Hush hush νέο

(περίπου hush hush, μάλλον χλιαρό)

Butterfly, αγγίζει τα όρια του paranormal, όπως αυτό σημειολογείται στα x-files, αλλά κοίτα τι βρήκα! Η ημερομηνία είναι λίιιιγο παλιά, αλλά τώρα εντόπισα το neurodiversity, τώρα και το συγκεκριμένο λινκ. Στο οποίο αρθρίδιο η Helena Bonam Carter, σύζυγος του (ημί) θεου Τιμ Μπάρτον δηλώνει ότι αφού γύρισε μια ταινία υποδυόμενη τη μητέρα 4 αυτιστικών παιδιών διέκρινε χαρακτηριστικά συμπεριφοράς τους που έχει κι ο Τιμ. Ως ένα από αυτά αναφέρει την ικανότητά του να απομονώνεται στη δουλειά αγνοώντας τον υπόλοιπο κόσμο.

Μετά μιλάει για το ιδιαίτερο χιούμορ και την ανεξάντλητη φαντασία του και τα αποδίδει στο Αsperger.

Συμπαθέστατο αρθράκι, βέβαια η πληροφορία ελέγχεται. Πρώτον γιατί το σάιτ ίσως είναι κάτι σαν Τηλέραμα ή Τηλεθεατής στο ηλεκτρονικό του και δεύτερον γιατί αυτά τα δηλώνει η σύζυγος. Κάθε σύζυγος είναι σαν τον άνθρωπο, ικανός για το καλύτερο αλλά και το χειρότερο. Όπως και να 'χει παραμένω φανατική groupie.

Αγαπητό ημερολόγιο,

Παρασκευή βράδυ: τραπέζι γάμου, βάσκανος μοίρα μας θέλει ομοτράπεζους με 3 πάμπλουτους 30ρηδες και τα μοντέλα συνοδούς τους. Όλη νύχτα η συζήτηση αφορούσε τη σκοποβολή-χόμπυ του ενός- τα τριώροφα τους στο Ντράφι και πλην του «ουάου» άλλη τρισύλλαβη λέξη δεν ακούστηκε. Συμπαθέστερες όλων οι τρεις κοπέλες, που μη συμμετέχοντας στη συζήτηση-κόλαφο έμοιαζαν με στοχαστικούς Τσόμσκυ στη βελτιωμένη 90-60-90 έκδοση.

Σάββατο πρωί πριν την Ερέτρια: κοιτάζοντας μια ζωγραφιά με το Ρίκο συνειδητοποιώ ότι έχει ξεχάσει τα περί αγοριών κοριτσιών (κοντά μαλλιά, μακριά μαλλιά). Εν εξάλλω καταστάσει τυπώνω και πλαστικοποιώ φωτογραφίες από το ίντερνετ (girl long hair, ιδανική αναζήτηση για να σε εντοπίσει η δίωξη παιδόφιλων) για να δουλέψουμε στην Ερέτρια. Ζωγραφίζουμε τα μαλλιά τους, τις χωρίζουμε σε δυο κουτιά, προς το παρόν η σύγχυση παραμένει.

Κυριακή ενώ πάμε για μπάνιο, περνώντας με το αυτοκίνητο κοντά σε ιχθυοκαλλιέργειες: Ρίκος, με το ύφος του ανθρώπου που λίγο έλειψε και όλα πήγαν κατά διαόλου, δείχνοντας τις από δεκαετίας τουλάχιστον εγκαταστάσεις: «Ποιος τα έβαλε αυτά στη θάλασσα?». Του είπαμε δυο λογάκια για τα ψάρια που είναι εκεί μέσα αλλά ήταν πολύ αναστατωμένος με την ερώτηση, την επόμενη φορά θα μπορέσει να ακούσει την απάντηση.

Σίδερα μασάει

Ο θηλυκός Κουταλιανός, δηλαδή εγώ, εν όψει του αυριανού: πρωί πρωί πάμε να μας εγκρίνει (πιστεύοντας ότι από την πλευρά μας καλώς εγκρίναμε) το ειδικό σχολείο που λέγαμε. Έχει μιλήσει η ειδική παιδαγωγός στο διευθυντή σε μια προσπάθεια να τον πείσει ότι η ένταξη του Ρίκου δημοτικό του θα είναι πετυχεσά ισάξια της μεταγραφής του Ρονάλντο στη Ρεάλ. Ο διευθυντής είναι έτοιμος ψυχολογικά, ο Ρίκος έχει απειληθεί και δωροδοκηθεί εκ περιτροπής πολλάκις με μπαλάκια, sparkles, βρωμόξυλο που θα θυμάται για πάντα προκειμένου να μην κάνει κουλαμάραι εκεί.

Τα σταυρωμένα δαχτυλάκια της εικόνας είναι για την καλή τύχη.

De gustibus

Όπου ξεκινάει με μια δήλωση: και ως παιδί και τώρα μήτηρ ούσα μου αρέσουν τα παραμύθια στις πιο ωμές εκδοχές τους, αλλά κι αυτά που έχουν ικανή δόση βίας. Τα 2 άμυαλα γουρουνάκια φαγωμένα, ο γιος που πάει στην καλή του την καρδιά της μάνας του, ο Πετροτσουλούφης με τα παιδάκια που παρακούν στις γονικές συμβουλές και καταλήγουν ακρωτηριασμένα ή βουναλάκια στάχτης κλπ. Ούτε λόγος ότι δε συμπαθώ εναλλακτικές βερσιόν με χορτοφάγους λύκους.

Ως συνήθως όμως με τα τέκνα δε βγάζεις άκρη. Προσπαθούμε λίγο με το Ρίκο να κάνουμε «φανταστικό παιχνίδι». Τα «τρία γουρουνάκια» τα ξέρει απέξω, οπότε με τα κουκλάκια, τα σπιτάκια και το λύκο επιχειρούμε ένα παιχνίδι ρόλων. Του δίνω τον πιο αβανταδόρικο ρόλο, αυτό του λύκου, καθώς έχει και το φύσημα, ξεφύσημα κι αρχίζει η προσπάθεια.

Υποβολέας: (είσαι ο λύκος, τι θα πεις στο γουρουνάκι?)

Ρίκος: Γεια σου, γουρουνάκι.

Μαμά-γρούνα: Γεια σου λύκε, τι θέλεις?

Υποβολέας: (άνοιξε μου, γουρουνάκι!)

Μέχρι εδώ ήτανε. Ο λύκος χαζεύει, αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του ρόλου, το μόνο που κάνει είναι να χοροπηδάει πάνω κάτω, γιατί μ’ αυτή την κίνηση ξεκολλάει το κουκλάκι από το ραβδάκι με το μαγνήτη κι εκτοξεύεται-(τα κουκλάκια έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους μαγνήτη, όπως και τα μικρά ραβδάκια κι έτσι κινούνται). Τι να κάνουν και τα έρμα τα γουρουνάκια τόσες ώρες στην κουίντα, βγαίνουν από τα σπιτάκια κι αδερφωμένα λύκος και χοίροι χοροπηδούν στο ρυθμό του I don’t want to be in love-πολύ ανεβαστικό τραγούδι μπάι δε γουέι.

Ένας αποφασισμένος άνθρωπος (εγώ)

Στη φωτο κρατάω το Ρίκο πάνω στο παράθυρο του τρίτου στο κέντρο που κάνουμε τα απογευματινά μαθήματα. Εκείνος ευχαριστιέται αφάνταστα το ύψος, τρέμει από την ευχαρίστηση καθώς κρέμεται, εγώ προβάρω νοερά το φιλιππικό με τα παράπονα που θα εξαπολύσω εναντίον της ψυχιάτρου.

Ο μικρός μπαίνει για μάθημα, εγώ κάθομαι με την ψυχίατρο η οποία μετά τα πρώτα 7’ που ψελλίζω διάφορα ακατάληπτα στο πνεύμα του «μ' ένα παράπονο πικρό θα σε καλησπερίσω» με έχει τουμπάρει στα πάντα. Με έχει πείσει ότι δεν υπάρχει λόγος να με ενημερώνει συχνότερα από τις μηνιαίες συναντήσεις μας, αφού δεν αλλάζουν ενδιάμεσα οι στόχοι, βεβαίως κι εφόσον το ζητάω ξανά (και ξανά) θα το εφαρμόσουν. Πώς φέρνουν διάφοροι θρησκευτικοί ηγέτες τους οπαδούς σε κατάσταση μέθεξης, και να τα τραγούδια μέσα στο γήπεδο, να η ψυχική ανάταση, να οι μεταβιβάσεις κληρονομιών? Κάπως έτσι έφυγα κι εγώ από ΄κει μέσα, έχοντας συμφωνήσει μέχρι και να δούμε το πρωινό τους τμήμα για το καλοκαίρι αφού κλείσει το κανονικό νηπιαγωγείο.

Πολλή πραγματικότητα για μια μέρα

Χτες έπρεπε να μας συνοδέψει κι ο Αργύρης στο κολυμβητήριο. Στην πισίνα που κάνει ο Θόδωρος κάνουν μόνο άνθρωποι με ειδικές ανάγκες. Ο Αργύρης στην αρχή κοίταξε έκπληκτος και ίσως λίγο τρομαγμένος ένα νεαρό με κομμένο πόδι και μεταλλικό πρόσθετο μέλος. Αντίθετα σε διάφορα τυπάκια που χτυπούσαν το κεφάλι τους, χοροπηδούσαν πάνω κάτω, κόλλαγαν με το νερό που έσταζε και τσίριζαν (Ρίκος-like) δεν έριξε δεύτερη ματιά. Η αποδοχή είναι στο μάτι αυτού που παρατηρεί, για να παραφράσουμε και το Βάρδο.

Επίσης έμεινα με την υπόσχεση της γνωριμίας μιας πολύ ενδιαφέρουσας μαμάς. Η γυναίκα διάβαζε ένα αγγλικό βιβλίο από τον τίτλο του οποίου μπορούσα να πιάσω μόνο τη λέξη developmental και συνόδευε ένα αγόρι στο φάσμα. Όπως τα λέει κι ο readingdiary στο νούμερο 10 της περίφημης λίστας του, ήταν αδήριτη η ανάγκη να μάθω τι ακριβώς διαβάζει κι έτσι στα αποδυτήρια τη ρώτησα. Ήταν ένα βιβλίο για την κατάθλιψη των νεαρών ατόμων με αυτισμό, καθώς έχει και ένα μεγαλύτερο αυτιστικό γιο και ανησυχεί. Μιλήσαμε λίγο για βιβλία, της έδωσα το σελιδοδείκτη του bookdepository-φυσικά τον είχα μαζί μου για το βιβλίο μου, τι ερώτηση-και θα τα πούμε πιο αναλυτικά την ερχόμενη Δευτέρα.

Βιβλιαράκια ΣΚ

Μάικλ Χάνλον, 10 άλυτα μυστήρια, αρκετά ενδιαφέρουσες εκλαϊκευμένες απαντήσεις σε 10 αναπάντητα (ακόμη) ερωτήματα. Το μάτι είναι εξασκημένο να ξεχωρίζει τη μαγική λεξούλα («αυτισμός»). Τη βρήκα σε διάφορα σημεία, αλλά το πιο ενδιαφέρον αφορούσε τα καθρεπτικά κύτταρα. Τα καθρεπτικά κύτταρα ενεργοποιούνται λοιπόν, όταν παρακολουθούμε ή ακούμε κάποιον να κάνει μια δραστηριότητα και όταν επιδιδόμαστε οι ίδιοι σ’ αυτήν. Σχετικά πρόσφατη ανακάλυψη (1996) οι καθρεπτικοί νευρώνες, συνδέονται με τη θεωρία του νου, την ικανότητα δηλαδή να ξέρει ή να εικάζει κανείς τις σκέψεις του άλλου. Μια ανεπάρκεια στους καθρεπτικούς νευρώνες ενδέχεται να ευθύνεται για την αδυναμία των αυτιστικών ατόμων να αντιλαμβάνονται τις επιθυμίες και τις προθέσεις των άλλων.

Τεμπλ Γκράντιν, Διάγνωση αυτισμός. Ένα βιβλίο τόσο πολυτσιταρισμένο που ένιωθα ότι το ξαναδιαβάζω. Χάρη στις ικανότητες της ίδιας, τη μητέρα της και μερικούς άλλους φωτισμένους ανθρώπους η αυτιστική Τεμπλ δεν περιθωριοποιείται, εκμεταλλεύεται στο έπακρο τις δυνατότητές της και πετυχαίνει. Πάντως οι υπηρεσίες υγείας κι εκπαίδευσης της Αμερικής το 1950 που περιγράφονται ως «λειψές» στο βιβλίο ρίχνουν στ’ αυτιά των αντίστοιχων σημερινών ελληνικών.

Τζακ Ρίτσερ για πάντα: η τρίτη περιπέτεια του που διαβάζω, φυσικά δε θυμάμαι τον τίτλο, το Ρίτσερ τον διαβάζω για τα ρίγη συγκίνησης που μού προκαλεί αυτή η κτηνώδης αλλά και τόσο εξευγενισμένη συνάμα (οξύμωρο?) ανδρική παρουσία. Το κακό ήταν ότι τον ένοχο τον είχα μαντέψει από τη μέση και διάβαζα με την ελπίδα να δω το Ρίτσερ να χωρίζει από αυτή τη δυσκοίλια τη Τζόντι. Φυσικά δικαιώθηκα στο τέλος, ο Ρίτσερ ανήκει πλέον στο λαό του.