Τα 6 παιδιά

Σκηνικό: μεγάλο σούπερ μάρκετ κοντά στη δουλειά μου που έχει και παιδικά ρούχα. Πάνω από τα παιδικά ρούχα έχει τη μεγάλη αφίσα με τα 6 παιδάκια που χοροπηδάνε ψηλά. Ο Ρίκος έχει πάθει ψύχωση με τα «5 χαρούμενα κι ένα θυμωμένο». Θέλει ν’ ανεβαίνουμε να τα βλέπουμε, στην αρχή ντρέπεται μόλις τα βλέπουμε και μετά τα περιγράφουμε, τα σκεφτόμαστε, αναρωτιόμαστε για τη διάθεση και την πνευματική τους κατάσταση (για τη δικιά μας πάλι όχι, είναι ξεκάθαρη), τα ονόματά τους κι αν μπορούν να μετακινηθούν σε άλλη φωτογραφία (αυτά μόνο στο Χάρυ Πότερ).

Εκείνος ζήτησε να τα φωτογραφίσουμε και ξετυλίγοντας το μίτο εκμαίευσα ότι του αρέσει γιατί του θυμίζουν τα παιδάκια στο σχολειό του όταν χόρευαν το και σήκωναν τα χέρια στο «γέφυρες υψώνουμε». Ω, ναι, μέχρι να μας πάνε μέσα για βιομηχανική κατασκοπεία κάθε φορά θα τα βγάζουμε και μια φωτο.

Βάστα μάνα κι έγινε το άλμα

Το γατόνι διαβάζει in τελικά και δε δέχεται το όχι για απάντηση.
Μέχρι πρότινος όποτε αντιλαμβανόταν κίνηση άρχιζε τις οιμωγές, βγαίναμε στο πίσω μπαλκόνι, του λέγαμε να πάει στη μπροστά αυλή, βγαίναμε στο μπροστά κηπάκι και τον ταΐζαμε (σκιννερικό όλο αυτό).
Μέχρι που ο γάτος αποφάσισε να επιταχύνει τις διαδικασίες και πλέον πηδάει κατευθείαν ανάμεσα στα κάγκελα μη φοβούμενος το ύψος ή τις παραινέσεις του Θόδωρου.

Ευκλείδης

(ένα μαθηματικό περιοδικό είναι ο Ευκλείδης, που με είχανε αναγκάσει να είμαι συνδρομήτρια-γονείς, ποιοι άλλοι-και δεινοπαθούσα με τα προβλήματά του, ποία, εγώ)

Μπορεί το συνονόματο Τεουλίνι να έχει ως επιβράβευση τα μαθηματικά, αλλά για το δικό μου Τεουλίνι πρέπει να χύσω αίμα δάκρυα κι ιδρώτα για να γίνει δουλειά.

Πριν από λίγο καιρό έμαθε προσθέσεις κι αφαιρέσεις μέχρι το δέκα με το αριθμητήριο. Μετά συνειδητοποίησα ότι δυσκολεύεται στις έννοιες του προηγούμενου-επόμενου και φτιάχνοντας έναν οριζόντιο πίνακα με τους αριθμούς μέχρι το 20 και επαναλήψεις ων ουκ έστι τέλος κάτι έγινε-όχι απόλυτη εγγυημένη επιτυχία αλλά κάτι γίνεται.

Πήγα και πήρα τα ως άνω καλούδια, κατέβασα διάφορα ιντερνετικά και τον προγυμνάζω για τις εξετάσεις της Ελληνικής Μαθηματικής Εταιρίας το Σεπτέμβρη-ναι, είναι τόσο βασανιστικό όσο υπονοείται.

Ή που θα με φάει ή που θα τον φάω

(το Ρίκο, τον αυτισμό, κάποιον)

Σε διάθεση 3 alls που λέγανε και στον σινοϊαπωνικό πόλεμο, kill all, burn all, loot all.

Το τελευταίο διάστημα ο Ρίκος τσακίζει κόκαλα. Εκατομμύρια επαναλήψεις και μια νέα σούπερ εκνευριστική εφεύρεση, question tails που λέμε και στο χωριό μου τη Λεμεσό.

Ας πούμε ότι λέω το προφανές: Απόψε θα πάμε βόλτα.

Ρίκος: Δε θα πάμε βόλτα?

Εγώ: Τι είπα μόλις?

Ρίκος: Είπες ότι θα πάμε. Δε θα πάμε βόλτα?

Σπρώχνω την κοντοκομμένη καραμπίνα πιο βαθιά στα λαιμά μου, τα μυαλά γεμίζουν τους τοίχοι.

Αρκετές ώρες αλλού και απαντάει μόνο όταν πρόκειται για κάτι πραγματικά hush hush κι άμεσου ενδιαφέροντος.

Κολυμβητήριο

Εγώ: Βγάζεις το παντελόνι.

Ρίκος, κοιτάζει ψηλά, κοιτάζει τη λιμνούλα με το νερό, κοιτάζει το φως, παντελόνι μια φορά δε βγάζει.

Με μια δραματική κίνηση αλά μάνα κουράγιο, σωριάζομαι στην καρέκλα δίπλα μου, βγάζω και το βιβλίο μου και αρχίζω να διαβάζω και σιγά σιγά προσγειώνεται και το διαστημόπλοιο του άλιεν που αποφασίζει να βγάλει το παντελόνι του.

Επίσης αν δεν μου απαντάει όταν τον ρωτάω κάτι στην επόμενη ερώτησή του του λέω εσύ δε μού απάντησες πριν, τώρα ούτε εγώ σου μιλάω-αλλά φοβάμαι μην έχουμε κανένα πισωγύρισμα έτσι.

(Ω θεέ μου, λες τελικά όντως να μη θεραπεύεται?)

Και κάτι ευχάριστο

Είναι πλέον επίσημο, ξεχυνόμεθα στους δρόμους αλαλάζοντας: βγήκε το νέο βιβλιάριο υγείας και ναι, περιλαμβάνει το Μ-CHAT, για το οποίο μαζέψαμε τις υπογραφές του APA καθώς και ενότητα για τον αυτισμό.

Πάμε στη Νόηση, δεξί κλικ κι αποθήκευση για να δείτε το βιβλιάριο εδώ, δείτε τι γράφει η Νόηση και τέλος εδώ (απλώς εδώ!) τις θερμότατες ευχαριστίες για τις υπογραφές σας!

Νατς είμαι κι εγώ όμως

μην κρυβόμεθα. Η πρωινή μου ρουτίνα τις τελευταίες μέρες, μαζί με τον καφέ:

Μπαίνω στο site της Πρωτοπορίας κι ελέγχω τις νέες εκδόσεις, ομοίως για συγκεκριμένα βιβλία ελέγχω τη biblionet του ΕΚΕΒΙ.

Εν συνεχεία στο site του Καστανιώτη να δω πότε θα περάσει από τα υπό έκδοση στα νέες εκδόσεις το Αθώο Αίμα της P.D.James (πέρασε).

Στέλνω mail ή παίρνω τηλέφωνο-εκ περιτροπής τα κάνω για να μη με αντιληφθούν τη stalker- την Άγρα και την Εστία και ρωτάω για τους καινούριους Ελλρόι και Φόουλς αντιστοίχως.

Εφόσον κάποιο από όσα ψάχνω έχει όντως εκδοθεί παίρνω τηλέφωνο τον άνθρωπο μου στην πολιτεία και συνθηματικά όπως οι παναγοπουλαιοαπαγωγείς ρωτάω αν όντως ισχύουν οι φήμες περί ριχτάδικου πολύ πονηρού.

Αν ναι, παίρνω σακουλάκι σιτάρι-μέμνησο τα περιστέρια-και Ρίκο και κατηφορίζουμε για κέντρο.

Όλο αυτό το σκηνικό αισθάνομαι ότι (πρέπει να) έχει ημερομηνία λήξης.

Νατς

Η εκφωνήτρια χτες στο ραδιόφωνο τσίριζε ότι περιμένουμε το φουλ μουν με μεγάλη αγωνία, διάβαζα ένα διαφημιστικό ξενοδοχείου και υποσχόταν ότι ένα σωρό καλά βρίσκονται σε γουόκινγκ ντίστανς, οπότε δηλώνω με τη σειρά μου ότι ο Ρίκος προϊόντος και του θέρους είναι νατς-μην πω αμπσολούτλυ νατς και φανώ υπερβολική.

Περιστατικό πρώτο:

Μέσα στο αυτοκίνητο ρωτάει «πότε θα πάμε στο λούνα παρκ?» Έχω δώσει μια όχι απολύτως ξεκάθαρη απάντηση, του στυλ «ή αύριο ή μεθαύριο ή την Παρασκευή» οπότε εξακολουθεί να ρωτάει.

Ρίκος: «Πότε θα πάμε λούνα παρκ?»

Εγώ: «Μ’ έχεις ρωτήσει 500 φορές, τι θα γίνει, πόσες φορές ακόμα θα το πεις?»

Ρίκος: «Άλλες 10 φορές:

μία, πότε θα πάμε λούνα παρκ,

δύο, πότε θα πάμε λούνα παρκ,

τρεις, πότε θα πάμε λούνα παρκ

τέσσερις, πότε θα πάμε λούνα παρκ

πέντε, πότε θα πάμε λούνα παρκ

έξι, πότε θα πάμε λούνα παρκ,

εφτά, πότε θα πάμε λούνα παρκ

οχτώ, πότε θα πάμε λούνα παρκ

εννιά, πότε θα πάμε λούνα παρκ

δέκα, πότε θα πάμε λούνα παρκ»

Εν τέλει, φανερά ικανοποιημένος: «Το είπα δέκα φορές, πέντε και πέντε κάνει δέκα».

Έπεται συνέχεια, διότι είναι η εποχή της τρελής ατάκας που λέει η Νίκη, αλλά και της λωλίασης γενικότερα.