Πάνω πάνω είναι τα σύνεργα του μαρτυρίου: πραξούλες και ένας πίνακας με τους αριθμούς μέχρι το 100 για να εμπεδώσει ο Ρίκος ότι άλλο το 12 κι άλλο το 21.
Παρακάτω είναι τα εργαλεία της απόλαυσης: τα ‘χω ήδη πακετάρει και στείλει και θα κουβαλάω μαζί μου και ακόμα ένα δυο (collectanea κ ό,τι άλλο ψωνίσω απόψε).
Καλά να περάσουμε όλοι, καλό καλοκαίρι και καλή ξεκούραση, επιστρέφω σε 3 εβδομάδες!
Αν εμπέδωσε κάτι ο Ρίκος φέτος είναι το σαβουάρ βιβρ. Το τι «ευχαριστώ», «παρακαλώ», «στις προσταγές σας» ανταλλάσσεται καθημερινά είναι ασύλληπτο.
Καθόμαστε στη Βεϊκου, ο Ρίκος κόβει φύλλα μέχρι να έρθει το φαγητό. Ο σερβιτόρος δεν τον έχει αντιληφθεί κι έχει πλάκα όταν ο Δημήτρης φτερνίζεται κι έρχεται ένα «γείτσες» από πίσω από τους θάμνους κι ο τύπος αφήνοντας τα πιάτα αναρωτιέται, γελάει και φέρνει και το τρίτο σερβίτσιο που έχει ξεχάσειΞυπνάμε τα πρωινά, αρχίζει ο καθιερωμένος διάλογος «μην πας στη δουλειά», τα ανίερα επιχειρήματα «αν πας στη δουλειά θα κάνω κρίση», τελικά πάω στη δουλειά, όπου (μεταξύ άλλων) σερφάρω και βρίσκω τα παρακάτω λινκς που με αρέσανε:
Θανάσης Νιάρχος, από τα Νέα.
Εμμ. Κριαράς, πάλι από τα Νέα.
(ε και το αναπόφευκτο βίτσιο), εξαιρετικά συμπαθές pdf για τη γρίπη από την Αγγλία!
Ο Θοδωρής ανέκαθεν σιχαινόταν να μιλάει στο τηλέφωνο-και δε μιλάμε για απλή κουβεντούλα, λείπει η μητέρα 3 μέρες βρε αδερφέ, μίλα της να δεις αν έχει σκοπό να γυρίσει ή το έσκασε με το pool boy. Προχτές τον ρώταγε η λογοθεραπεύτρια αν μιλάει στο τηλέφωνο με τον Αργύρη. Ρίκος: «Όχι!» Λ: «γιατί?» Ρίκος: «Γιατί δεν τον βλέπω (!)».
Κι έτσι ο εμπνευσμένος απών πατήρ φαγώθηκε και τελικά κάναμε video conference που αποδείχτηκε πολύ επιτυχής και ο Θόδωρος ιδιαιτέρως εκφραστικός στη μεταφορά των νέων του.
(Δεύτερη φώτο-έτσι τα πέταγα τα μπαλάκια στο λούνα παρκ)
Σκηνικό: μεγάλο σούπερ μάρκετ κοντά στη δουλειά μου που έχει και παιδικά ρούχα. Πάνω από τα παιδικά ρούχα έχει τη μεγάλη αφίσα με τα 6 παιδάκια που χοροπηδάνε ψηλά. Ο Ρίκος έχει πάθει ψύχωση με τα «5 χαρούμενα κι ένα θυμωμένο». Θέλει ν’ ανεβαίνουμε να τα βλέπουμε, στην αρχή ντρέπεται μόλις τα βλέπουμε και μετά τα περιγράφουμε, τα σκεφτόμαστε, αναρωτιόμαστε για τη διάθεση και την πνευματική τους κατάσταση (για τη δικιά μας πάλι όχι, είναι ξεκάθαρη), τα ονόματά τους κι αν μπορούν να μετακινηθούν σε άλλη φωτογραφία (αυτά μόνο στο Χάρυ Πότερ).
Εκείνος ζήτησε να τα φωτογραφίσουμε και ξετυλίγοντας το μίτο εκμαίευσα ότι του αρέσει γιατί του θυμίζουν τα παιδάκια στο σχολειό του όταν χόρευαν το και σήκωναν τα χέρια στο «γέφυρες υψώνουμε». Ω, ναι, μέχρι να μας πάνε μέσα για βιομηχανική κατασκοπεία κάθε φορά θα τα βγάζουμε και μια φωτο.
