27.11.07

Minimalia

Είναι πολύ συγκεγχυμένο το θέμα στο μυαλό μου, νομίζω όμως ότι για μια φορά αφορμή είναι ο Αργύρης και όχι ο νεαρός δελφίνος.
Αποδελτιώνω διάφορα και προσπαθώ να καταλήξω πώς νιώθω εγώ απέναντι σε όλο αυτό που λέγεται «ειδικές ανάγκες».

Καθημερινή της Κυριακής, συνέντευξη με τη Μαρί Ντ’ Ενεζέλ, γαλλίδα ψυχολόγο, πρωτεργάτρια του κινήματος της παρηγορητικής αγωγής.
— Χρησιμοποιείτε τη φράση του Λακάν, «είμαι το βλέμμα του άλλου», για να δείξετε πόσο σημαντικό είναι να αντιμετωπίζουμε με τρυφερότητα όσους έχουν σωματική ανεπάρκεια. Σ’ έναν κόσμο που έχει θεοποιήσει την ομορφιά και την τελειότητα, πώς είναι δυνατόν αυτό;
— Πράγματι, οι αντιλήψεις αυτές μας εμποδίζουν να πλησιάσουμε τον άνθρωπο που πεθαίνει, να τον αγγίξουμε, να του εκφράσουμε τρυφερότητα. Σταδιακά μπορούμε να μάθουμε να το ξεπερνάμε. Εάν ξεκινήσουμε ένα είδος επικοινωνίας ακόμη και με ανθρώπους που έχουν ρημαγμένα σώματα, θα μας κερδίσει η ζεστασιά τους. Αναφέρομαι, κυρίως, στους επαγγελματίες της υγείας που καλούνται να φροντίσουν κάποιον με τον οποίο δεν συνδέονται συναισθηματικά. Εχω γνωρίσει νοσηλευτές και νοσηλεύτριες που περιποιούνταν σώματα παραμορφωμένα από την αρρώστια, σχεδόν αφανισμένα, με βαθιά τρυφερότητα. Ξέρετε γιατί; Εχουν αναπτύξει μια ακλόνητη πίστη στον άνθρωπο.

Αποσπάσματα από το βιβλίο που έχω κάτω δεξιά,
Cl.Veil: «Ξεκινάμε από την ιδέα ότι το μειονέκτημα και η δυσπροσαρμοστικότητα είναι υπόθεση όλων. Όποιος κι αν είναι κανείς, σε όποια θέση κι αν βρίσκεται, είναι χρήσιμο να ακολουθήσουμε τη συμβουλή της Πυθίας, δηλαδή ν’ αναρωτηθούμε για τον εαυτό μας».
Θ.Τάσιος: «Η αισθητική ανάγνωση ενός αμεα είναι θέμα καλλιέργειας του θεατή, κι όχι θέμα καθεαυτό».

Τι με προβληματίζει? Βαθιά μέσα μου τα παραπάνω μού φαίνονται θεωρητικά, δεν μπορώ να σκεφτώ επιχειρήματα για να πείσω τον Αργύρη να αγαπήσει το μεσιέ Ρίκο, δεν ξέρω τι να του απαντήσω όταν τον λέει «αγρίμι». Από την άλλη ξέρω ότι παίζει να φταίω εγώ, είμαι το είδος ανθρώπου που ναι μεν δεν θα βλάψει τους γύρω, αλλά και δεν τους αγαπάει, κανέναν πλην του εαυτού και των παιδιών του.

Πολύ το βάρυνα, αν κρατήσει κι άλλο η γαστρεντερίτιδα τι πιο νταουνιαστικό θα βάλω αύριο, το δρα Κεβορκιάν? Αιδώς!

6 σχόλια:

maria-maria είπε...

θα ηθελα να σου πω πολλα αλλα μαλλον το καλυτερο σχολιο ειναι ... no comment....

Νερίνα είπε...

Μη προσπαθήσεις ποτέ να πείσεις τον Αργύρη να αγαπήσει το Ρίκο, άσε τη σχέση τους να φτιάξει το δικό της κύκλο και ίσως και να σε εκπλήξει στο μέλλον..
Καλή σας μέρα (σε όλους σας εννοώ)

athanasia είπε...

Πιθανότατα έχει δίκιο όταν τον λέει "αγρίμι". Παρ' όλα αυτά, μπορεί κανείς να αγαπήσει ένα "αγρίμι", αν δεν προσπαθεί κανείς να τον πείσει γι' αυτό.

Σιγά-σιγά γίνεται, όσο κανείς αισθάνεται καλύτερα πόσο μοιάζει με το "αγρίμι" και συγχρόνως πόσο διαφέρει απ' αυτό. Κι όσο αισθάνεται τη γοητεία του "αγριμιού", από τον ανεπιτήδευτο (όσο και δύσκολο) τρόπο που σχετίζεται το "αγρίμι" μ' ανθρώπους και πράγματα.

Καλημέρα!

Μαριλενα είπε...

Λογικό δεν ειναι να ζηλεύει ο Αργύρης;
και να του βγαινει και με διάφορους χαρακτηρισμους ως προς τον Ρίκο;

Δεν ξερω γιατί (σύνηθες βέβαια :Ρ), είμαι βέβαιη όμως, πως τον έχει ήδη αγαπήσει.

όταν ξεπεράσει το στάδιο του πόνου (του) και της άδικης μοιρασιάς (της μαμάς του), θα το καταλαβει.

xxxxxx

Μαριλένα είπε...

Καταρχήν έγραφα κυρίως για να γράψω και να τα πω και πήρα απίστευτα ουσιαστικά σχόλια.

Μαρία, σού έστειλα μέιλ.

Νερίνα, οψόμεθα, η αγαπημένη μου λέξη.

Αθανασία, χαίρομαι πολύ που συναντηθήκαμε και θα χαρώ ακόμα περισσότερο αν σε πείσω να κάνεις δικό σου blog (ή αν γράφεις κάπου αλλού κ μας το πεις). Το ζουμί είναι ότι θα ήθελα να μάθω περισσότερα για σένα (εσάς).

Μαριλένα, η ζήλια είναι μέρος της εικόνας, σίγουρα, από την άλλη και οι χαρακτηρισμοί ισχύουν.

Εντυπωσιάστηκα με όσα γράψατε, γιατί ίσως κοίταζα την εικόνα "αναπηρία" γενικά κι εσείς εστιάσατε στο συγκεκριμένο άνθρωπο, ίσως αυτό είναι το κλειδί. (εντελώς ακατάληπτο το τελευταίο)

Νερίνα είπε...

Αντίθετα τώρα μόλις αρχίσατε να το σκιαγραφείτε αγαπητή μου, νομίζω
(στα περί ακατάληπτου αναφέρομαι)