Κόμικ-εμμονές-διακοπές όλα ανάκατα

Μέσα σ’ όλα τα μυστήρια που διαβάζω τελευταία ήταν και το αυτοβιογραφικό κόμικ «Το θανατάδικο» απ’ όπου και τα σκαναρισμένα σκιτσάκια.

Δείχνουν μια οικογένεια με κάθε μέλος της απορροφημένο στις δικές του δραστηριότητες.

Δεν ξέρω αν κάθε οικογένεια ή αν κάθε οικογένεια με αυτιστικό παιδί είναι έτσι, αλλά εμένα μού φαίνεται το πιο βιώσιμο μοντέλο όλων.

Όπως δείχνει το σκίτσο έτσι ρυθμίζουμε κι εμείς τις διακοπές και τα σαββατοκύριακά μας-για να μην πω όλη μας την άνευ προγράμματος ζωή.

Συζητάμε με φίλη στο κολυμβητήριο που έχει 10χρονη αυτιστική κόρη. Η μαμά αναρωτιέται για τις φετινές διακοπές, ή πρέπει να στείλει τη μεγάλη κόρη στην κατασκήνωση ή να νοικιάσουν σπιτάκι με πισίνα ώστε να είναι μέσα στο νερό η μικρή αλλά και να μην έχει κίνδυνο να απομακρυνθεί όπως κάνει στη θάλασσα, αλλιώς οι γονείς πρέπει να κάνουν βάρδιες.

Τα δικά μας απαραίτητα είναι: θάλασσα κοντά για μπάνιο ή πετρούλες, φύλλα για κόψιμο, μυρμήγκια αλλά μόνο μεγάλο μέγεθος (πχ νούμερο 0-αν υποθέσουμε ότι ακολουθούν τους κανόνες κατηγοριοποίησης των γαρίδων), όλα αυτά για το Θόδωρο. Για τον Αργύρη απαραιτήτως παιδιά να κάνει παρέα, εμένα ικανό πλήθος βιβλίων και τον φιλόπονο πατέρα μια οριζόντια επιφάνεια να κλείνει τα βλέφαρά του. Άλλαι ιδέαι-προτάσεις υπάρχουν, τι είναι αναγκαίο για να αποτολμήσετε οι υπόλοιποι μια εξόρμηση? (αλλού κινήσαμε κι αλλού καταλήγει το ποστ)

Εγώ ενάντια στον κόσμο?

Αεροδρόμιο του Ηρακλείου, περιμένουμε την πτήση μας με ένα συνάδελφο.

Εγώ: Σπύρο, μόλις τώρα διάβασα για το θεώρημα των 4 χρωμάτων. Tο ήξερες ότι αρκούν 4 χρώματα για να απεικονίσεις όλες τις χώρες οποιουδήποτε χάρτη, χωρίς να έχουν όμορες χώρες ίδιο χρώμα?

Σπ: Μμμμ, δε μου λες πρέπει να πάρουμε τίποτα να τους κεράσουμε στο γραφείο ή να κάνουμε την πάπια?

Συζυγική παστάδα το ίδιο βράδυ:

Εγώ: Άκου φίλε μου, υπήρχε ένας μαθηματικός ο ‘Ερντος ο οποίος έκανε τρομερό πλήθος δημοσιεύσεων, τόσο που σκεφτήκαν να φτιάξουν τον αριθμό Έρντος για τους μαθηματικούς. Κάποιος που έχει κάνει μια δημοσίευση με τον Έρντος έχει αριθμό Έρντος 1, κάποιος που έχει κάνει μια δημοσίευση με κάποιον που έχει κάνει μια δημοσίευση με τον Έρντος έχει Έρντος 2 κ.ο.κ

Δ: Πας καλά έντεκα η ώρα?

Εγώ (εκστασιασμένη πλέον): αλλά το πιο αστείο είναι που στη wikipedia που το γκούγκλισα υπάρχει κάτω από το λήμμα αριθμός Έρντος και αριθμός Κέβιν Μπέικον, με αυτούς που έχουν παίξει με κάποιον που έχει παίξει με τον Μπέικον. Και το καλύτερο είναι ότι υπάρχουν-ελάχιστες μεν αλλά υπάρχουν-κοινές παρουσίες στα 2 δίκτυα, άνθρωποι που έχουν και αριθμό Erdos και αριθμό Bacon!

Δ: μα τι βλακείες, τι μου λες τώρα, μάλλον λέγε μου, να κάνω τον έξυπνο στον Αλέξη.

(όπως μαρτυρούν τα παραπάνω διαβάζω ένα βιβλίο για τον Ούγγρο μαθηματικό Πωλ Έρντος, μια προσωπικότητα που η butterfly θα εκτιμούσε).

Και λίγα βρήκα

Αυτά που με εκνευρίζουν, από το παιχνίδι της Διόνας:

1. σιχαίνομαι σφόδρα το μαγαζί απ’ όπου αγοράζω τα αναλώσιμα της φωτογραφίας. Η φιλοσοφία του «όλα είναι για όλους, κάθε παιδάκι μπορεί να πάρει ένα-δεν-ξέρω-ποιο-ακριβό-παιχνίδι, απλώς το φτηνό δικό σου θα σπάσει με την πρώτη χρήση» νομίζω είναι από τα πιο απαίσια μαθήματα που δίνουμε στα παιδιά.

2. τα αυτοκίνητα που χώνονται μέσω βοηθητικής λωρίδας. Όλοι είμαστε ίσοι, αλλά ορισμένοι πιο ίσιοι και πιο μάγκες συνάμα. Πολλές φορές είμαι το αυτοκίνητο που είναι όσο δεξιότερα μπορεί στη λωρίδα με την κίνηση προκειμένου να ανακόψω τον εκ δεξιών εμβόλιμο. Βέβαια είναι τόσα τα νεύρα μου καθώς το κάνω που υπολογίζω ότι μου ΄χει κόψει τουλάχιστον 3 χρόνια από το προσδόκιμο ζωής των 81 ετών.

3. οι άνθρωποι που προσπαθούν να επιβάλλουν τις απόψεις τους σε ζητήματα ανατροφής κι εκπαίδευσης των παιδιών. Όλος αυτός ο μπελάς των strong opinions νομίζω ότι καλύπτει το άγχος μας ως γονιών ότι το μεγάλωμα των παιδιών δεν είναι μια ντετερμινιστική διαδικασία, δεν είναι πλήρως στο χέρι σου βρε αδερφέ, κατάλαβέ το.

Και συγκρατούμαι, εικάζω ότι ή θα σταματήσω εδώ ή η λίστα θα λάβει θηριώδεις διαστάσεις.

Ερέτρια

Έβλεπα ένα πρωινό στο eco news δελτίο ειδήσεων του σκάι, αυτή την είδηση από το BBC, όπου πάνω κάτω λέει πόσο βοηθάει η εθελοντική δουλειά στη φύση ανθρώπους με μαθησιακές δυσκολίες ή ψυχικές παθήσεις.

Εγώ τη σημείωσα γιατί ένας τύπος εμβόλιμα έλεγε ότι οι εναλλαγές αστικού και εξοχικού περιβάλλοντος βοηθάνε τους ανθρώπους να ανταπεξέρχονται στις υποχρεώσεις τους στην πόλη.

Είναι κάτι που έχω δει να συμβαίνει με το Ρίκο πολύ έντονα, το σαββατοκύριακο της Ερέτριας είναι η δικλείδα που του επιτρέπει να φέρει εις πέρας τη φορτωμένη του εβδομάδα.

(βέβαια την αποψίλωση των θάμνων που κάνει ο μικρός δεν μπορείς να την εντάξεις αυστηρά μέσα σε οικολογικό πλαίσιο)

Αυτό είναι δώρο!

Εμείς κεράσαμε για ένα μίνι πάρτυ το σχολείο, κι οι μάγκες φιλοτέχνησαν ευχές που κρεμάσαμε στο δωμάτιο για αύριο :-).

Σκόρπια και ελάχιστα αυτιστικά (νομίζω)

(Άπο, εσύ μη διαβάζεις, τα είπαμε όλα χτες)

Διαβάζω τη βιογραφία του Οπενχάιμερ. Από τη στιγμή που κλείνονται στο Λος Άλαμος για την κατασκευή της βόμβας το βιβλίο απογειώνεται. Ο Οπενχάιμερ, μια γοητευτική ιδιοφυία με υπνωτιστική επίδραση στους επιστήμονες που έχει διαλέξει για το Manhattan Project, ο αγώνας δρόμου για την κατασκευή του υπερόποπλου, η αυτοκτονία του Χίτλερ και το άσκοπο της ρίψης της βόμβας-οι Ιάπωνες είναι έτοιμοι να παραδοθούν ούτως ή άλλως και η μισή Ιαπωνία έχει ισοπεδωθεί με βόμβες Ναπάλμ, οι ενδοιασμοί του Οπενχάιμερ «Κάπνιζε την πίπα του κι έλεγε: 'τα κακόμοιρα τ’ ανθρωπάκια, τα κακόμοιρα τ’ ανθρωπάκια'-εννοώντας τους Ιάπωνες. Το έλεγε μ’ ένα ύφος παραίτησης. Και θανάσιμης γνώσης. Εκείνη τη βδομάδα, εντούτοις, ο Ο δούλευε σκληρά για να εξασφαλίσει ότι η βόμβα θα έσκαγε αποτελεσματικά πάνω από εκείνα 'τα κακόμοιρα τ’ ανθρωπάκια'.»

Και δεν έχω φτάσει καν ακόμη στη διώξη του Όπι-εποχή μακαρθισμού.

Είμαι σε σεμινάριο, όπου μαθαίνω μεταξύ άλλων ένα ωραίο τσιτάτο του Φορντ. Όταν, λοιπόν, φίλοι έχετε φτάσει μπροστά στη διοίκηση και δε λένε με τίποτα να χρηματοδοτήσουν το project σας, ιδού τι ορθώνετε το ανάστημα υμών και τους λέτε:

"If you need a new machine and don't buy it, you pay for it without ever getting it."

(μη σχολιάσει κανείς μέχρι να φτάσω στη διοίκηση έχω να περάσω από 8 διαφορετικά είδη σφουγγοκολάριων, αυτό είναι ηττοπάθεια).

Γυναίκες τριγύρω πολλές, πάρα πολλές

Ποτέ δεν είν’ αρκετές, όπως συνεχίζει κι ένα τραγουδάκι που θα έβαζα λινκ στο γιουτιουμπ αν δε σιχαινόμουν όσο τίποτα βίντεο τύπου 50cent και snoopy dog. (Ξέρετε ο τύπος με τα γουναρικά που με τον παρά του την κυρά του και πλήθος άλλων λιμασμένων θηλυκών-θού κύριε τι γράφω πρωί πρωί και αναστατώνω σαρακοστιάτικα τους σεπτοί αναγνώσται.)

Λοιπόν, ζωγραφίζουμε με το Ρίκο τα αγόρια διαφορετικό χρώμα από τα κορίτσια και ρωτάω για να δω τι σύνδεση έχουμε με την πραγματικότητα:

Εγώ: Στο σχολείο σου έχει κορίτσια?

Ρίκος, (μάλλον διπλωματικά και για να κερδίσει χρόνο-διάολε, ποια έχουμε πει ότι είναι τα κορίτσια?): Όχι πολλά.