Ο Μπομπ σώζοι τη μαμά

Πρέπει να το ΄χω αναφέρει ήδη, πώς και πόσο οι διάλογοι του Μπομπ του Μάστορα από το βίντεο και τα βιβλία έχουν ενταχθεί επιτυχώς στο καθημερινό λεξιλόγιο του Ρίκου.

Το χειμώνα χρησίμευσαν πχ σε μια απόπειρα γλειψίματος της εργοθεραπεύτριας, «Μα είσαι υπέροχη!», της είπε μόλις την είδε, η κοπελιά χάρηκε και τον έβαλε να της το ξαναπεί. Ανθυπομειδιούσα, γιατί είναι η ατάκα του Μπομπ προς την αιώνια αρραβωνιαστικιά Γουέντυ, όταν αυτή ετοιμάζεται για να πάνε στο χορό.

Χτες λοιπόν, κι αφού ο Ρίκος μού είχε σπάσει τα νεύρα πριν κοιμηθεί, «μαμά, θέλω νερό», «μαμά, διάβασε μού άλλο ένα βιβλίο», «μαμά, πού θα πάμε αύριο» στο τέλος με φωνάζει: «μαμά, έλα» και με το που σκάω μύτη στο δωμάτιο λέει: «Σ’ αγαπώ».

Χαμογέλασα, αλλά δεν άντεξα: «Ποιος το λέει αυτό?» «Οι κυρίες το τραγουδάνε στο Μπομπ, στο Κάμελοτ». Πάντως κόλλαγε.

ΥΓ. "?", είδες, το ποσοστό ερωτηματικών στον τίτλο έπεσε. Χρόνια πολλά στο τυπάκι με τους πιο αγαπημένους, δραστήριους, ικανούς, αποτελεσματικούς, γοητευτικούς γονείς που ξέρω.

New league όντως, αλλά new game?

Ειδικά φέτος είχα την αίσθηση ότι κατά τη διάρκεια των διακοπών η εναλλαγή δύσκολων κι ευχάριστων στιγμών ήταν πολύ έντονη. Ακόμα τη διάθεση να μπω δυναμικά στο γήπεδο της νέας σχολικής χρονιάς δεν την έχω.

Ταλαιπωρήθηκε πολύ ο Ρίκος με τις επιληπτικές κρίσεις, επίκειται αλλαγή φαρμάκου/δοσολογίας.

Ενίοτε ήταν έντονα αντικοινωνικός, δεν ανεχόταν άλλα παιδάκια να τον πλησιάσουν, μια φορά δεν τον πρόλαβα και πέταξε μια πέτρα. Ενώ μιλάει σαφώς καλύτερα δεν επιδιώκει την επικοινωνία: «Πώς σε λένε?», «δε με λένε», «βρε πώς σε λένε?», «δε με λένε τίποτα!».

Τα πολύ καλά των διακοπών είναι τα προφανή, ξεκούραση, θάλασσα και κάνα δυο καταπληκτικά βιβλία, το καλύτερο όλων με διαφορά το Στην Ευρώπη του Χέιρτ Μακ.

Στην Ευρώπη, ταξίδια στον 20ο αιώνα είναι όλος ο τίτλος και είναι η ιστορία της Ευρώπης τον 20o αιώνα. Το ενθουσιώδες ξεκίνημα του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η πορεία προς το Δεύτερο, το πρόγραμμα ευθανασίας των αναπήρων (Τ-4), η συμμετοχή μη γερμανών στο μάζεμα των Εβραίων, η ισοπέδωση της Γερμανίας από τους συμμάχους, η δημιουργία και η απομόνωση του ανατολικού μπλοκ περιγράφονται με ρέουσα και μεστή γλώσσα.

Εκεί που έχεις την ενδόμυχη ελπίδα ότι οι γενοκτονίες ανήκουν σε ένα μακρινό, διαφορετικό παρελθόν, σε ανθρώπους που αγαπούσαν τη ζωή λιγότερο απ’ ότι εμείς το βιβλίο κλείνει με τη σφαγή στη Σρεμπρένιτσα. Πραγματικά υπέροχο βιβλίο, το πήρα επειδή διάβασα την πρόταση του Μπακουνάκη στο Βήμα (παρεμπιπτόντως κι ο Φέρμιν και το Μπάντενχάιμ που προτείνει είναι καλά).

Περάσαμε ωραία στη Νάξο?

(Τελευταία του ΄χει κολλήσει του Θόδωρου αυτή η ανάγκη αποτίμησης, περάσαμε καλά στο μπάνιο, περάσαμε καλά στην ταβέρνα, αναρωτιέται μεγαλοφώνως.)

Επιστρέψαμε, φοβάμαι.

Περάσαμε και καλά και ζόρικα, το σίγουρο είναι ότι κατά το ταξίδι της επιστροφής περάσαμε αρκετά καλά.

Την πρώτη δόση του ταξιδιού την περάσαμε σε μια μικρή αίθουσα παίζοντας UNO και bingo, μέχρι που μαζεύτηκαν χιλιάδες νηπίων που ήθελαν απεγνωσμένα να συμμετάσχουν. Κάποια στιγμή το πλήθος παιδιών πέρασε τα όρια ανοχής του Ρίκου κι ένα σκαρφάλωσε κι από πάνω του προκειμένου να πιάσει καλύτερη θέση. Ο Ρίκος τον έσπρωξε πίσω στη βάση της στοίβας οπότε αποφασίσαμε να πάμε στη θέση μας.

Εκεί διαβάσαμε τα βιβλία του Μπομπ («δέκα φορές διαβάζουμε βιβλία», «διαβάζουμε δέκα βιβλία?», «όχι διαβάζουμε 10 φορές ΟΛΑ τα βιβλία»), ζωγραφίσαμε (ευφημισμός, μουτζουρώσαμε) τη ζωγραφιά της φωτο (« ένα ωραίο, τεράστιο βουνό») και τέλος φτάσαμε στον μπαμπά στον Πειραιά.

Καλό μας χειμώνα.

(όπου ανεπαίσθητα αποσύρεται)

Αργύρης-Ρίκος λείπουν, περνάω ξεκούραστα παύλα ήσυχα, το μπλογκ μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε «ξύπνησα, ετοιμάστηκα, πήγα για δουλειά», αύριο σχολώντας σαλπάρω, οπότε εγκαταλείπω το logging και επιφυλάσσομαι για δυναμική επιστροφή στις 25 Αυγούστου νωρίς νωρίς το πρωί με όλα τα καυτά νέα των διακοπών ημών (μια ανάσα ήταν όλο αυτό).

Γεράματα (λες?)

Πας για ένα (ένα λέμε, κουμπάρε, ένα, όχι τρία) ποτό το βράδυ, διαπιστώνεις ότι μιάμιση τη νύχτα η Αθήνα είναι ολοζώντανη, ότι τα ξενύχτια σε έχουν ξεπεράσει και είναι για τους πιο μικρούς ή έστω τους καινούριους γονείς, ότι ορισμένες φιλίες του ΕΜΠ είναι (τουλάχιστον) για πάντα και συνεχίζονται κάθε φορά από εκεί που τις έχεις αφήσει.

Η μεγάλη ζωή συνεχίζεται..

Μισή αρχοντιά, ολόκληρη απόλαυση

Το σπίτι σε γενικές γραμμές είναι αρκετά καθαρό, το τεστ της πατούσας πιάνει από την τραπεζαρία μέχρι τις κρεβατοκάμαρες (τεστ πατούσας: περπατάω ξυπόλητη από το ένα μέρος στο άλλο και δεν πρέπει να νιώσω τίποτα στις πριγκηπικές πατούσες αλλά ούτε και να αποχτήσουν χρωματάκι) και ξετρύπωσα και τις τελευταίες φακές που είχε σκορπίσει ο Ρίκος μέσα στο χειμώνα.

Το ερώτημα είναι, μπορούμε να έχουμε ένα τέτοιο σπίτι και αφού γυρίσουν τα παιδιά και δη το συγκεκριμένο παιδί?

Διαβάζω στο συμπαθέστατο FAQ-εγχειρίδιο «έχω ένα αυτιστικό παιδί, δεν προλαβαίνω τις δουλειές του σπιτιού, θα είναι πάντα έτσι?»

(Απάντηση δική μου: ναι, θα είναι πάντα έτσι)

Απάντηση βιβλίου: κάνε μια λίστα, σημείωσε τις πιο δύσκολες και τις πιο επείγουσες δουλειές, δώσε τους προτεραιότητα, κόψε τις μη πιεστικές και συμβιβάσου ότι δε γίνονται όλα. Συνδύασε κάθε δύσκολη δραστηριότητα με κάτι ευχάριστο και φέρσου πονηρά, πχ αν το σουπερμάρκετ είναι δύσκολη δουλειά και έχεις και μαγείρεμα, τάξε του παιδιού να του ψωνίσεις κάτι να φάει που του αρέσει σαν επιβράβευση αν είναι συνεργάσιμο στα ψώνια.

ΣΚ, η μεγάλη ζωή

Σύμπτωση: το Σαββάτο βλέπω στην Πινακοθήκη τα χαρακτικά του Γκόγια (ευχαριστώ Δήμητρα) και αγοράζω εν συνεχεία βιβλίο με εξώφυλλο λεπτομέρεια από ένα έργο που μόλις είχα δει. «Τα δεινά του πολέμου» με εντυπωσιάσαν περισσότερο από όλη την έκθεση, το δε βιβλίο έχει τον τραβηχτικό τίτλο "Πώς να μιλάμε για βιβλία που δεν έχουμε διαβάσει".

Λείπει ο Θόδωρος και το ΄χω ρίξει στους καφέδες και τις βόλτες, πριν φύγει είχα άγχος πώς θα γεμίζω τη μέρα, τώρα έχω γλυκαθεί σφόδρα. Είναι περίεργη αίσθηση πάντως το ότι έχω το νου μου για τις 20.00μ.μ. που παίρνει το βραδινό Trileptal αλλά δεν είμαι εγώ που το δίνω.