Η αλήθεια είναι ότι η μέρα δεν κατάλαβα πότε πέρασε, είχε δίκιο ο Ρίκος για το τρέξιμο.
Η νύχτα όμως είχε τις χαριτωμένες στιγμές της. Περνάμε τη φάση «και ώρα Ελλάδος ό,τι να ‘ναι» που τραγουδούσε η Αφροδίτη Μάνου. Ο Ρίκος έχει ψύχωση με τα ρολόγια, ειδικά ηδονίζεται όταν η ώρα είναι ακριβώς ίδιο ψηφίο ώρας και λεπτών ή συμμετρικές οι ώρες και τα λεπτά. Για να αυξηθούν αυτές οι στιγμές χαράς, ένα ενδεδειγμένο κόλπο είναι να αυξήσεις το πλήθος του δείγματος (ρολόγια) και να τα βάζεις να δείχνουν ό,τι ώρα θέλεις. Έτσι έχουμε τη χαρά κάθε
Το κακό είναι ότι πατώντας τα κουμπάκια ρυθμίζει και τα ξυπνητήρια, κι έτσι χτες είχα την τύχη να ξυπνήσω στις 2 και, στις 3 και και στις 4 και για να ακυρώνω τα ισάριθμα εγερτήρια που είχα ξεχάσει να ελέγξω πριν πάω για ύπνο.
5 σχόλια:
Σχεδόν τις ίδιες ώρες είμασταν ξύπνιες, θα μπορούσαμε μέχρι και κουβεντούλα να πιάσουμε :)
Bρε σεις, κι εγώ ξύπνια ήμουν! :)
Πωπω, απ'την αϋπνία μας ξέχασε πάλι... :P
μπα μαλλον γύρισε ο τορόντος ..... ή τρέχει σε συμβούλια
Πόσταρα λέμε! :-)
Δημοσίευση σχολίου