Save the date!

Λίγα να λέμε, πολλά να καταλαβαίνουμε, 2 Απριλίου όλος ο καλός κόσμος εμού συμπεριλαμβανομένης, θα είναι εδώ!

Σας περιμένουμε!

Σταμάτησε του ρολογιού τους δείχτες

Η αλήθεια είναι ότι η μέρα δεν κατάλαβα πότε πέρασε, είχε δίκιο ο Ρίκος για το τρέξιμο.

Η νύχτα όμως είχε τις χαριτωμένες στιγμές της. Περνάμε τη φάση «και ώρα Ελλάδος ό,τι να ‘ναι» που τραγουδούσε η Αφροδίτη Μάνου. Ο Ρίκος έχει ψύχωση με τα ρολόγια, ειδικά ηδονίζεται όταν η ώρα είναι ακριβώς ίδιο ψηφίο ώρας και λεπτών ή συμμετρικές οι ώρες και τα λεπτά. Για να αυξηθούν αυτές οι στιγμές χαράς, ένα ενδεδειγμένο κόλπο είναι να αυξήσεις το πλήθος του δείγματος (ρολόγια) και να τα βάζεις να δείχνουν ό,τι ώρα θέλεις. Έτσι έχουμε τη χαρά κάθε 3’ κατά μέσο όρο να πετυχαίνουμε και να ανακοινώνουμε μια «καλή στιγμή» σε ένα από τα ρολόγια.

Το κακό είναι ότι πατώντας τα κουμπάκια ρυθμίζει και τα ξυπνητήρια, κι έτσι χτες είχα την τύχη να ξυπνήσω στις 2 και, στις 3 και και στις 4 και για να ακυρώνω τα ισάριθμα εγερτήρια που είχα ξεχάσει να ελέγξω πριν πάω για ύπνο.

Ποφκαρίστητος

(δεν ξέρω αν ακολουθώ την ενδεδειγμένη κυπριακή ορθογραφία, αλλά αυτή είναι η λέξη που χρησιμοποιεί ο τσυπραίος πατέρας μου για αυτόν που δεν ευχαριστιέται με τίποτα, τον ανικανοποίητο. Ποιος θα αποδειχτεί να είναι, άραγε?)

Το blog για τις επόμενες 15 μέρες θα προσπαθήσει να είναι συνεπές με καθημερινή παρουσία, είναι παραγγελιά του πατερ-φαμίλια που την έχει ξαπλάρει στο Τορόντο και θέλει να μαθαίνει ηλεκτρονικά τα νέα ημών.

Λοιπόν, η Κυριακή μας ήταν ως εξής:

Φτιάχνουμε το μωσαϊκό-ελέφαντα (ούτε η οικία των ψηφιδωτών να ήταν), πετάμε πετρούλες στη θάλασσα, πάμε δις στην παιδική χαρά, στέλνουμε τον Αργύρη στο αίσθημα για το απόγευμα και ρωτάμε το Ρίκο:

«Πέρασες ωραία σήμερα?»

«Όχι, γιατί αύριο δε θα πάμε στη θάλασσα, ούτε 2 φορές στην παιδική χαρά, θα πάω σχολείο κι εσύ δουλειά».

Ζούμε? Θα ΄λεγα πως ναι

Λοιπόν, γράφω τα νέα μου κατόπιν προτροπής της Αθανασίας. Δίνω εν συντομία τον εξομολογητικό τόνο του ποστ: η αλήθεια είναι ότι όσο με θυμάμαι είναι οι εμμονές που δίνουν τη χροιά της κάθε εποχής. Το διάβασμα είναι μια σταθερή συνήθεια, μπήκε ο αυτισμός και ο σχετικός ανένδοτος εν συνεχεία και τώρα διανύω τη φάση που το ‘χω ρίξει στη δουλειά και στο περπάτημα. Το πρώτο με βρήκε την εποχή που οι εργοδότες εκτιμούν και επιβραβεύουν τα μάλα τα υπαλληλάκια τους, για το δεύτερο και το ότι έγινα βαδιζομανής ευθύνεται ο κόπρος του προηγούμενου ποστ.

Γενικά νομίζω ότι όλα πάνε καλά, ή έστω πάνε κ αυτό δεν είναι λίγο. Ο Ρίκος παραμένει αυτιστικός (προς μεγάλη μου έκπληξη), έχει τα δύσκολά του, αλλά δεν είναι κάτω από το δικό μου μικροσκόπιο.

Διάβασα διάφορα καλά, το χαστούκι, τον Αμερί, το sonderkommando.

Ρικίστικο για κλείσιμο: ο Ρίκος πάει τάε-κβο-ντο με μικρότερα παιδιά, νηπιαγωγείου και πρώτης. Έχει πλάκα που όταν έρχεται η σειρά του να κλωτσήσει τη δασκάλα κι ενώ κάθε παιδάκι τρέχει, κλωτσάει κι επιστρέφει στη θέση του ο Ρίκος αρχίζει το κήρυγμα και τις διαπραγματεύσεις: μα δεν κάνει να χτυπάμε κανέναν, να χτυπήσω δυνατά ή σιγά, με το δεξί ή το αριστερό, ψηλά ή χαμηλά και πλήθος ερωτήσεων ων ουκ έσται τέλος.

Ό,τι δε λύνεται κόβεται

Για να πω την αλήθεια μου τη μαύρη, όσον αφορά το ντύσιμο ο Ρίκος δεν είναι φουλ ανεξάρτητος. Πέρυσι στην εργοθεραπεία έμαθε πολλά, αλλά εν συνεχεία δεν υπήρξε πολλή εξάσκηση οπότε υπάρχουν προβληματάκια. Βασικό θέμα το μπρος πίσω σε μπλούζες-παντελόνια, όπου η εργοθεραπεύτρια του έμαθε να στηρίζεται στο χαρτάκι που πρέπει να είναι πίσω.

Είναι σαββατοκύριακο, άρα υπάρχει άπλετος χρόνος να παιδευτεί για να ντυθεί μόνος του. Έχει βάλει το παντελόνι το μπρος πίσω, οπότε στωικά του δείχνω το χαρτάκι που έχει βάλει μπροστά και επαναλαμβάνω: «το χαρτάκι δεν πρέπει να είναι εδώ, το χαρτάκι πρέπει να είναι πίσω». Ο Ρίκος είναι αγύριστο κεφάλι από τα λίγα, κι είναι και ζήτημα αρχής να μην κάνει ό,τι λέω ιδίως όταν δεν είναι προφανής ο λόγος. Εξαφανίζεται κι επιστρέφει περήφανος: «δες, το χαρτάκι δεν είναι μπροστά». Όντως δεν είναι, αλλά δεν αφήνει και τη ζαβολιά να ολοκληρωθεί ομολογώντας: «Δεν είναι εκεί, γιατί το έκοψα».

Κι αυτός είναι ο σκύλος που μας έχει αλλάξει την καθημερινότητα. Υπάρχει tip για τα ταξίδια, πήγαμε Ερέτρια, ήταν μέσα σε κλουβί μεταφοράς στο πορτμπαγκάζ και τόσο στο πήγαινε όσο και στο έλα ζαλίστηκε και έκανε εμετούς?

Επίσης διάβασα τον τελευταίο Κόου και ήταν Λοτζ!

Δώσε γραμμή

Πάμε χτες να ψηφίσουμε με το Ρίκο. Είμαι μέσα στο παραβάν κι ο Ρίκος απέξω κύριος οίδε τι κάνει, οπότε εγώ από μέσα νουθετώ: «Θοδωρή, μην κάνεις αυτό, Θοδωρή μην κάνεις το άλλο», όταν ένας εκπρόσωπος συνδυασμού του πιάνει την κουβέντα:

«Κάπου σε ξέρω εσένα, εσύ πρέπει να είσαι ο Θοδωρής λοιπόν».

Ο νέος δίνει την απάντηση του συνειδητοποιημένου πολίτη που δεν πέφτει στην παγίδα της ψευτοοικειότητας και των φιλιών στον αέρα:

«Εγώ όμως δε σε ξέρω από πουθενά».

Κατά τ’ άλλα είμαστε καλά, μας κατσικώθηκε μαζέψαμε τον αναπόφευκτο αδέσποτο σκύλο, και για χάρη του σηκώνομαι στις 6 το πρωί για την πρώτη βόλτα της ημέρας.

Πώς το άφησα εγώ να συμβεί?

Γκούγκλιζα για ένα συνάδελφο να βρω ένα ωραίο βιβλίο που να περιγράφει τα στάδια ανάπτυξης των παιδιών, (αλλά και οδηγίες-καλές πρακτικές ανατροφής παιδιών, αν έχετε προτάσεις ακούμε), όταν έπεσα πάνω σ' αυτό:

Ώριμη ηλικία:

Το εγώ του ώριμου ατόμου χαρακτηρίζεται από τις εξής λειτουργίες: 1) Αναβάλλει τη δράση ως ότου σχηματίσει την ολοκληρωμένη εσωτερική αναπαράσταση της εκτέλεσης και των συνεπειών της. 2) Δίνει στο άτομο πλήρη και σταθερή προσωπική ταυτότητα. 3) Έχει σταθερή αίσθηση πραγματικότητας. 4) Αντέχει το άγχος, την ένταση και τις απογοητεύσεις της καθημερινής ζωής. 5) Δίνει στο άτομο την ικανότητα ν' αγαπά και να έρχεται σε σεξουαλική επαφή, να εργάζεται και να διασκεδάζει. 6) Μπορεί να εγκαταλείπει συνειδητά την πραγματικότητα και να αφήνεται στην ονειροπόληση και τη φαντασία, απ' όπου γεννιέται η ανακάλυψη, η εφευρετικότητα και η τέχνη.

Σημασία έχει και η μέση ηλικία, σαν υποπερίοδος της ώριμης ηλικίας (μεταξύ 35 με 40 και 60 με 65 ετών) στην οποία το άτομο ερχόμενο σ' επαφή με τον μελλοντικό θάνατο του (ενώ μέχρι την ηλικία αυτή τον είχε «ξεχάσει») κάνει απογραφή της ζωής του και σε θετική αξιολόγηση εμπεδώνει τη δραστηριότητα και δημιουργικότητα του, ενώ σε αρνητική αξιολόγηση αντιδρά ενδεχομένως αρνητικά, π.χ. με κατάθλιψη, εξωσυζυγικές περιπέτειες κτλ.

Ας φανεί αμέσως το ρηχό του χαρακτήρα μου: κόλλησα με το όριο των 35 και πώς αφέθηκα να φτάσω ένα χρόνο πριν από αυτό.

Όπου τελειώνουν τα ψέματα

Στήβεν Κίνγκ, σχεδόν ποιητικός, από τους Ρυθμιστές που μού είχε στείλει ο Zlatko ζευγαράκι με το Ντεσπερέισον, αλλά λόγω άνοιας ξαναγόρασα-και ξαναδιαβάζω.
«Εύχομαι να ήμαστε νέες ακόμη, με όλα τα βρόμικα χαρτιά που μας μοιράζει η ζωή θαμμένα ακόμη βαθιά μέσα στην τράπουλα». Βέβαια δε μιλάμε απλώς για βρωμόχαρτα, η συγκεκριμένη μεγαλώνει τον αυτιστικό ορφανό ανηψιό της που επιπλέον τον έχει κυριεύσει κι ένας δαίμονας που ετοιμάζεται να αιματοκυλίσει τη γειτονιά.

	Το σχολείο θα ξεκινήσει τη Δευτέρα-θεωρητικά, διότι λείπουν ακόμα οι 9 από τους 12 δασκάλους-και η Π. προετοιμάζει το Ρίκο με ιστορία. Δε χρειάζεται όμως, ο ενθουσιασμός του νέου για το «σχολειαράκι» είναι εμφανής από το υποκοριστικό, δε βλέπει την ώρα!
	Και ναι, μέσα σε ώρες μετακομίζουμε-τα βιβλία θα μείνουν σπίτι, πολιτιστική προσφορά προς τους υποψήφιους ενοικιαστές.

Διάφορα

Κάθε φορά που περνάω από το κλειστό βενζινάδικο λέω να σταματήσω να τη φωτογραφίσω κι επιτέλους αξιώθηκα. Η τιμή της αμόλυβδης με κάνει σχεδόν να δακρύζω. Αμόλυβδη, ένα χρόνο πριν ο,829.

Το in.gr στην ψηφοφορία του στο κομμάτι «πολιτισμός» ρωτάει: «Παρά τις μειώσεις στα εισοδήματα εξακολουθείτε να αγοράζετε βιβλία το ίδιο συχνά;» Μάλλον μπήκε για να χρησιμοποιηθούν οι απαντήσεις ως επιχείρημα για το κλείσιμο των Ελληνικών Γραμμάτων.

Ήταν πολλές μέρες που γύριζα νωρίς σπίτι και ελλείψει μαθημάτων του Ρίκου καθόμαστε και κοιταζόμαστε και δεν βρίσκαμε κανένα παιχνίδι της προκοπής να παίξουμε. Ώσπου είδα στης Π. αυτό το ωραίο βιβλίο. Στη φωτο αδειάζουμε χαρτοπόλεμο με το καλαμάκι. Σε ένα άλλο παιχνίδι προσπαθούσαμε με τη σύριγγα του trilpetal να σβήσουμε από απόσταση ένα κερί. Αν και στα περισσότερα που δοκιμάσαμε στο τέλος μείναμε με τον Αργύρη οι δυο μας να ανταγωνιζόμαστε, αναγκάσαμε και το μικρό να συμμετάσχει και νομίζω ότι έχουν κι εργοθεραπευτική αξία.

Αλλούτερο

Από τα πολιτιστικά μιας κυριακάτικης βρήκα αυτό το άρθρο: ο συντάκτης μέσα στους 15 πιο υπερεκτιμημένους αμερικάνους συγγραφείς βάζει τον Φόερ (εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά) και το Τζούνο Ντίαζ (Όσκαρ Γουάο).

Για το Φόερ μπορώ εκ των υστέρων να συμφωνήσω, η αλήθεια είναι όμως ότι καθώς τον διάβαζα με άρεσε-βέβαια ισχύει απολύτως ότι παρουσιάζει έναν 9χρονο να σκέφτεται με το μυαλό ενός 28χρονου.

Για τον Ντίαζ όμως είμαι περήφανη διότι καθώς τον διάβαζα-και διαβάζεται απνευστί-είχα διαισθανθεί ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Μη έχοντας τις γνώσεις ενός κριτικού λογοτεχνίας μπορώ να γράψω μόνο τι είναι αυτό που με ενόχλησε στο Ντίαζ και στο Φόερ: τα πάντα (θάνατος, βιασμός, καταπίεση, ανελευθερία) μοιάζουν να βιώνονται μέσα από ένα προστατευτικό κουκούλι, σαν να περιγράφονται τα δεινά κάποιου άλλου, ποτέ δεν έχεις την αίσθηση ότι ο συγγραφέας έχει πράγματι βιώσει κάτι παρόμοιο. Η σημασία στα συγκεκριμένα δίνεται στο να ειπωθεί μια ιστορία με γοητευτικό τρόπο, όσο επιδερμικός κι αν είναι. (Παρεμπιπτόντως ούτε τον Κάννγκχαμ που είναι μέσα στους 15 συμπαθώ).

Η κατακλείδα είναι ότι το καλύτερο βιβλίο των διακοπών μου ήταν τα Ηρωικά Χρόνια του Χαβιαρά.

8ο Ειδικό Αθηνών

Το σχολείο είναι στη Λαμπρινή, Τέω 56. Είναι μικρό σχολείο, 3θέσιο το αφήσαμε φεύγοντας, με περίπου 12 παιδιά. Οι χώροι των τάξεων είναι λίγο στενόχωροι αλλά έχει μια ικανοποιητικού μεγέθους αυλή. Συστεγάζεται με ένα νηπιαγωγείο παιδιών τυπικής ανάπτυξης-τη δε διευθύντρια του νηπιαγωγείου τη συμπαθούσα ιδιαίτερα διότι συμπαθούσε το Θόδωρο-αυταπόδεικτο.

Δεν ξέρω αν ήταν θέμα διευθυντή-ο οποίος συνταξιοδοτήθηκε φέτος-αλλά το σχολείο στελεχώθηκε και τις δυο χρονιές σχετικά έγκαιρα και πρόβλημα με τη μετακίνηση δε δεν αντιμετωπίσαμε ποτέ. «Στελεχώθηκε» εννοούμε από πλευράς δασκάλων, το βοηθητικό προσωπικό έρχεται ένα μήνα αργότερα και λογοθεραπευτής, εργοθεραπευτής, ψυχολόγος και κοινωνικός λειτουργός κάνουν τις γκεστ εμφανίσεις τους κατά τα Χριστούγεννα. Και τις δυο χρονιές όσοι ασχολήθηκαν με το Ρίκο τον βοήθησαν αναπάντεχα πολύ.

Ήταν το πρώτο σχολείο-κι ο δόλιος Ρίκος είναι στο μαγκανοπήγαδο της δια βίου μάθησης από 2,5 χρονών-που ο μικρός αγάπησε κι ένιωσε κομμάτι του, καλή μας πρόοδο και στο καινούριο.

Σκόρπια

Στη Νάξο στο χωράφι πάνω από το σπίτι έχει ένα κοτέτσι, γουρούνια και κατσίκες. Ο Ρίκος εκστασιάζεται με τις κότες και τις «κύκνες» όπως λέει τις άσπρες γαλοπούλες-«γαλοπούλες είναι όταν είναι καφέ, όταν είναι άσπρες είναι κύκνες» είναι το αφοπλιστικό επιχείρημα.

Η είδηση είναι ότι ο αγκρίκολας θέλει οπωσδήποτε να του πάρουμε ένα κοτέτσι. Όταν του λέγαμε ότι πρέπει να γυρίσουμε στην Αθήνα για τις δουλειές μας, η απάντηση ήταν ότι η δική του δουλειά είναι να είναι στη Νάξο, να κυνηγάει τις κότες και να βλέπει τις κύκνες-το οποίο συνολικά ακούγεται πιο ενδιαφέρον από τη δική μου δουλειά πάντως.

Η ιδέα του ενός εκατομμυρίου ευρώ: έβλεπα στη Νόηση ότι ένας μπαμπάς ψάχνει πληροφορίες για φιλικά-στη-διαφορετικότητα-σχολεία στο Χολαργό και είχα τη φαεινή ιδέα να γράφαμε («να οργανωθούμε να δουλέψετε» που θα ΄λεγε και μια μάνατζερ) τίποτα μικρό για τα σχολεία που πάνε τα παιδιά μας. Εμείς έχουμε ίδια πείρα μόνο από το 8^ο Ειδικό Αθηνών-ιδέ σχετικό κειμενάκι τη Δευτέρα. Από την άλλη το προσωπικό των ειδικών σχολείων δεν είναι σταθερό οπότε η όλη ιδέα ίσως αποδειχτεί πατάτα, αλλά βλέπουμε. Όποιος θέλει να στείλει κάτι σχετικό (autismos.blog παπάκι τζη-μέιλ ) με χαρά θα το βάλω πρώτη θέση στη μαρκίζα (ανώνυμα ή επώνυμα, όπως διαλέξετε).

Διακοπές

Το φετινό καλοκαίρι είχε διάφορες στιγμές συνειδητοποίησης πόσο και πώς ο Θόδωρος μεγαλώνει.

Μπορεί να εθελοτυφλούσα και για άλλους να ήταν πασιφανές, αλλά μέχρι τώρα νόμιζα ότι βλέποντας τον Ρίκο κυρίως έβλεπε κανείς το παιδί και δευτερευόντως τον αυτισμό. Στις διακοπές υπάρχουν δραστηριότητες που μπορεί να καμουφλάρουν τις εμμονές του για αρκετή ώρα, πχ το παιχνίδι με το νερό, το γέμισμα και άδειασμα του νερού στο κουβαδάκι, υπάρχουν όμως κι οι ατέλειωτες ώρες που θα κάθεται να κόβει φύλλα ή να μαζεύει-και εξοντώνει, λυπηρό, αλλά συμβαίνει-μυρμήγκια.

Εδώ έρχεται βέβαια η συμβουλή των ειδικών να περιορίζεις χρονικά και χωρικά τις εμμονές, αλλά όταν κάνεις διακοπές και ο χρόνος δε γεμίζει από μαθήματα είναι το πιο δύσκολο πράγμα στον κόσμο. Βέβαια το επάγγελμα του γονιού είναι 24/7 αλλά στις διακοπές ομολογώ ότι χρειάζομαι άδεια κι από αυτό ακόμα.

Γράφω γράφω, νομίζω ότι η αφορμή πίσω από όλα αυτά ήταν ότι άκουσα πολλά σχόλια για το μικρό φέτος, είτε ευθέως επιθετικά είτε υπό μορφή συμβουλής προς τους γονείς του ατίθασου και επειράχθην, μάλλον υπήρξα καλομαθημένη ως τώρα. Ένιωσα ενοχή και ντροπή για το πόσο με επηρέασαν εκείνη τη στιγμή και έστρεψαν το θυμό μου προς το Ρίκο, την παλιοζωή, την τύχη και όλα αυτά που σιχαίνομαι να κατηγορώ.

Αλλά μας περιμένει ένα φθινόπωρο κι ένας χειμώνας που άμα τον πηδήσουμε γι άλλα δέκα χρόνια -άϊντε- καθαρίσαμε, οπότε δεν είναι καιρός για μεμψιμοιρίες!

Τρέλα στην τρέλα της εξουσίας

(Τώρα το παραπάνω εγώ το θυμάμαι να είναι σύνθημα, αλλά κάπου πάσχει γιατί αν το γκουγκλίσω δεν το βρίσκω αυτούσιο πουθενά. Μάλλον το θυμάμαι παρεφθαρμένο-αλλά δεν είναι άσχημο.)

Λοιπόν, ο Ρίκος συμπληρώνει κάτι καλοκαιρινές αξιολογήσεις εργοπεραπείας. Είναι που μετράμε δευτερόλεπτα μέχρι τις 17 Ιουλίου, είναι που έχουν πέσει πολλές ώρες μαθημάτων μαζεμένες, ο πτωχός νέος σηκώνει λευκή σημαία μεν, ελαφρώς προβοκατόρικα δε. Σε κάθε ερώτηση πρέπει να διαλέξει μεταξύ των Α, Β, Γ και Δ ώσπου αποφασίζει:

«Από ‘δω και πέρα θα σου λέω μόνο Β»

Νέο ασφαλιστικό

Σπάω το κεφάλι μου να καταλάβω αν τα πράγματα θα είναι καλύτερα ή χειρότερα με το νέο νόμο για τα της αναπηρίας. Δείτε εδώ, άρθρα 6 και 7.

Υπάρχει άραγε προηγούμενο από τον WHO ή όλα θα εξαρτηθούν από τη δύναμη του κάθε σωματείου μέσα στην ΕΣΑμεΑ, θα δούμε.

Διάφορα

Εδώ μια είδηση για τις επιτροπές Πρόνοιας, όσοι έχουν 80% ποσοστό αναπηρίας για πέντε παθήσεις (ναι, και ο αυτισμός μέσα, αλλιώς γιατί το λέμε) περνάνε από επιτροπή άπαξ!

Διάβασα ένα σωρό ωραία βιβλία για ισάριθμα διαφορετικά θέματα:

-Ο εαυτός μας κι ο κόσμος μας με τα μάτια του σκύλου μας. Σκύλο εγώ δεν έχω, αλλά η κατακλείδα είναι, με τη σειρά που δίνεται: άσκηση, πειθαρχία, αγάπη.

-Κρασί και εξουσία. Είχε πλάκα αυτό το βιβλίο, γιατί μη έχοντας την παραμικρή ιδέα από κρασί, παθιάστηκα και θέλησα να δοκιμάσω διάφορα. Να μην τα πολυλογώ, το φετινό μουντιάλ το περάσαμε με το σύζυγο σαν τον Ορέστη Λάσκο, συν 2-3 κιλά έκαστος. Πολύ ωραίο βιβλίο.

-και η κορωνίδα όλων, ο ένας και μοναδικός Γούντι Άλλεν μέσα από τις συνεντεύξεις του. Ψύχωση με το θάνατο, φόβος για τα γηρατειά, ποιους άλλους λόγους χρειάζομαι για να τον λατρεύω? Οι πρώτες γραμμές από το 'Αννυ Χολ: "Well, that's essentially how I feel about life - full of loneliness, and misery, and suffering, and unhappiness, and it's all over much too quickly".

Βιβλίο που λόγω Γούντυ θα αγοράσω και θα το δουν κι οι αγγλόφωνοι φίλοι μας που θα έρθουν για διακοπές και θα ανοίξει η καρδιά τους.

Για ποιους μας πέρασες?

Η ψύχωση με τις κότες συνεχίζεται-μέχρι το τελικό αντάμωμα, φαντάζομαι, το καλοκαίρι.

Λόγο: Το κοτέτσι είναι του παππού?

Ρίκος, έτοιμος να βγει από τα ρούχα του: Όχι βέβαια, ο παππούς έχει σπίτι, το κοτέτσι είναι για τις κότες, δεν είναι του παππού.

Διάφορα:

Το πιο εξοργιστικό σημείο της χτεσινής θρασείας συνέντευξης του Πάγκαλου στη Μαρία Κατσουνάκη, γιατί δεν πιστεύω ότι ένα σωρό φίλοι-γνωστοί μου κι εγώ είμαστε τόσο σπάνιοι-άλλη είναι η λέξη που μας χαρακτηρίζει: "Τα λεφτά τα φάγαμε όλοι μαζί σε μισθούς, σε επιδόματα, σε φακελάκια. Αλλά πρέπει να σας πω ότι όποιος δεν έχει κλέψει την εφορία ή δεν έχει κάνει αυθαίρετο είναι σπάνιος."

Αγγελάκας από τους Schooligans: Τώρα όμως ο κόσμος βγήκε στους δρόμους…"Βγήκε γιατί είναι πια θέμα επιβίωσης. Του ζητάνε να πληρώσει χρέη που δεν είναι δικά του. Βγήκε γιατί κατάλαβε ότι την ώρα που αυτός καβάντζωνε 100 ευρουλάκια τον μήνα και ένιωθε μάγκας, οι άλλοι κονομούσαν εκατομμύρια."

Παλιότερη Μαρία Κατσουνάκη.

Η Υπεραγία Ρουτίνα

Φαντάζομαι, αν δε βαριόμουν να διαβάζω παλιά ποστ μου, στις περσινές αντίστοιχες ημερομηνίες θα είχε παιχτεί το ίδιο δράμα που ζήσαμε και φέτος.

Κλείνει το σχολείο, ο μεγάλος φεύγει, ο Ρίκος μένει να γεμίσει τις ώρες του στο διαμέρισμα με μπίλιες, μάδημα φύλλων και άλλα δημιουργικά. Ο Ρίκος ξεφεύγει, γιγαντώνονται οι εμμονές του και περνάμε κολασμένες ώρες. Κάποια στιγμή ξεκινάει να έρχεται η ειδική παιδαγωγός για 4 ώρες την ημέρα, συν τα υπόλοιπα μαθήματα κι από την πρώτη μέρα ο Ρίκος είναι ένα εντελώς άλλο παιδί.

Κι εγώ, από «παλιόμαμα» που χαιρόταν να με στολίζει με το που γύριζα από το τίμιο μεροκάματο, ξαναγίνομαι η γνωστή πολυαγαπημένη «μαμάκο».

ΥΓ. Δεύτερος συνεχόμενος τίτλος περί τα θεοτικά, τώρα που το παρατηρώ..

Μέγας είσαι, Κύριε

Η άσκηση γράφει: " Θέλω να πάω στη Νάξο στις διακοπές μου, για να μπορέσω να βλέπω κότες που βρομάνε". Κι η αλήθεια πίσω από τη δήλωση-που λογικά θα φέρει κοσμοσυρροή τουριστών στο νησί,- είναι ότι πέρα μακριά από το σπίτι υπάρχει ένα κοτέτσι και ο Ρίκος χάσκει να βρίσκεται ανάμεσα στις κότες-αλλά πολύ ανάμεσά, σε βαθμό εναγκαλισμού. Εξ' ου και οι σχετικές απορίες που απαντάμε με όση δόση επιστήμοσύνης μάς επιτρέπεται, γιατί βρωμάνε οι κότες, γιατί κάνουν επιτόπου τα κακά τους κλπ.

Τέλος της χρονιάς

Μετά από 2 χρόνια στο 8^ο ειδικό Αθηνών, ο Ρίκος αλλάζει περιβάλλον λόγω μετακόμισης -η Παμμακάριστος θα είναι το νέο του σχολείο.

Έχουμε κάνει μια επίσκεψη εκεί, έχει δει τους χώρους, έχει κάνει τραμπολίνο και του ΄χουν τρέξει τα σάλια με την πληθώρα των φυτών, αλλά μάλλον ήταν χτες που συνειδητοποίησε το οριστικό της αλλαγής σχολείου, όταν στο σχολείο αποκαθήλωναν τους Πόλλοκ που έφτιαξαν όλη τη χρονιά.

Εκεί πάτησε ένα γερό κλάμα, που οι πιο ευαίσθητες ψυχές θα αποδώσουν στο χωρισμό-μικρό-θάνατο, οι πιο κυνικοί στην αλλαγή της σχολικής αίθουσας και στο γυμνό δωμάτιο και η μανούλα στο άγχος της επικείμενης μετακόμισης αλλαγής περιβάλλοντος-που κακά τα ψέματα την κατατρώει ομοίως.