Σιχαμένο νούμερο 2

Ο Ρίκος τρώει μανιωδώς τα νύχια του. Τώρα που του λείπουνε τα βασικά δόντια για το άθλημα το έχει μειώσει κάπως και λέμε μήπως είναι ευκαιρία να το κόψουμε. Μαζί πάει κι όλο το κατεβατό: «δεν τρώμε τα νύχια μας, μπαίνουν στο στόμα μικρόβια» κλπ.

Αρχίζει χτες στο αυτοκίνητο:

Ρ: «Θέλω να φάω πιτσούλα».

Εγώ: «Τι πιτσούλα, να σου φτιάξω πίτσα?»

Ρ: «όχι, να φάω την πιτσούλα που είναι στα νύχια».

Και τότε καταλάβαμε ότι η πιτσούλα είναι η πέτσα γύρω από τα νύχια, οι παρωνυχίδες.

Και η σχετική social story με τον εύηχο τίτλο "δάχτυλα" από όλοι εμάς για όλοι εσάς.

Σιχαμένα πράγματα

Είμαστε σε μια αντιπροσωπεία αυτοκινήτων όπως οι εκατομμύρια συνέλληνες για να αποσύρουμε το αγαπημένο corsa κι έχουμε πάρει το Ρίκο μαζί για να διαλέξει χρώμα (Ρίκος: «το πρασινάκι», «καλά, πάψε, εγώ θα το οδηγώ, θα πάρουμε το κεραμιδί»).

Ο Δ κάνει τις σκληρές διαπραγματεύσεις, εγώ αρκούμαι να καγχάσω όταν ο πωλητής προτείνει να μας χαρίσει τους αισθητήρες παρκαρίσματος-δώσε χρήμα, θείο-και προσπαθώ να πακτώσω το Ρίκο είτε σε κάθισμα αυτοκινήτου είτε στην καρέκλα.

Όταν ο Ρ ξεκινάει το επαίσχυντο σπορ που με την κωδική ονομασία «πορδάκια».

Εγώ: «Μην ξανακάνεις πορδάκι, πορδάκια μόνο στην τουαλέτα».

Ρ: «Όχι στην τουαλέτα, θέλω εδώ».

Εγώ: «Αν ξανακάνεις εδώ, θα βρωμίσει ο τόπος και ο άνθρωπος θα μας ρωτήσει ποιος έκανε πορδάκι και τότε να δω ποιος θα του πούμε».

Ρ: «Η μαμά».

ΥΓ. Απολύτως άσχετο (?) αλλά μου άρεσε.

Social stories

Η Emma, λες κι ήταν μέσα στο (όποιο) μυαλό μου, μου έστειλε mail μ' αυτό το μπλουζάκι!

Τις τελευταίες μέρες έψαχνα για social stories, κυρίως γιατί αν ο Θοδωρής διαβάσει μόνος του μια κατανοητή ιστορία με ενδιαφέρον του εντυπώνεται και τη συζητάει.

Βρήκα δυο πολύ ωραία λινκς, αυτό και αυτό. Το πρώτο έχει πιο απλές ιστορίες και εικόνες-σύμβολα, ενώ στο δεύτερο συναντάς πλήθος οικείων συμπεριφορών με μεγαλύτερη ποικιλία εικόνων και πιο πολλά λογάκια.

Μετέφρασα μερικές και με την ευκαιρία ανακάλυψα το file sharing του google! (νιώθω λίγο σαν κάτι τύπους με πρεσβυωπία που πατάνε τα πλήκτρα με ένα δάχτυλο προτεταμένο, τσεκάρουν ότι από το πληκτρολόγιο το γράμμα ανέβηκε στην οθόνη, ξανακατεβάζουν γυαλί και συνεχίζουν, χρόνος μεταξύ διαδοχικών πατημάτων 5'). Να μία και θα βάλω κι άλλες!

Η ειδικότης μας

Μαθαίνω από την Π για το ποιον, το βίο και την πολιτεία του Ρίκου στο σχολείο. Τα παιδιά κάνουν κύκλο, η Π. είναι με το Ρίκο, απέναντι του είναι ο Κώστας. Οι κανόνες του κύκλου είναι οι πασίγνωστοι και πολυφαγωμένοι στη μάπα, κάθομαι στη θέση μου, περιμένω τη σειρά μου κλπ.

Ο Ρίκος, όταν δεν τον βλέπει ούτε η Π ούτε η δασκάλα, καθοδηγεί από απέναντι χαμηλόφωνα τον Κώστα: «σήκω από τη θέση σου». Ο Κώστας (λόγω της εξουσίας που εμπνέουμε ως οικογένεια μάλλον) σηκώνεται πάραυτα, η δασκάλα του φωνάζει να καθίσει. Ο Ρίκος περιμένει να βρεθεί πάλι εκτός επιτήρησης, επαναλαμβάνει με το βλέμμα της κόμπρας το πρόσταγμα. Το αυτό μέχρι που έσπασαν τα νεύρα του Κώστα από τις αντικρουόμενες εντολές και πήραν και το Ρίκο είδηση οι δασκάλες.

Σε δεύτερη φάση μας είπαν ότι το είχε εμπλουτίσει με ένα «πήγαινε κι άνοιξε την πόρτα». Έχει την πλάκα του το σκηνικό, αλλά μ’ αυτό το ταλέντο να βρίσκει το ευαίσθητο κουμπί του καθενός και να τον φέρνει στα όρια του πρέπει να δούμε τι θα κάνουμε.

Μαιευτική-ή μόνο τα κόκαλα του

Ρίκος: «Χτες στο μάγουλο του Κώστα ήταν ένα δάκρυο (sic)».

Εγώ: «Γιατί? Έκλαιγε? Γιατί έκλαιγε?»

Ρ: «Γιατί τον χτύπησα».

Πολλά νεύρα μετά το σχολείο:

Εγώ: «Είσαι στενοχωρημένος νομίζω. Έγινε κάτι στο σχολείο?»

Ρ: «Ναι, έγινε, με χτύπησε ο Κώστας στο λαιμό, να έτσι».

Παρά τα παραπάνω (ή ίσως εξαιτίας τους) αμφότεροι εξακολουθούν να πηγαινοέρχονται καθημερινά στο σχολείο με πολύ κέφι.

Μονταίν έφη

Obsession is the wellspring of genius and madness-με έμφαση στο madness για τα καθ ημάς.

Η m & ms ίσως δεν το έχει νιώσει ακόμα (ανάλογα πότε κάνουν τους ισολογισμούς τους), αλλά πλέον στηρίζουμε οικονομικά τη mentos (Αγόρασε, αγόρασε, θ’ ανέβει!). 2 πακέτα ημερησίως του αγοράζω, ενίοτε δε και τρία αν νιώθω κεφάτη και πλούσια.

Τρεις μέρες εκτός προγράμματος άνευ σχολείου, ο μικρός ζωγράφιζε με μανία μπλε λουλούδια-εκατομμύρια «ανοιχτά μπλε, όχι γαλάζια» λουλούδια. Σήμερα άργησε το σχολικό κι ο Ρίκος σιγομουρμούριζε ξορκίζοντας το δυσάρεστο ενδεχόμενο «δεν θα πάω σχολείο, δεν έχει τηλεφωνήσει η Γαρυφαλλιά» (η συνοδός που κάνει αναπάντητη καθώς πλησιάζουν στο σπίτι)

Blood, sweat and tears

Πού έλεγε κι ο πάντα επίκαιρος Τσόρτσιλ. Έτσι λοιπόν κατόρθωσα να εκμαιεύσω γραπτές απαντήσεις στην αυτοσχέδια κατανόηση κειμένου.

Όπου έχω γράψει μια σχετικά πιθανή ιστοριούλα με ήρωες συμμαθητές (Ο Νίκος κι ο Κώστας παίζουν μπάλα, δεν ακούν, φευ, τη δασκάλα και σπάνε ένα τζάμι) και τις σχετικές ερωτήσεις. Ο Ρίκος με μάτια λαμπερά από τη σκανταλιά και το πώς την πατήσανε οι σύντροφοι, σχολιάζει στο τέλος:

"Εγώ δεν έσπασα το τζάμι, εγώ μόνο έφτυσα τον Κλωντιάν για να αλλάξει μπλούζα, αυτή με το λαγό που τρώει το καρότο".

ΥΓ. Το ξέρω ότι τα γράμματα είναι οριακά κατανοητά, το ξέρω ότι από εμμονές πάσχουμε-αυριανό ποστ σχετικό για τις τόσες μέρες διακοπών και πώς οι εμμονές χτύπησαν κόκκινο-αλλά προς το παρόν είμαι πολύ περήφανη για την εικονίτσα.