ο συγγραφέας έχει πράγματι βιώσει κάτι παρόμοιο. Η σημασία στα συγκεκριμένα δίνεται στο να ειπωθεί μια ιστορία με γοητευτικό τρόπο, όσο επιδερμικός κι αν είναι. (Παρεμπιπτόντως ούτε τον Κάννγκχαμ που είναι μέσα στους 15 συμπαθώ).

Η κατακλείδα είναι ότι το καλύτερο βιβλίο των διακοπών μου ήταν τα Ηρωικά Χρόνια του Χαβιαρά.

8ο Ειδικό Αθηνών

Το σχολείο είναι στη Λαμπρινή, Τέω 56. Είναι μικρό σχολείο, 3θέσιο το αφήσαμε φεύγοντας, με περίπου 12 παιδιά. Οι χώροι των τάξεων είναι λίγο στενόχωροι αλλά έχει μια ικανοποιητικού μεγέθους αυλή. Συστεγάζεται με ένα νηπιαγωγείο παιδιών τυπικής ανάπτυξης-τη δε διευθύντρια του νηπιαγωγείου τη συμπαθούσα ιδιαίτερα διότι συμπαθούσε το Θόδωρο-αυταπόδεικτο.

Δεν ξέρω αν ήταν θέμα διευθυντή-ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε φέτος-αλλά το σχολείο στελεχώθηκε και τις δυο χρονιές σχετικά έγκαιρα και πρόβλημα με τη μετακίνηση δε δεν αντιμετωπίσαμε ποτέ. «Στελεχώθηκε» εννοούμε από πλευράς δασκάλων, το βοηθητικό προσωπικό έρχεται ένα μήνα αργότερα και λογοθεραπευτής, εργοθεραπευτής, ψυχολόγος και κοινωνικός λειτουργός κάνουν τις γκεστ εμφανίσεις τους κατά τα Χριστούγεννα. Και τις δυο χρονιές όσοι ασχολήθηκαν με το Ρίκο τον βοήθησαν αναπάντεχα πολύ.

Ήταν το πρώτο σχολείο-κι ο δόλιος Ρίκος είναι στο μαγκανοπήγαδο της δια βίου μάθησης από 2,5 χρονών-που ο μικρός αγάπησε κι ένιωσε κομμάτι του, καλή μας πρόοδο και στο καινούριο.

Σκόρπια

Στη Νάξο στο χωράφι πάνω από το σπίτι έχει ένα κοτέτσι, γουρούνια και κατσίκες. Ο Ρίκος εκστασιάζεται με τις κότες και τις «κύκνες» όπως λέει τις άσπρες γαλοπούλες-«γαλοπούλες είναι όταν είναι καφέ, όταν είναι άσπρες είναι κύκνες» είναι το αφοπλιστικό επιχείρημα.

Η είδηση είναι ότι ο αγκρίκολας θέλει οπωσδήποτε να του πάρουμε ένα κοτέτσι. Όταν του λέγαμε ότι πρέπει να γυρίσουμε στην Αθήνα για τις δουλειές μας, η απάντηση ήταν ότι η δική του δουλειά είναι να είναι στη Νάξο, να κυνηγάει τις κότες και να βλέπει τις κύκνες-το οποίο συνολικά ακούγεται πιο ενδιαφέρον από τη δική μου δουλειά πάντως.

Η ιδέα του ενός εκατομμυρίου ευρώ: έβλεπα στη Νόηση ότι ένας μπαμπάς ψάχνει πληροφορίες για φιλικά-στη-διαφορετικότητα-σχολεία στο Χολαργό και είχα τη φαεινή ιδέα να γράφαμε («να οργανωθούμε να δουλέψετε» που θα ΄λεγε και μια μάνατζερ) τίποτα μικρό για τα σχολεία που πάνε τα παιδιά μας. Εμείς έχουμε ίδια πείρα μόνο από το 8^ο Ειδικό Αθηνών-ιδέ σχετικό κειμενάκι τη Δευτέρα. Από την άλλη το προσωπικό των ειδικών σχολείων δεν είναι σταθερό οπότε η όλη ιδέα ίσως αποδειχτεί πατάτα, αλλά βλέπουμε. Όποιος θέλει να στείλει κάτι σχετικό (autismos.blog παπάκι τζη-μέιλ ) με χαρά θα το βάλω πρώτη θέση στη μαρκίζα (ανώνυμα ή επώνυμα, όπως διαλέξετε).

Διακοπές

Το φετινό καλοκαίρι είχε διάφορες στιγμές συνειδητοποίησης πόσο και πώς ο Θόδωρος μεγαλώνει.

Μπορεί να εθελοτυφλούσα και για άλλους να ήταν πασιφανές, αλλά μέχρι τώρα νόμιζα ότι βλέποντας τον Ρίκο κυρίως έβλεπε κανείς το παιδί και δευτερευόντως τον αυτισμό. Στις διακοπές υπάρχουν δραστηριότητες που μπορεί να καμουφλάρουν τις εμμονές του για αρκετή ώρα, πχ το παιχνίδι με το νερό, το γέμισμα και άδειασμα του νερού στο κουβαδάκι, υπάρχουν όμως κι οι ατέλειωτες ώρες που θα κάθεται να κόβει φύλλα ή να μαζεύει-και εξοντώνει, λυπηρό, αλλά συμβαίνει-μυρμήγκια.

Εδώ έρχεται βέβαια η συμβουλή των ειδικών να περιορίζεις χρονικά και χωρικά τις εμμονές, αλλά όταν κάνεις διακοπές και ο χρόνος δε γεμίζει από μαθήματα είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Βέβαια το επάγγελμα του γονιού είναι 24/7 αλλά στις διακοπές ομολογώ ότι χρειάζομαι άδεια κι από αυτό ακόμα.

Γράφω γράφω, νομίζω ότι η αφορμή πίσω από όλα αυτά ήταν ότι άκουσα πολλά σχόλια για το μικρό φέτος, είτε ευθέως επιθετικά είτε υπό μορφή συμβουλής προς τους γονείς του ατίθασου και επειράχθην, μάλλον υπήρξα καλομαθημένη ως τώρα. Ένιωσα ενοχή και ντροπή για το πόσο με επηρέασαν εκείνη τη στιγμή και έστρεψαν το θυμό μου προς το Ρίκο, την παλιοζωή, την τύχη και όλα αυτά που σιχαίνομαι να κατηγορώ.

Αλλά μας περιμένει ένα φθινόπωρο κι ένας χειμώνας που άμα τον πηδήσουμε γι άλλα δέκα χρόνια -άϊντε- καθαρίσαμε, οπότε δεν είναι καιρός για μεμψιμοιρίες!