Πού πάνε οι μονές κάλτσες?

Τα συζήταγα χτες με μια πολύ καλή φίλη, πού είμεθα, τι κάνουμε όσον αφορά τα μαθησιακά:

Ανάγνωση: υπάρχει μια σχετική άνεση πλέον, δε διαβάζει αβίαστα-αβάδιστα, αλλά αρκετά υποφερτά. Η φράση πρέπει να είναι πλήρως κατανοητή για να εντυπωθεί με τη μία, αλλιώς χρειάζονται και 2 και 3 και 1013 αναγνώσεις για να αποδώσει τι διάβασε. Μεγάλη βοήθεια βρήκα σ’ αυτό το site. Διαμορφώνεις πλήθος ασκήσεων στα ελληνικά-χρειάζεται ενίοτε η (ερήμην του) ευγενική χορηγία του εργοδότη για τις φωτοτυπίες. Πχ, εδώ γράφω μια φράση, βάζω δίπλα 2 εικόνες, η μία σχετική η άλλη άσχετη κι εκείνος πρέπει να ζωγραφίσει εκείνη για την οποία διάβασε.

Γραφή: ο μηχανισμός έχει κατακτηθεί, αλλά τα γράμματα παραμένουν κράμα γραμμικής Α και βουστροφηδόν.

Και πάμε στο κλου του ποστ που περιμένει εναγωνίως η mamma, τις διαφορικές:

Κατέβασα τη σειρά αυτή, την εκτύπωσα 2-3 φορές και τη συμπλήρωσε μέχρι κάποιο σημείο (και κάνει εξάσκηση καθημερινά). Τώρα οι προσθαφαιρέσεις μέχρι το 20 γίνονται είτε αυθόρμητα είτε με αριθμητήριο. Διακρίνουσες, διώνυμα, ανάδελτα εξίσου τετριμμένα.

Τα ως άνω αποδεικνύουν το γνωστό, τα μαθησιακά μέχρι κάποιου σημείου ταχτοποιούνται, με τις εμμονές τι γίνεται? Η νέα μόδα επιτάσσει κάλτσες όπισθεν της βιβλιοθήκης. Mόλις τις βγάλει τις εκσφενδονίζει, το άλιεν 3 θα βγει μια μέρα από ΄κει.

Ερωτήσεις αλλά όχι απαντήσεις

Ο Ρίκος πάει 2 ώρες σχολείο το πρωί και εν συνεχεία ξεκινάνε τα μαθήματα. Το κερασάκι είμαι εγώ με τις φωτοτυπίες για να κατακτήσουμε τις ρημαδοδιαφορικές.

Ρίκος απορών: Γιατί έρχονται όλη την ώρα οι κυρίες? (οι δασκάλες, οι δασκάλες)

Εγώ: Για να κάνεις τα μαθήματά σου.

Ρίκος: Ναι, αλλά γιατί να κάνω τα μαθήματά μου?

Εγώ: Για να είσαι έξυπνος και καλός μαθητής.

Ρίκος: Ναι, αλλά γιατί, γιατί να είμαι καλός μαθητής?

Εγώ: Για να μεγαλώσεις (κάτι μπουρδούκλωσα πιο πολύ ευσεβείς πόθους παρά ρεαλιστικές απαντήσεις), ‘να ζήσεις μόνος σου, να βρεις δουλειά, να μας ξεπληρώσεις τις λογοθεραπείες κλπ’

Ρίκος, μη ελπίζοντας πλέον να βρει άκρη: ναι, αλλά γιατί, γιατί?

Στη φώτο δεν κάνει το Μπάγκσι, είναι μια άσκηση της εργοθεραπεύτριας. Κανονικά το χέρι θα έπρεπε να είναι τεντωμένο. Αλλά πώς να το κρατήσει τεντωμένο η μητέρα όταν είναι από την άλλη και φωτογραφίζει?

Πόσο κράτησα?

Εγώ: Ρε γμτ, μού λείπει το μπλογκ, πρέπει να βρω κάτι να κάνω, θα λαλήσω.

Δ: Δηλαδή?

Εγώ: Εεε, να το ξανανοίξω.

ΥΓ. Δεν είμαι σίγουρη για τη σειρά που συμβαίνουν (η αυτολύπηση και το χιούμορ) και μάλλον συχνά πυκνά εναλλάσσονται, αλλά ένας εξίσου σημαντικός τρόπος να τα βγάζεις πέρα είναι να τα μοιράζεσαι και να έχεις συμπαράσταση. Εντάξει, ίσως "συμφορές" να παραείναι δραματικό, αλλά πώς να κάνεις γέφυρα με τον Τσετίνη από κάτω?

Οι πικραμένες καρδιές ντέφινιτλυ!

Νομίζω ότι ένα μεγάλο μέρος της κακής μου διάθεσης οφείλεται στο ότι άφησα το μπλογκ να βρυκολακιάσει χωρίς να του χαλαλίσω μια αξιοπρεπή εξόδιο ακολουθία.

Δεν τελειώνει ακριβώς με πόνο, αλλά εξατμίστηκε η διάθεση να πάρει! Μάλλον ήταν κάτι που είχε αρχίσει πιο παλιά, αλλά ήρθε το κερασάκι του σχολείου να δώσει τη χαριστική βολή, λέω εγώ.

Ξεκίνησα να γράφω μια εποχή που ο Θοδωρής είχε ξεπεράσει σε μεγάλο βαθμό προβλήματα υγείας. Ο όγκος είχε αφαιρεθεί, αντιμετώπιζε ικανοποιητικά την επιληψία και πέφταμε στα βαθιά του αυτισμού, έχοντας όμως την αίσθηση ότι πρόκειται για κάτι το μαχητό.

Θυμάμαι-μέσες άκρες-να έχω διαβάσει κάπου ότι οι λεχώνες για ένα ικανό διάστημα αφού γεννήσουν έχουν υπεραυξημένες κάποιες ορμόνες που τους προκαλούν υπερβολικό στρες. Έτσι μπορούν να είναι πάντα σε εγρήγορση και να ανταποκρίνονται στις πολλές απαιτήσεις του νεογνού.

Μπορεί να συνέχιζε το άρθρο ή εγώ να έβγαλα το συμπέρασμα ότι οι γονείς παιδιών με ειδικές ανάγκες περνάνε ένα σημαντικά μεγαλύτερο διάστημα-μήπως για πάντα?-σ’ αυτή την αγχωτική κατάσταση. Φαντάζομαι ότι έφτασα σε ένα από τα ακρότατα από πλευράς δυνάμεων και κεφιού.

Εδώ στην Ελλάδα βέβαια στις ειδικές ανάγκες των παιδιών έρχεται να προστεθεί κι η παρουσία ενός κράτους με ειδικές ανάγκες. Ήταν η φετινή νίλα με το σχολείο, η συνειδητοποιήση ότι αυτό θα το περνάμε κάθε χρόνο με έκανε να νιώσω πόσο μοναχούληδες είμαστε όλοι εμείς

Είναι ευτύχημα και δυστύχημα που είδαμε πέρσι τι μπορεί να κάνει ένα ειδικό σχολείο που δουλεύει σωστά. 3 παιδιά, το καθένα στον κόσμο του, με τις εμμονικές συμπεριφορές του και τον ανύπαρκτο αυθόρμητο λόγο, ο Ρίκος, ο Κώστας κι ο Νικολάκης έγιναν παρέα. Έμαθαν να διαβάζουν και να γράφουν, να κάνουν προσθαφαιρέσεις αλλά το κυριότερο δέθηκαν, πέρασαν το καλοκαίρι ζητώντας ο ένας τον άλλο.

Μόνο η Emma μπορεί να γράφει δυσάρεστα πράγματα και να μου αρέσει που τη διαβάζω, εγώ πρέπει να σταματήσω-αλλιώς θα ομολογήσω πόσο ταυτίστηκα όταν διάβασα ότι ο Ηράκλειτος μισούσε τόσο τους ανθρώπους που ζούσε στα βουνά για να μην τους συναναστρέφεται.

Παρότι πάντα μού φαινόταν πάντα χαζό, κλείνω τα σχόλια για αυτό το ποστ, ευχαριστώ για την απίθανη παρέα που μου κάνατε, πέρασα ατέλειωτες ώρες να κάνω refresh για σχόλια σας και να κοιτάζω τα hits του blog. Εις το επανιδείν!

ΥΓ. Ποιος είναι ο Μπάμπης Τσετίνης και πόσο καιρό να τον αφήσω εκεί πάνω?

Λάιφ σακς

Νομίζω ότι από τη στιγμή που άρχισε το μπλογκ έτρεμα τη στιγμή που θα έφτανα να αρχίσω τις καταγγελίες, αλλά ως φαίνεται έφτασε.

Σήμερα στον αγιασμό του σχολείου μάθαμε ότι από 3 δασκάλους που χρειάζεται για να λειτουργήσει-χώρια το βοηθητικό προσωπικό-μόνο ο ένας υπάρχει. Παίρνω στο 4^ο γραφείο, με διαβεβαιώνουν ότι είμαστε πρώτη προτεραιότητα, αλλά δεν μπορούν να δεσμευτούν για το πότε διότι θα φανούν ανακόλουθοι-κι αν δεν αντέχουν κάτι είναι το να αποδεικνύονται ανακόλουθοι. Το υπουργείο ως είθισται μιλάει σιβυλλικά, «ότι θα ΄ρθουν οι αναπληρωτές, θα ΄ρθουν, αλλά είμαστε σε προεκλογική περίοδο, δεν ξέρουμε πότε». Φίλοι μου, όπως είπε ο Γιάολμ η μόνη βεβαιότητα άλλωστε στη ζωή είναι ο θάνατος. Το ένα κρατούμενο είναι ότι ως μικρό σχολείο δεν έχουμε σύλλογο, μια επιστολή θα ετοιμάσουμε και στείλουμε, αλλά αν υπάρχουν ιδέες είναι ευπρόσδεκτες. Μέχρι τότε Ρίκος και κομπανία οικουρούν.

(όχι Γιάλομ)

Μιλάω στο τηλέφωνο με την κουμπάρα μου (ήμαστε συμφοιτήτριες) και μου αναφέρει ότι συνάντησε στο elc μια τρίτη συμφοιτήτρια με την 20 μηνών κόρης της, την ας πούμε Μ. Αυτή λοιπόν η Μ στη σχολή ήταν πολύ εντυπωσιακή κοπέλα, και τώρα μαθαίνω ότι παραμένει λαμπερή, δηλώνει πανευτυχής μαμά, επιτυχημένη επαγγελματίας (και δη συνδυάζοντας τα ασυμβίβαστα, πολλά υποσχόμενη καριέρα αλλά υπό τη σκέπη του δημοσίου), διάολε τι λείπει άλλο παρά ένας σύζυγος Μπίλι Μπομπ Θόρτον. Καθώς ακούω να περιγράφεται αυτό το παλμαρέ αδιάσειστων στοιχείων ευτυχίας έχω τη φριχτη υποψία ότι είναι αυτολύπηση αυτό που νιώθω. Υπήρξαμε λίγες φοιτήτριες στη σχολή και φαντάζομαι ότι όλες νομίζαμε ότι είχαμε ανέβει στο τρένο της επιτυχίας, κι αυτό που διαπιστώνω τώρα είναι ότι κάποιος με κατέβασε κι ούτε το πήρα είδηση.

Μα είναι δυνατόν να είσαι τόσο επιδεικτικά ευτυχής, εγώ γιατί νιώθω έτσι μόνο κάθε φορά που είτε έχει ξεπεραστεί κάποιο εμπόδιο ή πέρασε μια καταστροφή/αναποδιά δίπλα μας και δε μας άγγιξε?

Βέβαια μπορεί να μη φταίει καθόλου η Μ., αλλά ότι είναι η μέρα που όλοι εύχονται σε αλλήλους καλή χρονιά κι εμείς πάμε αύριο να δούμε πότε θα διοριστεί η αναπληρώτρια δασκάλα μας στο σχολείο ειδικής αγωγής.

Υπαρξιακή σούπα

Όταν τα της καθημερινότητας γίνονται μέγγενη-με το χαριτωμένο κεφάλι μου ανάμεσα στις βίδες-το ρίχνουμε στα υπαρξιακά-φιλοσοφικά:

(Πάλε από το Γιάλομ)

Θεραπευτικοί, υπαρξιακοί παράγοντες σύμφωνα με θεραπευόμενους και θεραπευτές:

1. η αναγνώριση ότι κάποιες φορές η ζωή είναι άνιση και άδικη
2. η αναγνώριση ότι στο τέλος δεν μπορεί να ξεφύγει κανείς από κάποιο μερίδιο πόνου στη ζωή και από το θάνατο
3. το γεγονός ότι αναγνώρισα πως όσο κοντά και να βρεθώ με άλλους ανθρώπους πάλι μόνος μου πρέπει να αντιμετωπίσω τη ζωή μου
4. το γεγονός ότι ήρθα αντιμέτωπος με τα θεμελιώδη ζητήματα της ζωής μου και του θανάτου μου, κι έτσι μπόρεσα να ζω τη ζωή μου πιο ειλικρινά και να με απορροφούν λιγότερο τα ασήμαντα πράγματα
5. το γεγονός ότι έμαθα πως πρέπει να αναλάβω απόλυτα την ευθύνη για τον τρόπο με τον οποίο ζω τη ζωή μου, άσχετα από το πόση καθοδήγηση και υποστήριξη παίρνω από τους άλλους

Είτε πρόκειται για «εκείνες τις μέρες του μήνα» είτε το μπλογκ θα ακολουθήσει το δύσβατο και μοναχικό δρόμο της ενδοσκόπησης. Ενημερώνουμε το φιλοθεάμον κοινό ότι λόγω ανούσιας καθημερινότητας και αύριο Γιάλομ ανεβάζουμε.