Και λίγα βρήκα

Αυτά που με εκνευρίζουν, από το παιχνίδι της Διόνας:

1. σιχαίνομαι σφόδρα το μαγαζί απ’ όπου αγοράζω τα αναλώσιμα της φωτογραφίας. Η φιλοσοφία του «όλα είναι για όλους, κάθε παιδάκι μπορεί να πάρει ένα-δεν-ξέρω-ποιο-ακριβό-παιχνίδι, απλώς το φτηνό δικό σου θα σπάσει με την πρώτη χρήση» νομίζω είναι από τα πιο απαίσια μαθήματα που δίνουμε στα παιδιά.

2. τα αυτοκίνητα που χώνονται μέσω βοηθητικής λωρίδας. Όλοι είμαστε ίσοι, αλλά ορισμένοι πιο ίσιοι και πιο μάγκες συνάμα. Πολλές φορές είμαι το αυτοκίνητο που είναι όσο δεξιότερα μπορεί στη λωρίδα με την κίνηση προκειμένου να ανακόψω τον εκ δεξιών εμβόλιμο. Βέβαια είναι τόσα τα νεύρα μου καθώς το κάνω που υπολογίζω ότι μου ΄χει κόψει τουλάχιστον 3 χρόνια από το προσδόκιμο ζωής των 81 ετών.

3. οι άνθρωποι που προσπαθούν να επιβάλλουν τις απόψεις τους σε ζητήματα ανατροφής κι εκπαίδευσης των παιδιών. Όλος αυτός ο μπελάς των strong opinions νομίζω ότι καλύπτει το άγχος μας ως γονιών ότι το μεγάλωμα των παιδιών δεν είναι μια ντετερμινιστική διαδικασία, δεν είναι πλήρως στο χέρι σου βρε αδερφέ, κατάλαβέ το.

Και συγκρατούμαι, εικάζω ότι ή θα σταματήσω εδώ ή η λίστα θα λάβει θηριώδεις διαστάσεις.

Ερέτρια

Έβλεπα ένα πρωινό στο eco news δελτίο ειδήσεων του σκάι, αυτή την είδηση από το BBC, όπου πάνω κάτω λέει πόσο βοηθάει η εθελοντική δουλειά στη φύση ανθρώπους με μαθησιακές δυσκολίες ή ψυχικές παθήσεις.

Εγώ τη σημείωσα γιατί ένας τύπος εμβόλιμα έλεγε ότι οι εναλλαγές αστικού και εξοχικού περιβάλλοντος βοηθάνε τους ανθρώπους να ανταπεξέρχονται στις υποχρεώσεις τους στην πόλη.

Είναι κάτι που έχω δει να συμβαίνει με το Ρίκο πολύ έντονα, το σαββατοκύριακο της Ερέτριας είναι η δικλείδα που του επιτρέπει να φέρει εις πέρας τη φορτωμένη του εβδομάδα.

(βέβαια την αποψίλωση των θάμνων που κάνει ο μικρός δεν μπορείς να την εντάξεις αυστηρά μέσα σε οικολογικό πλαίσιο)

Αυτό είναι δώρο!

Εμείς κεράσαμε για ένα μίνι πάρτυ το σχολείο, κι οι μάγκες φιλοτέχνησαν ευχές που κρεμάσαμε στο δωμάτιο για αύριο :-).

Σκόρπια και ελάχιστα αυτιστικά (νομίζω)

(Άπο, εσύ μη διαβάζεις, τα είπαμε όλα χτες)

Διαβάζω τη βιογραφία του Οπενχάιμερ. Από τη στιγμή που κλείνονται στο Λος Άλαμος για την κατασκευή της βόμβας το βιβλίο απογειώνεται. Ο Οπενχάιμερ, μια γοητευτική ιδιοφυία με υπνωτιστική επίδραση στους επιστήμονες που έχει διαλέξει για το Manhattan Project, ο αγώνας δρόμου για την κατασκευή του υπερόποπλου, η αυτοκτονία του Χίτλερ και το άσκοπο της ρίψης της βόμβας-οι Ιάπωνες είναι έτοιμοι να παραδοθούν ούτως ή άλλως και η μισή Ιαπωνία έχει ισοπεδωθεί με βόμβες Ναπάλμ, οι ενδοιασμοί του Οπενχάιμερ «Κάπνιζε την πίπα του κι έλεγε: 'τα κακόμοιρα τ’ ανθρωπάκια, τα κακόμοιρα τ’ ανθρωπάκια'-εννοώντας τους Ιάπωνες. Το έλεγε μ’ ένα ύφος παραίτησης. Και θανάσιμης γνώσης. Εκείνη τη βδομάδα, εντούτοις, ο Ο δούλευε σκληρά για να εξασφαλίσει ότι η βόμβα θα έσκαγε αποτελεσματικά πάνω από εκείνα 'τα κακόμοιρα τ’ ανθρωπάκια'.»

Και δεν έχω φτάσει καν ακόμη στη διώξη του Όπι-εποχή μακαρθισμού.

Είμαι σε σεμινάριο, όπου μαθαίνω μεταξύ άλλων ένα ωραίο τσιτάτο του Φορντ. Όταν, λοιπόν, φίλοι έχετε φτάσει μπροστά στη διοίκηση και δε λένε με τίποτα να χρηματοδοτήσουν το project σας, ιδού τι ορθώνετε το ανάστημα υμών και τους λέτε:

"If you need a new machine and don't buy it, you pay for it without ever getting it."

(μη σχολιάσει κανείς μέχρι να φτάσω στη διοίκηση έχω να περάσω από 8 διαφορετικά είδη σφουγγοκολάριων, αυτό είναι ηττοπάθεια).

Γυναίκες τριγύρω πολλές, πάρα πολλές

Ποτέ δεν είν’ αρκετές, όπως συνεχίζει κι ένα τραγουδάκι που θα έβαζα λινκ στο γιουτιουμπ αν δε σιχαινόμουν όσο τίποτα βίντεο τύπου 50cent και snoopy dog. (Ξέρετε ο τύπος με τα γουναρικά που με τον παρά του την κυρά του και πλήθος άλλων λιμασμένων θηλυκών-θού κύριε τι γράφω πρωί πρωί και αναστατώνω σαρακοστιάτικα τους σεπτοί αναγνώσται.)

Λοιπόν, ζωγραφίζουμε με το Ρίκο τα αγόρια διαφορετικό χρώμα από τα κορίτσια και ρωτάω για να δω τι σύνδεση έχουμε με την πραγματικότητα:

Εγώ: Στο σχολείο σου έχει κορίτσια?

Ρίκος, (μάλλον διπλωματικά και για να κερδίσει χρόνο-διάολε, ποια έχουμε πει ότι είναι τα κορίτσια?): Όχι πολλά.

Ο Νίκος, η Μαρία κι ο Κώστας

Αυτοί είναι οι 3 συμμαθητές του Ρίκου, με τους οποίους έχει αναπτυχθεί μια ιδιαίτερη σχέση πια (στη φώτο αντιγράφει τα ονόματά τους κάτω από τις φωτογραφίες τους).

Χαρακτηριστικό είναι που πολλές φορές πριν κοιμηθεί και μεσούσης της τελετουργίας του ύπνου ρωτάει, «πού είναι τώρα ο Κωστάκης, είναι στο σχολείο?» «όοοχι, κανένας δεν είναι στο σχολείο τώρα, είναι σπίτι του ο Κωστάκης κι ετοιμάζεται κι εκείνος για ύπνο». Καθώς πιθανολογούμε τι κάνουν κι οι υπόλοιποι ο Ρίκος κοιτάζει με απλανές βλέμμα στο κενό και πιθανολογώ ότι τους φαντάζεται.

(καλά, αυτό το παιδί χειμώνα καλοκαίρι την ίδια μπλούζα φοράει?)

ΥΓ. Ωραίο αυτιστικοαρθράκι από την Καθημερινή εδώ.

Μουρμουρητό, γκρίνια, nagging βρε αδερφέ

Λοιπόν η πιο χρήσιμη συμβουλή που έχω διαβάσει/δεχτεί όσον αφορά τον αυτισμό αποδεικνύεται η εξής-ως είθισται τη δραματοποιώ για συντομία:

Δίνεις μια εντολή στο Ρίκο, πχ «Ρίκο, γράφεις την άσκησή σου».

Ο Ρίκος κι ο κάθε Ρίκος, ως πρώτη αντίδραση θα σε γειώσει, θα χαζέψει, θα σε αγκαλιάσει για να σε τουμπάρει, την άσκηση μια φορά δεν θα την κάνει.

Τι θα έκανες εσύ αν δεν είχες διαβάσει το σωτήριο αυτό ποστ?

Θα ξανάλεγες «Ρίκο, κάνε την άσκηση σου, κουνήσου, δεν θα προλάβουμε, την τύχη μου μέσα που κάθομαι όλη μέρα και σας διαβάζω και σας ξεσκ@τίζω, που ο πατέρας σας είναι στη Μπρατισλάβα (γεγονός) κι εγώ κάθομαι εδώ και περιμένω να πάει 9.30 να κοιμηθείτε» και άλλα κεφάτα.

Εμ όχι.

Εσύ κυρία, θα κοιτάξεις ψυχρά το Ρίκο, θα του ξαναδείξεις την άσκηση και ο Ρίκος-είναι νομοτελειακό-θα σπάσει πρώτος.

Φυσικά και υπάρχει επιστημονική εξήγηση στο παραπάνω: επαναλαμβάνοντας τις εντολές, μαθαίνεις το παιδί ότι θα υπακούσει μόνο αφού τ’ ακούσει ξανά και ξανά.

ΥΓ. στη φώτο ο Ρίκος κάνει τους λαβύρινθους που του έχει φτιάξει η εργοθεραπεύτρια του.