Βιβλία-επιτέλους

Όταν πρωτοέμαθα τα περί αυτισμού μια αρχική-σκέψη ταφόπλακα ήταν ότι το παιδί δεν θα μπορέσει ποτέ να απολαύσει όσα ευχαριστιέμαι ένας φυσιολογικός άνθρωπος: παρέες, σχέσεις, ταξίδια, σινεμά, βιβλία. Σταδιακά συνειδητοποιούσα ότι ορισμένα ίσως όντως δεν του ταίριαζαν, άλλα ήταν απλώς οι γονικές επιθυμίες που πρόβαλα πάνω του κι άλλα θα πρέπει να προσπαθήσουμε πολύ κι ο ίδιος κι εμείς για να τα πετύχει.

Ομολογώ (κι εδώ το ποστ έχει αδέξιο πιπεράτο easter egg τρομάρα του) ότι νούμερο δυο απόλαυση στη ζωή θα έβαζα τα βιβλία. Ο μεγάλος δείχνει να έχει βρει κάπως το δρόμο του, παρότι τα γούστα μας διαφέρουν υπάρχουν σημεία συνάντησης, ε και για άλλες επιλογές του να κατηγορήσω το άφρων και ανώριμο φύλο του.  

Ο μικρός μέχρι να μάθει να διαβάσει ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε ουσιαστικά για τα βιβλία. Ξεφυλλίζαμε Μπομπ κάθε βράδυ, αλλά ήταν μια μηχανική κίνηση που έμοιαζε σ’ αυτό το ξεφύλλισμα του τηλεφωνικού καταλόγου που χαρακτηρίζει τους αυτιστικούς. Από τη στιγμή που έμαθε να διαβάζει ίσχυσε το πολυφορεμένο «ανοίχτηκε ένας ολόκληρος κόσμος μπροστά στα μάτια του». Πολλές φορές την ημέρα ζητάει διάβασμα και το στυλ είναι να διαβάζουμε εναλλάξ τις σελίδες. Αρκετά συχνά είναι πάλι μηχανική η διαδικασία κι ίσως ευχαριστιέται τον ήχο της φωνής του καθώς διαβάζει, γενικά όμως όλο και κάτι μένει. Το σίγουρο είναι ότι του είναι πιο εύκολο να διαβάσει κάτι, να προσπαθήσει να το καταλάβει και στη συνέχεια να ενδιαφερθεί για τη σχετική εικόνα, παρά η αντίστροφη πορεία γολγοθάς-οι εικόνες δεν του λένε πολλά τελικά. Το βράδυ που διαβάζουμε για χιλιοστή φορά το Μπομπ δικαιούμαι την ώρα που εκείνος διαβάζει να ρίχνω ματιές στο δικό μου ώσπου να ΄ρθει η σειρά μου-νομίζω μια Άτγουντ διαβάζω εκεί, τελευταία ανακάλυψή μου.

Ποια είναι η κατακλείδα για να κλείσω το ποστ-μαχαμπχαράτα? Ότι σ’ αυτή την απρόβλεπτη πορεία ενίοτε προκύπτουν ανέλπιστες ευχάριστες εκπλήξεις.

Διάφορα (και το άρθρο)

Είναι λίγο δύσκολες οι μέρες, έχουμε καιρό να πάμε στην Ερέτρια και τα φύλλα που κόβει ο Ρίκος στο μπαλκόνι δε συγκρίνονται με το έξω. Στο θέμα του σχολείου δεν διαφαίνεται φως άμεσα, παλινωδούμε ακόμα.

Τα ευχάριστα του ΣΚ: το Σάββατο ξεκινάμε να πάμε σε ένα χορό συλλόγου γονέων παιδιών με ειδικές ανάγκες και καταλήγουμε σε μια αίθουσα όπου ο πρόεδρος χωρίς μικρόφωνο προσπαθεί να ακουστεί και αν εξηγήσει τα ανεξήγητα, γιατί δεν υπάρχει μουσική, γιατί ακούμε διαφημίσεις από το ραδιόφωνο σε τέτοια ένταση, γιατί μιάμιση ώρα από την ώρα έναρξης τίποτα δεν έχει ξεκινήσει. Όταν γυρίζουν δυο από το μπροστινό τραπέζι και μας κατακεραυνώνουν που ο Ρίκος ακούγεται (πάνω από τον πρόεδρο είναι αλήθεια) κάνουμε αμφότερα τέκνα πακέτο και φεύγουμε.

Και πολύ καλά κάνουμε όπως αποδεικνύεται, διότι η επίσκεψη στο Μουσείο της Ακρόπολης υπερβαίνει κάθε προσδοκία. Ο Αργύρης το περιηγείται ολόκληρο, ο Ρίκος χαζεύει μόνο την τεράστια κουκουβάγια της εισόδου και μετά κολλάει με τα διαφανή πατώματα (και ταβάνια αναπόφευκτα) και στο τέλος με τα φαγητά και το γλυκό.

Εδώ δείτε το περιβόητο άρθρο!

The bold and the beautiful

Σύμφωνα με πληροφορίες το Βήμαgazino αυτής της Κυριακής έχει αφιέρωμα στον αυτισμό, ίσως σπαράγματα σοφίας δικής μου (όχι φωτογραφία μου παρά το γενικό ρεκτιφιέ στο οποίο κατέφυγα την προηγούμενη, κομμωτήριο, botox, μάνι/πέντι-κιουρ) και το καλύτερο: φωτο του Ρίκου στο κολυμβητήριο! 

Social stories πάλι

Είδα στα στατιστικά κίνησης του blog 2-3 ανθρώπους να ψάχνουν για social stories, κι επειδή δεν είναι εποχή ν’ αφήνει κανείς δυσαρεστημένους αναγνώστες ιδού άλλες δυο.

Είναι παραλλαγές από ένα βιβλίο που μού έστειλε η πάντα πρωτοπόρα Θεσσαλονίκη, το Everyday Education.

Η πρώτη αφορά τη σπάνια περίπτωση που δέχομαι-να κάνω ούτε λόγος-τηλεφωνήματα προ της ώρας κατάκλισης του Ρίκου (τηλεφωνώ από την εταιρεία οπίνιον-μάι-ας και θέλω να μάθω τι σταθμό ακούτε, αααα είστε πάνω από τριάντα, κάποια άλλη φορά). Με αυτή την ιστοριούλα φιλοδοξώ να διδαχθεί ο Ρίκος το ακατόρθωτο: υπομονή.

Η δεύτερη ιστορία αφορά τις διαχύσεις. Όταν ζορίζουν τα πράγματα ο Ρίκος αρχίζει το γλείψιμο (αυτιστικό παιδί θύμα δεν έχει γεννηθεί, που λέει κι η Βαγγελιώ). Αδερφέ, ρώτα πριν αρχίσεις τα χαϊδολογήματα κι άσε τα « μα σ’ αγαπάω».

Αυτιστικός ή πασόκος?

Πιο φανατικός υποστηρικτής του Παπακωνσταντίνου δεν πρέπει να έχει υπάρξει ακόμα (ίσως όχι του ανδρός αλλά της πολιτικής του σίγουρα).

Τελευταία ο Ρίκος καθώς περιμένουμε στο ταμείο κι ενώ αρχίζει να βγαίνει η απόδειξη σεληνιάζεται και αρχίζει τις παραινέσεις στην ταμία:

«Κυρία, ένα χαρτάκι για σένα ένα για μένα».

Ανεμίζει την απόδειξη μέχρι το σπίτι, σε κάθε κάδο κάνει το μονόπρακτο-προσποίηση: «να τη ρίξω στα σκουπίδια? Όοοοοχι, θα την πάμε στο μπαμπά να δει τι πήραμε» κλπ κλπ κλπ

Πήραμε τα αποτελέσματα του wisc χτες, που έδειξε «ήπια νοητική στέρηση»-το οποίο όσο κι αν το ψυχανεμίζεσαι, όταν το βλέπεις γραμμένο είναι κάπως διαφορετικό. Η συμβουλευτική πρόταση είναι να προσπαθήσει να παρακολουθήσει γενικό σχολείο με παράλληλη στήριξη και βλέπουμε. Ακούω τα δικά σας νέα, φίλτατοι.

Ειδικών σχολείων υπεράσπιση

Αυτός είναι ο κανόνας που έφτιαξε η Π, η ειδική παιδαγωγός του σχολείου για το Ρίκο που τρώει τα νύχια του-το έχει μειώσει κάπως.

Στο πούλμαν ένας συμμαθητής του, ο Κώστας, είχε τελευταία υπερβολικό άγχος και ξέσπαγε σε κρίσεις κατά τη διαδρομή. Η Π. σκέφτηκε η συνοδός να του δίνει κάθε μέρα ένα χαρτί με τη σειρά των ονομάτων των παιδιών που θα σταματήσουν να πάρουν μέχρι να φτάσουν στο σχολείο. Ήμουν στο πούλμαν μαζί τους, ευσυνείδητα ο Κώστας τσέκαρε ποιος έμπαινε κι έσβηνε ήρεμος το όνομα όποιου επιβιβαζόταν.

Τα ειδικά σχολεία ο λόγος (και δεν είναι καθόλου ασήμαντος λόγος) που τα αντιμετωπίζουμε σαν το διάολο είναι η απαξίωσή τους από την πολιτεία, όχι η χρησιμότητα τους. Λέω εγώ τώρα.

Κάντο όπως ο Γιωργάκης

Τουτέστιν με δημόσια διαβούλευση, ακούω προτάσεις-πληροφορίες.

Είδα σήμερα την ψυχολόγο του σχολείου και μού πρότειναν τα εξής (που μού καλοακούστηκαν).

Να μάθω για τα ειδικά σχολεία της περιοχής που θα είμαστε από του χρόνου (ειδικό Ραφήνας-Παμμακάριστος), πάω από εκεί κι αν μου κάνουν τους δύσκολους αναλαμβάνει το δικό μας ειδικό να μου εξασφαλίσει ραντεβού (λένε).

Το πιο ομαλό που βλέπουν εκείνοι είναι να παραμείνει ο Ρίκος σε ειδικό και ορισμένες μέρες την εβδομάδα να παρακολουθεί κανονικό με παράλληλη στήριξη-γίνεται αυτό?

Παράλληλα περιμένω την πρόταση της ΕΘΜΑ όπου έκανε ο μικρός το wisc.

Το πρότζεκτ όλο και πιο ρόκετ σάιενς γίνεται.