ΕΣΥ έστειλες τις υπογραφές σου?

Ο houz μου μήνυσε να σας υπενθυμίσω με το γλυκό, υπαινικτικό και ανάλαφρο τρόπο μου ότι δεν αρκεί να μάλλιασε η γλώσσα σας να πείσετε τα πλήθη να υπογράψουν, να μαζέψατε δεκάδες πακετάκια με υπογραφές και να τις κρατάτε τώρα κάτω από το στρώμα! Πρέπει να πάτε στο πλησιέστερο ταχυδρομείο ά-με-σα και να τις στείλετε στον Άγγελο, στη γνωστή διεύθυνση:

"Η Νόηση στο διαδίκτυο"
'Αγγελος Γ. Κουτουμάνος

Μιστράλ 4

154 51 Ν. Ψυχικό

Σε διάθεση τύπου τι-σήμερα-τι-αύριο-τι-τώρα αφενός λόγω της γρίπης (σκέφτομαι το Κοράκι, τις 28 μέρες μετά κι άλλα εύθυμα) κι αφετέρου λόγω της Τελευταίας Διάλεξης του Ράντυ Πάους.

Πανεπιστημιακός καθηγητής Πληροφορικής διανύει τους τελευταίους μήνες της ζωής του λόγω καρκίνου στο πάγκρεας και δίνει την Τελευταία Διάλεξή του (ο θεσμός θέλει τα πανεπιστήμια να καλούν επιλεγμένους καθηγητές να παρουσιάσουν τον απολογισμό τους για την προσωπική κι επαγγελματική τους διαδρομή). Είναι ένα απλό, ειλικρινές, γλυκόπικρο βιβλιαράκι, αντιγράφω 1 κλισέ του συγγραφέα που με άρεσε:

"Κατά τ’ άλλα, κυρία Λίνκολν, πώς ήταν η παράσταση? Αυτό το έλεγα στους φοιτητές για να τους θυμίσω να επικεντρώνονται στα σημαντικά."

Update: Αθανασία, όχι μόνο πρόλαβες, αλλά έκανες και το μπαμ! Ευχαριστούμε πάρα πάρα πολύ!

Μάνα μανούλα μαμά κι ο έτερος γιος ο Σάυλωκ

Ενσταντανέ πρώτο

Δημήτρης ωρυόμενος: «Μαριλένα! Μαριλένα!» κι εγώ για κάποιο λόγο δεν ακούω.

Ρίκος παρεμβαίνων: «Δεν την λένε Μαριλένα, τη λένε μαμά».

Δεύτερο:

Ρίκος: «Υπάρχει κι άλλη μαμά?»

Η εν λόγω φουσκωμένη από περηφάνια αλλά και αναλογιζόμενη παλιές συμπεριφορές του Ρίκου: «Δεν υπάρχει άλλη μαμά, είναι μία»

Ρίκος: «Υπάρχει, η μαμά του Νίκου»

Το σχολείο του Αργύρη σχεδιάζει εκδρομή σε κάτι μεταλλεία (μεταλλευτικό πάρκο?).

Αργύρης, με τον πυρετό του χρυσού να λάμπει στα μάτια του: «Και το καλύτερο είναι ότι είπαν αν βρούμε κάτι πολύτιμο μπορούμε να το κρατήσουμε!» (στη φώτο αυτοφωτογραφίζεται στη Νάξο)

Emma’s blog (at last)

Ο αγγλόφωνος τίτλος είναι για να σας βάλω στο κλίμα, η φίλη μου η Emma που τυγχάνει Αγγλίς, ξεκίνησε επιτέλους το blog της!

Η Emma έχει δυο δυνατά σημεία: πρώτον ταλέντο στο ξεψάχνισμα των καλύτερων ιντερνετικών άρθρων και πληροφοριών και το κυριότερο, γράφει περιεκτικά, έξυπνα και αστεία.

Εγώ: πολύ καλό το blog, αλλά τι σημαίνει iron chicken?

Emma, (μου εξηγεί για μια τηλεοπτική σειρά, θα τα λινκάρει εκείνη φαντάζομαι) και καταλήγει: «The beginning starts something like “the earth is perhaps the most troublesome planet in the universe” which I kind of like :-)»

(η Αθανασία κι η Δήμητρα μείνανε..)

Όπου αναπόφευκτα επιστρέφουν

(Έχοντας περάσει καλά!)

	Ειδυλλιακό, πατέρας και γιος πιάνουν το Μάη-κομματάκι νωρίτερα, γεγονός.
	Η αλήθεια: μαδάει και κάνει σωρουδάκια τα πέταλα.
	Με πέταλα ραίνουμε το σκύλο-εφόσον απαγορεύτηκαν οι πέτρες (αν και η κίνηση του χεριού παραπέμπει σε εκτίναξη κάτι πιο ογκώδες από πέταλα, τεσπαν).
	Εγώ όταν με διακόπτουν από το διάβασμα (κι από το φαγητό ενίοτε). Διάβασα: Παδούρα (καλός), έτερο αστυνομικό (page turner αλλά νισάφι με τους σίριαλ κίλερς), Τζούμα (Τζούμας), Καραπάνου που δεν είχα διαβάσει ποτέ (μου άρεσε), τις Μακρινές Χώρες που μού πρότεινε η Πολιτεία (πολύ καλό) και μερικά άλλα ψιλοαδιάφορα. Χρωστάω μια φωτο του Αργύρη που λίγες ώρες πέρασε μαζί μας γιατί αλήτευε, σε εξερευνήσεις με την παρέα του.

Για να δούμε πώς θα πάμε

Άνθρωποι, που λέτε χρόνια πολλά κλπ, θα έφευγα ποτέ χωρίς να σας χαιρετήσω? Οπλισμένοι με υπομονή, με τα εικονιζόμενα χαρτάκια της εργοθεραπεύτριας για να μετράμε τις μέρες με το Ρίκο μέχρι να ανοίξει το σχολείο, και την ελπίδα ότι ο Ρίκος (και οι συνταξιδιώτες) δε θα κρασάρει οχτώ με μία τη νύχτα που είναι το ταξίδι αναχωρούμε απόψε.

(Παρόμοια συζήτηση με μαμά 2 αυτιστικών παιδιών που αναχωρεί για Μυτιλήνη.

Εκείνη: Πολλές ώρες το καράβι και κάθε φορά φέρονται διαφορετικά, να δούμε πώς θα πάμε.

Εγώ: τουλάχιστον δεν ταξιδεύουμε με κλειστό πλοίο, μπορώ πάντα να τον βγάλω στο κατάστρωμα να βλέπει τα νερά-και να φτύνει και να φτύνει.

Εκείνη: όντως κι εγώ μπορώ να τους πακτώσω εκεί.)

Αν απόψε δείτε δυο σκοτεινές φιγούρες τη μία σκαρφαλωμένη στα κάγκελα προσηλωμένη στα απόνερα και την άλλη να τη συγκρατεί από βέβαιο πνιγμό θα είμαστε εμείς, αλλιώς θα διαβάσετε για μας με το άνοιγμα των σχολείων, καλή ξεκούραση σε όλους!

Κ πάλι διάφορα

Καθόμαστε στο διπλό κρεβάτι, εγώ διαβάζω:

Ρίκος: Θα μού φέρεις ένα ποτήρι νερό?

Εγώ αφηρημένα: Ναι, πάω-και συνεχίζω να διαβάζω τις περιπέτειες του Τζούμα στη ΝΥ.

Ρίκος (αποδοκιμαστικά): Δε νομίζω ότι πας.

Λογοθεραπεύτρια (τεράστια αγάπη) και Ρίκος, έχουν τελειώσει το μάθημα κι εκείνη ετοιμάζεται να φύγει:

Ρίκος: Όλο πας κι έρχεσαι, γιατί δεν κάθεσαι εδώ, μαζί μου?

Λόγο: Μα εσύ θα πας στην Ερέτρια!

Ρίκος: Γιατί δεν έρχεσαι στην Ερέτρια, να φάμε μακαρόνια με κιμά και να κοιμηθούμε μαζί στο διπλό?

Λόγο σκασμένη στα γέλια: Μα στο διπλό κοιμούνται ο μπαμπάς κι η μαμά!

Ρίκος: Εγώ κοιμάμαι στο διπλό με το μπαμπά, αλλά να ΄ρθεις να κοιμηθούμε μαζί (βγάλε άκρη).

Κι αυτά είναι τα αστεία της υπόθεσης, διότι κατά τ'άλλα μέχρι να φύγουμε τη Μ.Πέμπτη τον έχει φάει η προσμονή, η αγωνία, η έλλειψη σχολείου, η αλλαγή προγράμματος. Εκτός από τα νύχια τρώει και τα μανίκια πλέον.

Ομολογία παράνοιας?

Λοιπόν, εγώ η Μαριλέ, όποτε περνάω δύσκολη φάση, υπαρξιακά, κακή διάθεση, ποιος αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω, ξεσπάω πάντα ως εξής: κουρεύομαι. Όταν λέμε κουρεύομαι δεν είναι αυτή η μέση φωνή που μάθαμε στο σχολείο, «βάζω κάποιον να κάνει κάτι για μένα», κυριολεκτώ, κόβω μόνη μου τα μαλλιά μου.

Προχτές που είχαν σφίξει τα πράγματα ξεκίνησα να γίνω Ρι(χ)άνα, κατέληξα κάτι σαν τη Λώρα Μπους, αλλά παραδόξως βλέπομαι! Επειδή όμως η διάθεση ήθελε κι άλλη ενίσχυση κατέβηκα στην Πολιτεία για τα πασχαλινά βιβλία και ένα πολύ συμπαθητικό πουκάμισο-παντελόνι για να φοράω τις μέρες που από το γραφείο πάω κατευθείαν στο κότερο (χωρίς τη μεσολάβηση του corsa).